உங்கள் ரசிகன்

ஆஹா ரசிகன்.. நல்ல ரசிகன்.. உங்கள் ரசிகன்!

Wednesday, November 22, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்... கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 6

ச்சோ ச்சூ காங்!

சுரேஷ் தம்பதியின் வீடு சாங்கி ஏர்போர்ட்டிலிருந்து காரில் 10 நிமிட தூரத்தில் ‘Simei’ ஏரியாவில் இருக்கிறது. என் மைத்துனர் கண்ணன் வீடு சிங்கப்பூர் வெஸ்ட்டில், ஜுராங் பகுதியில் ‘Choa chu kang drive’ என்னும் ஏரியாவில் உள்ளது. சும்மா பொழுதுபோகாமல், கூகுள் மேப்பில் இருவர் அட்ரஸையும் தட்டி, சேட்டிலைட் வியூ பார்த்தேன். சற்றும் அந்த அனுபவத்தை எதிர்பாராமல், பிரமித்தேவிட்டேன். முப்பரிமாணத்தில் அந்தந்த இடத்திலேயே என்னைக் கொண்டு நிறுத்திவிட்டது கூகுள் மேப். அந்த இரு படங்களையும் இங்கே பகிர்ந்திருக்கிறேன்.

சுரேஷ் தம்பதியின் வீட்டில் எங்களை வரவேற்ற அந்தச் சீனப் பணிப்பெண்ணின் பெயர் ஜோயன். பிலிப்பைன்ஸில் அவரின் குடும்பம் இருக்கிறது. இங்கே குடும்பத்தில் ஒருவராக வீட்டோடு தங்கி, வேலை செய்து வருகிறார். அவருக்கான பிரத்யேக செலவு என்பது இங்கே இல்லையென்பதால், அவரின் மாத வருமானத்தை அப்படியே முழுசாகக் குடும்பத்தாருக்கு அனுப்பிவிடுகிறார். இப்படி இங்கே பெரும்பாலான குடும்பங்களில், குடும்பத்தில் ஒருவராகத் தங்கி வேலை செய்யும் பெண்களைப் பார்க்க முடிகிறது. மற்றபடி, காலையில் வந்து பத்துப் பாத்திரங்களை மட்டும் தேய்த்துக் கொடுத்துவிட்டுப் போகும் பணிப்பெண்கள் சிங்கப்பூரில் இல்லை.

சுரேஷின் துணைவியார் ஜெயஸ்ரீ சிறந்த சமையல்கலை வித்தகி. வீட்டில் அவரேதான் சமையல். மற்றபடி வீட்டை ஒழுங்குபடுத்துவது, கிச்சனை க்ளீன் செய்வது போன்ற வேலைகளை மட்டும் ஜோயன் செய்கிறார். தமிழ் சரளமாகப் பேச வரவில்லையென்றாலும், பேசுவதைப் புரிந்துகொள்கிறார்.

“சரி, நீங்கள் எல்லாரும் இந்த அறையில் படுத்துச் சற்று நேரம் தூங்குங்கள். 10 மணிக்கு எழுந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, உங்கள் நண்பர் வீட்டுக்குச் செல்லலாம்” என்றார் சுரேஷ்.

அப்படியே செய்தோம். ஆனால், தூங்கினோமா இல்லையா என்று சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஒரு மூன்று மணி நேரம் அசதி தீரப் படுத்து எழுந்தோம்.

பல் விளக்கிவிட்டு வந்ததும், டைனிங் டேபிளில் சுடச்சுட டிபன் ரெடியாக இருந்தது. கூடவே, கேசரி இனிப்பும்.

“என்ன, இன்னிக்கு ஏதாவது விசேஷ நாளா? இல்லை, நாங்கள் வந்திருக்கிறதுக்காக கேசரி பண்ணியிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டேன்.

“செப்டம்பர் 1, உங்க பையன் பர்த்டே இல்லியா… அதுக்காகத்தான்!” என்றார் ஜெயஸ்ரீ. சட்டென எங்களை நெகிழவைத்தது அந்த அன்பு. அவர்களிடமிருந்து பிரியாவிடை பெற்று சிங்கப்பூரிலிருந்து கிளம்பும்வரை எங்கள்மீது இறுக்கமான வலையாகப் படிந்திருந்தன அந்த அன்பும் அக்கறையும்.

உண்மையில், டிக்கெட் புக் செய்தபோதே இந்தப் ‘பிறந்த நாள்’ விஷயத்தை நாங்கள் கவனித்துவிட்டோம். ஃப்ளைட்டில் ரஜினியின் (என் மகன் ரஜ்னீஷ்) பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுவோம், உடன் பயணிப்பவர்களுக்கெல்லாம் சாக்லேட்ஸ் வழங்குவோம், ஆனால், அதற்கு அனுமதிப்பார்களா என்று தெரியவில்லையே என்றெல்லாம்கூட எங்கள் ‘பிக்பாஸ்’ கூட்டத்தில் பேசிக்கொண்டோம். ஆனால், கிளம்புவதற்கு இரண்டு நாள்கள் முன்பு உடல்நிலை எங்களைப் படுத்தியெடுத்ததில் இந்த பர்த்டே விஷயம் அடியோடு மறந்தேவிட்டது. அதனால்தான் ஜெயஸ்ரீ கேசரி வழங்கியபோதுகூட இது சற்றும் ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை. ஆனால், அவர்கள் அதை நினைவில் வைத்திருந்து, ரஜினிக்கு பர்த்டே விஷ்ஷஸ் சொன்ன அந்த நொடியிலிருந்து, என் மகளும் மகனும் ஜெயஸ்ரீமீது அத்தனை ப்ரியம் வைத்துவிட்டார்கள். சிங்கப்பூரிலிருந்து திரும்பி வந்ததும் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றுபோல, “சிங்கப்பூரைவிட்டு வந்ததுகூட அவ்வளவு வருத்தமாவோ ஏக்கமாவோ தெரியலைப்பா… ஜெயஸ்ரீ ஆன்ட்டியையும் அவங்க ஃபேமிலியையும் விட்டு வந்ததுதான் என்னவோபோல் இருக்கு. ரொம்பவே மிஸ் பண்றோம் அவங்களை!” என்று மனதின் ஆழத்திலிருந்து சொன்னது, ஜெயஸ்ரீ தம்பதியின் அன்புக்குச் சான்று.

டிபன் சாப்பிட்டு முடித்ததும், கிளம்பத் தயாரானோம். “மறுபடியும் சொல்றோம்… அங்கே தங்கற இடத்துல உங்களுக்கு ஏதாவது கஷ்டம்னா, யோசிக்கவே யோசிக்காதீங்க. உடனே இங்க கிளம்பி வந்துடுங்க. ரெண்டொரு நாள்தானே… அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்!” என்றார்கள். தொடர்ந்து, ஒரு லட்சம் ரூபாய் மதிப்புக்கு சிங்கப்பூர் டாலர்களை பல டினாமினேஷன்களில் கொடுத்தார் சுரேஷ். அங்கே லோக்கலில் தொடர்புகொள்வதற்காக சிங்கப்பூர் சிம்கார்டு ஒன்றைக் கொடுத்தார் ஜெயஸ்ரீ. கூடவே, நான்கு ஈஸிலிங்க் கார்டுகளையும் தந்தார்.

ஏடிஎம் கார்டு மாதிரி உள்ள இதை வாங்கி வைத்துக்கொண்டால் சிங்கப்பூரில் எம்.ஆர்.டி. ரயிலில், பஸ்ஸில் என எதில் வேண்டுமானாலும் பயணம் செய்யலாம். மூன்று டாலருக்குக் குறைந்தால், டாப் அப் செய்துகொள்ள வேண்டும். டாப் அப் மெஷின்கள் ஒவ்வொரு எம்.ஆர்.டி. ஸ்டேஷன்களிலும் உள்ளன.

எந்தவொரு ஸ்டேஷனைவிட்டு வெளியே வந்தாலும், கீழேயே பஸ் ஸ்டாப் இருக்கிற மாதிரியான ஒரு செட்டப் இருப்பதால், சிங்கப்பூரில் போக்குவரத்துக்குப் பிரச்னையே இல்லை. எங்கே வேண்டுமானாலும் சுலபமாகப் போய்விட முடிகிறது. யாரையும் விசாரிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஒவ்வொரு ரயில்வே ஸ்டேஷனிலும் துல்லியமான எம்.ஆர்.டி வழித்தட மேப் வைக்கப்பட்டுள்ளது. சிங்கப்பூர் மொத்தமும் நான்கு வழித்தடங்களால் கவர் செய்யப்பட்டுள்ளது. ஐந்தாவது வழித்தடமும் பூர்த்தியாகும் நிலையில் இருந்தது. நாம் எங்கே இருக்கிறோம், எங்கே போக வேண்டுமோ அந்த இடத்துக்கு எந்த வழித்தடத்தில் ரயில் ஏறி, எந்த ஸ்டேஷனில் தடம் மாற வேண்டும் என எல்லாமே துல்லியமாய்க் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. நாங்கள் போயிருந்த சமயத்தில் ‘சிங்கப்பூர் எக்ஸ்போ’ நடந்துகொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு ஸ்டேஷனிலும் தவறாமல், சிங்கப்பூர் எக்ஸ்போவுக்குப் போக விரும்புகிறவர்கள் எங்கே இறங்கி, எந்தத் தடத்தில் வண்டி மாற வேண்டும் எனத் துல்லியமாக, தமிழ் உள்பட நான்கு மொழிகளில் கணினிக் குரல் விளக்கிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

தரைக்கு அடியில் மூன்று தளங்களில் பிளாட்பாரங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. உயர உயரமான எஸ்கலேட்டர்களில் ஏறி இறங்கிக்கொண்டே இருந்தோம், அங்கிருந்த நாட்களில் எல்லாம். ஒவ்வொரு பிளாட்பாரத்துக்குள் நுழையும்போதும் டோல்கேட்போல் தடுப்புக் கதவு திறப்பதற்கு, அதன் பிடியில் உள்ள ஸ்கேனரில் நமது ஈஸிலிங்க் அட்டையை வைத்தால், பண இருப்பு எத்தனை உள்ளது என்பது டிஜிட்டலாக ஒளிர்கிறது. பின்பு வெளியேறும்போதும் அதேபோல் வைத்தால், அதுவரை பயணித்ததற்கான தொகையைக் கழித்துக்கொண்டு மீதியைக் காட்டுகிறது. நமது சென்னை மெட்ரோவிலும் இதே பாணிதான் என்று அறிகிறேன். நான் இதுவரை இங்கே மெட்ரோவில் பயணித்ததில்லை.

பஸ்ஸிலும் கண்டக்டர் என்று யாரும் இல்லை. ஏறுகிற வழியிலேயே உள்ள பாக்ஸில் நமது ஈஸிலிங்க் கார்டை வைத்து ஸ்கேன் செய்துவிட்டு உள்ளே செல்ல வேண்டும். இறங்கும்போதும் அதேபோல் செய்தால், அதுவரை பயணித்த தொகை மட்டும் கழிக்கப்படும். மறந்துவிட்டாலோ, அந்த பஸ் செல்லும் கடைசி டெர்மினஸ் வரைக்குமான தொகை கழிக்கப்பட்டுவிடும்.

இந்த விஷயத்தையெல்லாம், கூடவே எங்களுடன் ஒருநாள் வந்து சொல்லிக்கொடுத்தவர் என் மைத்துனர் கண்ணன் அவர்களின் துணைவி கீதா. போன வருடம் பெங்களூரில் நடந்த அவர்களின் மகன் திருமணத்தில் பிஸியாக இருந்தவரை, அதிகம் அறிமுகம் இல்லாத நிலையில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாகப் பார்த்ததற்குப் பிறகு இப்போதுதான் முதன்முறையாக இத்தனை அணுக்கமாகப் பார்க்கிறோம்; பழகுகிறோம். ஆனால், புதியவர் என்கிற எண்ணமே தோன்றாதவாறு மிக நீண்ட நெடுங்காலம் பழகியவர்போன்று, கண்ணன் தம்பதி எங்களை வரவேற்று, அன்புடன் உபசரித்தார்கள்.

அன்பு, அக்கறையில் சுரேஷ்-ஜெயஸ்ரீ தம்பதியும் கண்ணன்-கீதா தம்பதியும் ஒருவருக்கொருவர் சற்றும் சளைத்தவர்கள் இல்லை. “அங்கே தங்கற இடத்துல உங்களுக்கு ஏதாவது கஷ்டம்னா, யோசிக்கவே யோசிக்காதீங்க. உடனே இங்க கிளம்பி வந்துடுங்க” என்று சுரேஷ் தம்பதி சொன்ன அதே வார்த்தைகளை இங்கே கண்ணன் தம்பதியும் வார்த்தை மாறாமல் சொன்னது ஓர் ஆச்சர்யம்!

உண்மையில், எங்களின் சிங்கப்பூர் பயணம் திட்டமிட்டபடி வெற்றிகரமாகவும் இனிமையாகவும் நடந்து முடிந்தது இந்த இரு தம்பதியின் அன்பான கவனிப்பால்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

சுரேஷ் கேப் புக் செய்தார். இங்கேயுள்ள உபர் அங்கேயும் உள்ளது. அது தவிர, Grab என்னும் கேப் சர்வீஸும் உள்ளது. புக் செய்த 10 நிமிடங்களில் கேப் வந்துவிட்டது.

கடைசி மூன்று நாள்களுக்கான எங்களின் துணிமணிகளை மட்டும் ஒரு ட்ராவல் பேகில் போட்டு இங்கேயே வைத்துவிட்டு, மற்றவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் 6-ம் தேதி சந்திக்கலாம் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

ஜுராங் பகுதியில் உள்ள ‘ச்சோ ச்சூ காங் டிரைவ்’ முகவரியை டிரைவரிடம் மொபைலில் காட்டியதும், அதை அவர் தன் மொபைலில் ஏற்றி, ஜி.பி.ஆர்.எஸ்ஸில் வழி தெரிந்துகொண்டு, காரைக் கிளப்பினார்.

காலையில் சிங்கப்பூர் ஏர்போர்ட் வந்து இறங்கியதுமே கண்ணனின் மொபைலுக்குத் தொடர்புகொண்டு, இங்கே நண்பரின் வீட்டில் சிறிது நேரம் தங்கி ரெஸ்ட் எடுத்துவிட்டு, 12 மணிக்குள் அங்கு வந்துவிடுகிறோம் என்று சொல்லியிருந்தேன். டாக்ஸி கிளம்பியதும் மீண்டும் அவருக்கு போன் செய்து வந்துகொண்டிருப்பதைத் தெரியப்படுத்தினேன்.

மதியம் 1 மணி சுமாருக்கு கண்ணன் அவர்களின் இல்லத்தை அடைந்தோம். அங்கே…


(பயணம் தொடரும்)

Sunday, November 12, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்... கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 5

சிங்கப்பூர் எங்களை அன்புடன் வரவேற்றது!

முதல் வெளிநாட்டுப் பயணம். அந்தப் பரவசமும், விமான நிலையச் சூழலும், கண்ணாடிக் கதவு வழியே வெளியே தெரிந்த இண்டிகோவும், விமானத்துள் ஏறி அமர்ந்தபோது உண்டான சந்தோஷமும் சேர்ந்துகொண்டு, எங்கள் உடல்நலக் குறைவை சற்று மறந்து இருக்கும்படிச் செய்தன.

டிக்கெட்டில் போட்டிருந்தபடியே மிகச் சரியாக இரவு 9:50-க்கு ‘இண்டிகோ’ சுறுசுறுப்பாகி, உயிர்த்தெழுந்தது. ஏர்ஹோஸ்டஸ் மூவரில் இருவர் விமானத்தின் இரு ஓரங்களிலும், ஒருவர் மையமாகவும் பொம்மைபோல் நின்றபடி, காதுகேளாதவருக்கான செய்தி வாசிப்பாளர்கள்போல சைகையாலேயே, பெல்ட் அணிவித்துக்கொள்ளும் முறை பற்றியும், மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டால் ஏர்பேகை எப்படி எடுத்துப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது பற்றியும், மொபைல்களை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்ய வேண்டியதன் அவசியம் பற்றியும் விளக்கினார்கள்.

‘ர்ர்ர்ரும்ம்ம்ம்ம்ம்…’ என்று உறுமியபடி மெதுவாக நகரத் தொடங்கியது ‘இண்டிகோ’. அரைவட்டமாகச் சுற்றி வந்து, ரன்வேயில் தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டு, கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு, பின்பு ‘க்ரக்… க்ரக்… க்ரக்…’ என்று சிலிர்த்துக்கொண்டு, முன்னைக்காட்டிலும் பெரிதாகச் சத்தம் எழுப்பியபடி தடதடவென்று வேகம் எடுத்து, ரன்வேயில் ஓடியது. குட்டி வட்ட ஜன்னல் வழியே கலர் கலர் விளக்குகளாய் சென்னை விமான நிலையம் கடந்துபோனது.

படு வேகமெடுத்து ஓடிய இண்டிகோ, சில நொடிகளில் தரையுடனான தன் தொடர்பைத் துண்டித்துக்கொண்டதை உணர முடிந்தது. கிடுகிடுவென விமானம் உயரே, உயரே, உயரே எழும்பிப் பறக்கத் தொடங்கியது. அதன்பின்பு சுற்றிலும் இருள்.

மனசுக்குள் குதூகலம் நிரம்பி வழிந்தது. சின்ன வயசு சிங்கப்பூர்க் கனவு இதோ நிறைவேறிக்கொண்டே இருக்கிறது.

இங்கே ஒரு சின்ன வேடிக்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

சிங்கப்பூர் போய்வருவதற்கான டிக்கெட் இ-மெயிலில் கிடைத்தபோது, முதல் பார்வையில் ஒரு சின்ன குழப்பம் ஏற்பட்டு, பின்பு சுதாரித்துத் தெளிவு பிறந்தது.

இங்கே சென்னையில் 9:50-க்குக் கிளம்பும் விமானம் அங்கே சிங்கப்பூரில் விடியற்காலை 4:20-க்குத் தரையிறங்குகிறது. ஆறரை மணி நேரக் கணக்கு. அதுவே சிங்கப்பூரில் விடியற்காலை 5:40-க்குக் கிளம்பும் விமானம் இங்கே சென்னையில் காலை 7:10-க்கெல்லாம் தரையிறங்கிவிடுகிறது. அதாவது, பயணம் வெறும் ஒன்றரை மணி நேரம் மட்டுமே! எப்படி இது சாத்தியம்?

சிம்பிள். நமக்கும் சிங்கப்பூருக்கும் இரண்டரை மணி நேரம் வித்தியாசம். இங்கே காலை 7 மணி என்றால், அங்கே காலை 9:30 மணி. எனவே, இங்கே 9:50-க்குக் கிளம்பும் விமானம் 4 மணி நேரம் பறந்து, அங்கே நம் கணக்குப்படி நடுநிசி 1:50-க்கு லேண்ட் ஆகிறது. ஆனால், சிங்கப்பூர் நேரப்படி அது 4:20 மணி. அதேபோல், அங்கே சிங்கப்பூர் நேரப்படி 5:40-க்குக் கிளம்புகிற விமானம் 4 மணி நேரம் பறந்து, இங்கே சென்னையில் சிங்கப்பூர் நேரப்படி 9:40-க்கு லேண்ட் ஆகிறது. அதாவது, நம் சென்னை நேரப்படி அப்போது காலை 7:10-தான்.

அடிக்கடி விமானப் பயணப் பயணமாக வெளிநாடு செய்பவர்களுக்கு இதொன்றும் புதிய விஷயமல்ல. முதன்முறையாக, நேர வித்தியாசமுள்ள வெளிநாட்டுக்குப் பயணப்படுகிறோம் என்பதால், எங்களுக்கு இது சற்று வேடிக்கையாக இருந்தது. அவ்வளவுதான்!

காலை 4:20-க்கு அங்கே சிங்கப்பூரில் சென்று இறங்கினோம். ஏர்போர்ட்டுக்குள் வந்து எங்கள் லக்கேஜ்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு, இமிகிரேஷன் க்யூவில் நிற்கும்போது, விமான நிலையத்தைச் சுற்றிலும் கண்களால் துழாவினேன். பெரிய எழுத்தில் ‘நல்வரவு’ என அழகு தமிழில் வரவேற்றது சிங்கப்பூர். தமிழன் என்கிற முறையில் எனக்கு அது பெருமையாகவே இருந்தது.

சிங்கப்பூர் அரசு மொழிகளில் தமிழும் ஒன்று. மற்றவை ஆங்கிலம், மாண்டரின் மற்றும் மலாய். ஏர்போர்ட் மட்டுமல்ல, எம்.ஆர்.டி ரயில்களில், பஸ்களில் என எல்லா இடங்களிலும் அழகு தமிழில் அறிவிப்புப் பலகைகள் இருப்பதைப் பார்த்தேன். தவிர, ரயில்களில் அடுத்த ஸ்டேஷன் நெருங்குவதை அறிவிக்கும் குரல், நல்ல திருத்தமான உச்சரிப்பில் அழகு தமிழில் ஒலிக்கிறது.

‘நல்வரவு’ போர்டை ரசித்துக்கொண்டே தலையைத் திருப்பியபோது, கண்ணாடிக் கதவுக்கு வெளியே திரு.சுரேஷ், அவரின் மனைவி திருமதி ஜெயஸ்ரீ இருவரும் நின்று கையசைத்தது தெரிந்தது. பதிலுக்கு நாங்களும் கையசைத்தோம்.

வெளியே வந்ததும், இரண்டு டாக்ஸி பிடித்தார் சுரேஷ். இரண்டும் தாராள இட வசதியோடு பெரிய சைஸ் கார்களாகத்தான் இருந்தன. 

“ஏன், ஒரே ஒரு டாக்ஸி போதாதா? அட்ஜஸ்ட் பண்ணி உட்கார்ந்து போய்விடலாமே?” என்றேன்.

“இல்லை. இங்கெல்லாம் ஸ்ட்ரிக்டாக நாலு பேருக்கு மேல் ஏற்றமாட்டார்கள்” என்றார் சுரேஷ். அந்த விநாடியிலிருந்தே சிங்கப்பூர் டிராஃபிக்கின் கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் எனக்குப் புரியத் தொடங்கிவிட்டது.

முதல் டாக்ஸியில் திருமதி சுரேஷ், என் மனைவி, மகள் மூவரும் செல்ல, அடுத்த காரில் திரு.சுரேஷ், நான், என் மகன் என மூவரும் பின்தொடர்ந்தோம்.

டாக்ஸி டிரைவர்கள் எல்லாரும் பெரும்பாலும் சீனர்களாகவே இருக்கிறார்கள். சீன உச்சரிப்புடன்கூடிய ஆங்கிலம் பேசுகிறார்கள். முகத்தில் மாறாத புன்னகை. ‘வெல்கம்’ சொல்லி வரவேற்கிறார்கள். இறக்கிவிடும்போது அழகாகக் கையசைத்து ‘பை’ சொல்லி வழியனுப்பிவிட்டுத்தான் காரை நகர்த்துகிறார்கள். 

பத்திரிகைகளில் சீன ஆக்கிரமிப்புகள் பற்றியும், அடாவடித்தனம் பற்றியும், இந்தியாவை வளைக்க பாகிஸ்தானோடு சேர்ந்து அது செய்யும் சதித்திட்டங்கள் பற்றியும் படித்துப் படித்து, சீனர்கள்மீது எனக்கு ஏற்பட்டிருந்த இனம்புரியாத ஒரு வெறுப்பானது, சிங்கப்பூர் சீன டிரைவர்களின் கனிவான முகத்தையும் பொறுமையையும் பார்த்து, ரொம்பவே அகன்றுவிட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.   
பத்து நிமிட நேரத்தில் ‘ஸீமீ’ ஏரியாவில் உள்ள சுரேஷ் தம்பதியரின் குடியிருப்புக்குள் டாக்ஸிகள் சென்று நின்றன. இங்கெல்லாம் யாரும் டாக்ஸி என்று சொல்வதில்லை. கேப் (Cab) என்றே சொல்கிறார்கள். இனி, நாமும் அப்படியே சொல்வோம்.

16-வது மாடியில் உள்ள அவர்களின் பிளாட்டுக்குச் சென்றோம். காலிங் பெல் அடித்ததும், கதவைத் திறந்து, இடுங்கிய கண்களும், முகம் முழுக்கச் சிரிப்புமாக, ‘ஹாய்’ என வரவேற்றார் ஒரு சீனப் பெண்.


(பயணம் தொடரும்) 

Sunday, November 05, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்… கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 4

கிளம்பியாச்சு!


சிங்கப்பூருக்கு டிக்கெட் புக் செய்ததிலிருந்து, தினமுமே எங்கள் வீட்டில் இரவு 10 மணிக்கு ‘பிக்பாஸ்’ கூட்டம் நடக்கும். என்னென்ன பேக் எடுத்துப் போகவேண்டும், புதிதாக ட்ராலி பேக் வாங்க வேண்டுமா, வெளியில் சுற்றுவதென்றால், முதுகில் சுமக்கும் பைகள் வாங்கினால் சௌகர்யமாக இருக்குமா, திடும் திடுமென அங்கே மழை பெய்யும் என்கிறார்களே, எனில், ஃபேன்ஸி குடைகள் வாங்கிக்கொள்ளலாமா என்றெல்லாம் பேசி, முடிவெடுப்போம். திரு. கண்ணனிடமும் திரு. சுரேஷிடமும் பேசி, எங்கள் ஐடியாக்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, அவர்களின் ஆலோசனைகளையும் கேட்டுக் கொள்வோம். எங்கெங்கே சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும், என்றைக்கு எந்த இடத்தைப் பார்ப்பது, எதற்கு எவ்வளவு கட்டணம் என்றெல்லாம் என் மகன் ரஜ்னீஷ் கூகுளில் தேடி, யூடியூபில் தேடி, ஒருவாறு ஒன்பது நாள்களுக்கான சிங்கப்பூர் சுற்றுலாத் திட்டத்தை வடிவமைத்து வைத்திருந்தான். அதையும் அவர்கள் இருவரிடமும் பகிர்ந்துகொண்டு, அவர்களின் யோசனைகளையும் கேட்டோம்.

இப்படியாக எல்லாமே சந்தோஷமாகப் போய்க்கொண்டிருந்த நேரத்தில்தான், எங்கள் சந்தோஷம் மொத்தமும் வடிந்துபோகிற மாதிரியான சூழல் உண்டானாது.

கிளம்புகிற ஆகஸ்ட் 31-ம் தேதிக்கு இரண்டு நாள் முன்பு, அதாவது 28-ம் தேதி திங்கள்கிழமை, அலுவலகத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குத் தலைச்சுற்றலும் மயக்கமுமாக இருந்தது. அரைநாள் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு, தூங்கி ரெஸ்ட் எடுத்தால் சரியாகிவிடும் என்று கிளம்பி, வீட்டுக்கு வந்து படுத்தேன். படுத்ததுதான் தெரியும், மறுநாள் காலையில்தான் கண் விழித்தேன். உடம்பு கணகணவெனக் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது.

“எழுப்புறேன், எழுப்புறேன்… எழுந்திருக்கவே இல்லை நீங்க. என்னடாயிதுன்னு பயமா போயிடுச்சு எனக்கு. ஊருக்கு வேற போகணும். உடனே போய் டாக்டரைப் பாருங்க” என்றார் மனைவி கவலையாக.

எழுந்து நிற்கவே முடியாமல் கால்கள் வெலவெலத்தன. என் பலம் மொத்தமும் வடிந்துபோனாற்போல் இருந்தது. நின்றாலே கண்களில் பூச்சி பறந்தது. உடம்பு தட்டாமாலை சுற்றியது. அடுத்த தெருவில் உள்ள குடும்ப மருத்தவரின் ஆஸ்பிட்டலுக்குப் போனேன்.

ஜுரத்துக்கு ஊசி போட்டார். ட்ரிப்ஸ் ஏற்ற வேண்டும் என்றார். ஏற்றிக்கொண்டேன். வீடு வந்து மீண்டும் படுத்தேன்.

மறுநாள் புதன்கிழமை, இன்னும் மோசமாகியது உடம்பு. போதாக்குறைக்கு மகனுக்கும் அதே பிரச்னை. அதே உடம்பு. அவனும் ஜுர வேகத்தில் படுத்துவிட்டான்.

மகள் ஷைலஜா, தன் தோழியுடன் சேர்ந்து ஒரு குறும்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். இரவு பகல் பாராமல் ஷூட்டிங், எடிட்டிங் என்று பிஸியாக இருந்தாள். எல்லாவற்றையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குள் முடித்துவிட்டு திங்கள், செவ்வாய், புதன், வியாழன் ஆகிய நான்கு நாட்களும் வீட்டில் தங்கி ரெஸ்ட் எடுக்கும்படி முன்பே அவளிடம் சொல்லியிருந்தோம். சிங்கப்பூர் சுற்றுலாவில் நிறைய தூரம் நடக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதால், அதற்கேற்ப எங்கள் உடலாரோக்கியத்தைத் தயார் செய்துகொள்ளும்பொருட்டு, எங்கள் பிக்பாஸ் கூட்டத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது. இதற்கு அவள் தலையாட்டினாலும், திட்டமிட்டபடி அவர்களால் ஞாயிற்றுக்கிழமை தங்கள் பணிகளை முடிக்க முடியவில்லை. அவளும் இதோ வந்துவிடுவேன், அதோ வந்துவிடுவேன் என்று திங்கள், செவ்வாய் இரண்டு நாட்களும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், வந்தபாடில்லை.

புதன்கிழமை காலையில் நானும் மகனும் மீண்டும் அதே டாக்டரிடம் போனோம். “சார், நாளை சிங்கப்பூருக்குக் கிளம்புவதற்காக எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்துவிட்டோம். இந்த நிலையில் நிற்கவே முடியாமல், உடம்பு தள்ளாடுகிறது. முற்றிலும் வலுவிழந்து கிடக்கிறது. தவிர, எத்தனை டம்ளர் தண்ணீர் குடித்தாலும் நாக்கு வறண்டுபோய்க் கிடக்கிறது. வயிறு முட்டத் தண்ணீர் குடித்தாலும், நாக்கு காய்ந்தே கிடக்கிறது. எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை. இந்தச் சுற்றுலா நல்லபடியாக நிறைவேற வேண்டுமே என்று கவலையாக இருக்கிறது. ஏதாவது செய்து எங்கள் உடம்பைத் தேற்றுங்கள்” என்றோம்.

அவர் மீண்டும் ஆளுக்கொரு ஊசியைப் போட்டுவிட்டு, இருவரையும் மீண்டும் தலா இரண்டு பாட்டில் ட்ரிப்ஸ் ஏற்றிக்கொள்ளச் சொன்னார். அப்படியே செய்தோம்.

வீட்டுக்கு வந்து நானும் என் மகனும் ஆளுக்கொரு மூலையில் சுருண்டு படுத்தோம். வெளியுலகில் என்ன நடக்கிறது, டி.வி-யில் என்ன நிகழ்ச்சி போய்க்கொண்டிருக்கிறது, இப்போது மணி என்ன ஆகிறது என்று எதுவுமே தெரியாமல், மயங்கிக் கிடந்தோம்.

சிங்கப்பூர் புறப்பட வேண்டிய வியாழனன்று காலை… இருவருக்கும் ஜுரம் சற்றும் விட்டபாடில்லை. எழுந்து உட்காரக்கூட எங்களால் முடியவில்லை. குறும்படத் தயாரிப்பில் மும்முரமாக இருந்த என் மகள் ஷைலஜாவும் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தபாடில்லை.

மணி மதியம் 2-ஐ நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எல்லாவற்றையும் எடுத்து பேக் செய்ய வேண்டும். இரவு 8:20-க்கு செக் இன் டயம். மாலை 7 மணிக்கெல்லாம் ஏர்போர்ட்டில் இருப்பது நல்லது என்று சொல்லியிருந்தார் திரு. சுரேஷ். ஆனால், எல்லோரும் இப்படிப் படுத்துக் கிடப்பதைப் பார்த்து ரொம்பவே கலங்கிப் போனார் என் மனைவி. “யாருக்கும் எந்த உடம்பும் இல்லாமல் இந்தப் பிரயாணத்தை நல்லபடியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் நிறைவேற்றிக் கொடு தாயே!” என்று மகாஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை படத்தின் எதிரே அமர்ந்து அழத் தொடங்கிவிட்டார்.

மதியம் 3 மணிக்கு, மகள் ஷைலஜா வந்தாள். ராத்திரியும் பகலுமாக குறும்படத் தயாரிப்பில் ஈடுபட்ட களைப்பு அவள் முகத்தில். எங்கள் நிலையைக் கண்டு அவளும் பதறிப்போனாள்.
நாங்கள் வேறு வழியின்றி, எங்களை திடப்படுத்திக்கொண்டு, எழுந்து உட்கார்ந்தோம். மகாஸ்ரீ அன்னையிடம் பிரார்த்தித்துக்கொண்டு, பயண ஏற்பாடுகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தோம்.

மாலை 6 மணிக்குள் பேக்கிங்கையெல்லாம் ஒருவழியாக முடித்து, ஏற்கெனவே போட்டு வைத்த செக் லிஸ்ட்படி, எதுவும் விட்டுப்போகாமல் எடுத்துக்கொண்டாகிவிட்டதா என்று சரிபார்த்தோம். 6:30 கால் டாக்ஸி வரவழைத்தோம்.

அன்னையை வணங்கினோம். அறைகளைப் பூட்டிக்கொண்டோம். வெளியே வந்து, வாசல் கதவைப் பூட்டினோம்.

உடல் அசதியும் களைப்பும் ஒருபுறம் இருந்தாலும், ஒரு பெரிய கனவைப் பூர்த்திசெய்துகொள்ளும் சந்தோஷத்துடன் காரில் ஏர்போர்ட் நோக்கிப் பயணப்பட்டோம்.


(பயணம் தொடரும்)  

Friday, October 27, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்… கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 3

பார்க்க முடியுமா, முடியாதா?


‘சிங்கப்பூர் போய் வருவதற்கு, விசா செலவெல்லாம் உள்பட உங்கள் நாலு பேருக்கும் சேர்த்து ரூ.50,000-க்குள் முடித்துத் தருகிறேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்கள்’ என்று திரு.பாலச்சந்தர் நம்பிக்கையும் உத்தரவாதமும் கொடுத்ததுமே - அதாவது இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் - திரு.சுரேஷ் தவிர, சிங்கப்பூரில் நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் வேறு யார் இருக்கிறார்கள் என்று குடும்பமாக உட்கார்ந்து, ஒரு குட்டி ‘பிக்பாஸ்’ மீட்டிங் போட்டோம்.

மகள் ஷைலு, தன் தோழி ஒருத்தி அங்கே இருக்கிறாள்; ஆனால், எங்கே இருக்கிறாள், அவள் மொபைல் எண் என்ன என்று இனிமேல்தான் யாரிடமாவது விசாரிக்க வேண்டும் என்றாள்.

“என் அண்ணன்… அதாங்க, என் பெரியப்பா மகன் கண்ணன் சிங்கப்பூரில்தான் இருக்கிறார்” என்றார் மனைவி. “ஆனா, ரொம்ப நாளாச்சு அவரைப் பார்த்து. சின்ன வயசில் திருச்சியில் எல்லாரும் ஒண்ணா இருந்தோம். அப்புறம் அவர் படிச்சு, சிங்கப்பூரில் வேலை கிடைச்சு, அங்கே போய் செட்டிலாகி 20, 25 வருஷம் ஆயிடுச்சு. அப்புறம் அவங்களோடு டச் விட்டுப் போச்சு. அவருக்குக் கல்யாணம் நடந்தது, குழந்தைகள் பிறந்தது, வளர்ந்ததுன்னு எதுவுமே தெரியாது. இப்ப அவங்க சிங்கப்பூர்ல எங்கே இருக்காங்க, அவங்க டெலிபோன் நம்பர் என்னனு எதுவுமே தெரியாது. எங்க அக்காகிட்ட வேணா கேட்டுப் பார்க்கிறேன்” என்றார்.

“25 வருஷம் ஆயிடுச்சுன்னா உங்களையெல்லாம் அவர் நினைவு வெச்சிருப்பாரா? அந்நிய மனுஷங்க மாதிரி நாம அங்கே போய்த் தங்கறது சரியா இருக்குமா?” என்று கேட்டேன்.

“போன வருஷம் அவரோட பிள்ளை கல்யாணம் பெங்களூர்ல நடந்ததே… ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு நம்மோட அட்ரஸையெல்லாம் தேடிக் கண்டுபிடிச்சு, இன்விடேஷன் அனுப்பினாரே? நாமெல்லாரும்கூட அந்தக் கல்யாணத்துக்குப் போயிட்டு வந்தோமே, ஞாபகம் இல்லையா? அந்தக் கல்யாணத்துலதான் எங்க மன்னியை (அண்ணி) நான் முதன்முதல்ல பார்த்தேன். ஆனா, கல்யாண பரபரப்புல அதிகம் யாரோடயும் பேசிக்க முடியலை…” என்று பேசிக்கொண்டே போன மனைவியைத் தடுத்து, “ஆமா, ஞாபகம் இருக்கு. அந்த இன்விடேஷன் இப்ப இருக்கா உன்கிட்ட?” என்று கேட்டேன்.

அடுத்த பிக்பாஸ் கூட்டத்துக்குள் (சிங்கப்பூர் டூர் தொடர்பான எங்களோட சண்டே பிக்பாஸ் கூட்டத்தைச் சொன்னேங்க!) அந்த இன்விடேஷனைத் தேடி எடுத்துவிட்டார் மனைவி. நான் எதிர்பார்த்ததுபோலவே அதில் திரு. கண்ணனின் சிங்கப்பூர் முகவரியும் மொபைல் எண்ணும் இருந்தன. உடனே, வாட்ஸப் காலில் தொடர்புகொண்டோம். விஷயத்தைச் சொன்னோம்.

“நீங்க எப்போ இங்கே வர்றதா இருக்கீங்க?” என்றார். அப்போது எதுவும் தீர்மானமாகியிருக்கவில்லை. ஜூலை இறுதி வாரத்தில் ஆஃபர் போடுவார்கள் என்றாரே பாலச்சந்தர்… அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு,  “ஆகஸ்ட் முதல் அல்லது இரண்டாம் வாரத்தில் இருக்கலாம். இன்னும் டிக்கெட் புக் செய்யவில்லை” என்றோம். “அடடா…” என்றார். “என்ன..?” என்றோம் புரியாமல்.

“மருமகளின் பிரசவத்துக்காக என் வொய்ஃப் அமெரிக்கா போயிருக்கா. செப்டம்பர் 15 தேதிக்கு மேலதான் வருவா. இப்போ நான் மட்டும்தான் இங்கே தனியா இருக்கேன். நீங்க வந்தீங்கன்னா தங்கிக்கலாம்; அதுல ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை. மத்தபடி, சாப்பாட்டுக்கு உங்களுக்கு நான் உதவ முடியாதே என்று பார்க்கிறேன்!” என்றார்.

“ஓகே! பரவாயில்லை. சாப்பாட்டுக்கு நாங்க எங்கேயாவது வெளியில பார்த்துக்கறோம்” என்றோம்.

“ஐயோ! இங்கெல்லாம் ரொம்ப காஸ்ட்லி! அது மட்டுமில்லாம, ஹோட்டல்னு போனீங்கன்னா கடல் ஜந்துக்கள் அத்தனையும் டேபிள்ல கடைபரப்பி வெச்சுடுவாங்க. நீங்க செப்டம்பர் லாஸ்ட் வீக் வர ட்ரை பண்ணுங்களேன்” என்றார். 

“சரி, அப்படியே செய்யறேன்” என்றேன். அதன்பின், சிங்கப்பூர் பயணம் பற்றிய பேச்சு வீட்டிலேயே நின்றுபோயிற்று.

ஆகஸ்ட் மூன்றாம் தேதி, டிராவல் ஏஜென்ட் பாலச்சந்தர் அழைத்து, “சார், ஆஃபர் போட்டிருக்கிறார்கள். உடனே வந்தீங்கன்னா சிங்கப்பூருக்கு டிக்கெட் போட்டுடலாம். ரூ.4,000-க்குள்ளதான் ஆகுது. ஆகஸ்ட் 15-லேர்ந்து செப்டம்பர் 20 வரைக்கும் ஆஃபர் போட்டிருக்கான். நான் சொன்னபடி ரூ.50,000-க்குள்ள எல்லா செலவையும் முடிச்சுக்கலாம்” என்றார்.

உடனே போய் டிக்கெட் பதிவு செய்தேன். “ஆகஸ்ட் 10-க்குப் பிறகு விசாவுக்கு அப்ளை பண்ணலாம் சார்! இப்ப ஒண்ணும் அவசரமில்லே” என்றார் பாலச்சந்தர்.

செப்டம்பர் முதல் தேதி சிங்கப்பூர் சென்று இறங்குகிற மாதிரி ஃப்ளைட் டிக்கெட் புக் செய்துவிட்டு, திரு. சுரேஷுக்குத் தகவல் கொடுத்தபோதுதான், எதிர்பாராமல் அவருக்கு நேரிட்ட நெருக்கடியைச் சொன்னார். சுரேஷ் குடும்பத்துக்குச் சிரமம் கொடுக்கிறோமே, வேறு மாற்று ஏற்பாடு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தேன்.

அலுவலக நண்பர் ஒருவர் சமீபத்தில் சிங்கப்பூர் சென்று திரும்பியிருந்தார். அவர் டூர் பேக்கேஜில் போய் வந்திருந்தார். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று அவரிடம் விசாரித்தேன். அங்கே உள்ள சிவா என்கிற தன் நண்பரின் தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்துப் பேசிப் பார்க்கச் சொன்னார். பேசினேன். “தாராளமாக வாருங்கள்” என்று அழைத்தார். ஆனால், ‘அங்கே அவர் தங்கியுள்ள இடம் மிகச் சிறிது. நாங்கள் குடும்பமாகத் தங்கியிருக்கத் தோதுப்படாது’ என்று அவருடன் பேசியதில் புரிந்தது.

மற்றபடி, வேறு என்ன செய்யலாம் என்று கையைப் பிசைந்துகொண்டேன்; மண்டையை உடைத்துக்கொண்டேன். ஒரு வழியும் புலனாகவில்லை. சரி, திரு.சுரேஷ் அவர்களிடம் சொல்லி, இருப்பதற்குள் விலை மலிவான ஹோட்டலில் ரூம் புக் பண்ணித் தரச் சொல்ல வேண்டியதுதான் என்கிற எண்ணத்துக்கு வந்துவிட்டேன்.

ஆகஸ்ட் 15 தேதி வாக்கில், திரு.கண்ணன் அவர்களிடமிருந்து போன். “உங்க சிங்கப்பூர் ட்ரிப் எந்த அளவுல இருக்கு?”

“செப்டம்பர் முதல் தேதி காலையில சிங்கப்பூர் வர மாதிரி டிக்கெட் புக் பண்ணியிருக்கோம். பத்து நாள் அங்கே இருப்போம். ஆனா, எங்க தங்கறதுன்னு, சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றதுன்னு எதுவும் பிளான் பண்ணலை…”

நான் முடிப்பதற்குள்ளாக அவரே குறுக்கிட்டார்… “செப்டம்பர்ல வரீங்களா? நல்லதா போச்சு. தாராளமா வாங்க. என் வொய்ஃபும் ஆகஸ்ட் லாஸ்ட்ல வந்துடுவா. வெளியில எல்லாம் சாப்பிட வேணாம். எல்லாம் மீன், நண்டுன்னு கடல்வாழ் உயிரினமாதான் இருக்கும். செலவும் எக்கச்சக்கமா ஆயிடும். அதெல்லாம் வேணாம். இங்கேயே தாராளமா எத்தனை நாள் வேணாலும் தங்கிக்கலாம்; சாப்பிட்டுக்கலாம். கீதா (அண்ணி) உங்களுக்குக் கையிலயும் அழகா பேக் பண்ணிக் கொடுத்துடுவா. டோண்ட் வொர்ரி! நீங்க கிளம்பி வாங்க, மத்ததை எல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன்!” என்று உற்சாகக் குரலில் சிவப்புக் கம்பள வரவேற்பு கொடுத்தார்.

கூடவே, “உங்க ஃப்ளைட் நாலேகால் மணிக்கு சாங்கி ஏர்போர்ட்டுக்கு வருதுன்னு நினைக்கிறேன். நானே வந்து உங்களைப் பிக்கப் பண்ணிக்கிறேன்” என்றார்.

விஷயத்தை திரு.சுரேஷிடம் சொன்னேன். ஆனால், உறவினர் வீட்டில் தங்கப்போவதாகச் சொல்லவில்லை. அவரைப் போலவே ஒரு நண்பர் வீட்டில் தங்கப்போவதாகச் சொன்னேன். காரணம் உண்டு.

சுரேஷ் தம்பதி, என் உறவினர்களுக்கும் மேலானவர்கள். நாங்கள் சிங்கப்பூர் பயணத்துக்குத் திட்டமிட்டதிலிருந்து சிங்கப்பூர் விசா பெறுவதற்கு, அங்கே யார் வீட்டில் தங்கப்போகிறோமோ அவரிடமிருந்து முறைப்படி ஒரு கடிதம் கேட்பார்கள் என்பதிலிருந்து, அங்கே சிங்கப்பூர் டாலருக்கு என்ன செய்வது, போக்குவரத்துக்கு என்ன செய்வது என்பது வரை, எல்லாவற்றிலும் அவர்கள்தான் எங்களைச் சரியான முறையில் வழிநடத்தினார்கள். எதிர்பாராதவிதமாக ஏதோ ஒரு நெருக்கடி ஏற்பட்டும்கூட, ‘பரவாயில்லை, அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்ளலாம்’ என்று அழைத்த அன்புக்கு முன், “இல்லை. என் உறவினர் ஒருவர் அங்கே இருக்கிறார். நான் அங்கேயே தங்கிக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்ல எனக்குச் சற்றுத் தயக்கமாக இருந்தது. எனவேதான், மற்றொரு நண்பர் வீட்டில் தங்கிக்கொள்வதாகச் சொன்னேன்.  

“இல்ல சார், எங்களுக்குச் சங்கடமா இருக்கு. அங்கே உங்களுக்கு வசதிப்படுமோ, படாதோ… நீங்க கிளம்பி இங்கேயே வந்துடுங்க. என் உறவுக்காரங்க 5-ம் தேதி கிளம்பிப் போயிடுவாங்க. அப்புறம் 6, 7, 8 மூணு நாளும் ஃப்ரீதான். இதுக்கிடையில மலேசியா போகணும்னு பிளான் பண்ணியிருந்தீங்களே, அதையும் முடிச்சுக்குங்க. ஆக, முதல்ல ஒரு மூணு நாள்தான். அட்ஜஸ்ட் பண்ணி இருந்துக்கலாம். நீங்க வேற எங்கயும் தங்க வேணாம். இங்க வாங்க, பார்த்துக்கலாம்!” என்று அன்போடு வற்புறுத்தினார்கள் சுரேஷ் தம்பதியர்.

“இல்லை, உங்களுக்கு எதற்கு வீண் சிரமம்? அந்த நண்பரே ஏர்போர்ட்டுக்கு வந்து அழைத்துப் போவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார் என்றேன். அவரின் முகவரியைக் கேட்டார் சுரேஷ்.

சொன்னதும், “வேண்டாம் சார், அவர் சாங்கி ஏர்போர்ட்லேர்ந்து 30 மைல் தொலைவுல இருக்கார். அவர் அவ்ளோ தூரம் அங்கிருந்து வர வேணாம். நாங்க இங்கே பக்கத்துல இருக்கோம். நாங்களே வந்து உங்களைப் பிக்கப் பண்ணிக்கிறோம். நாலு மணி நேரம் பிளேன்ல உட்கார்ந்துட்டு வர்றது உங்களுக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கும். இங்கே விடியற்காலை நாலேகால் மணின்னாலும் உங்க நேரப்படி மணி 2. அதனால, இங்கே வந்து படுத்து, ஒரு நாலு மணி நேரம் தூங்கி ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு, அப்புறம் டிபன் சாப்பிட்டுட்டுக் கிளம்பிப் போங்க. அப்பத்தான் அன்னிக்கு ஒரு அரை நாளாவது வேஸ்ட் பண்ணாமல் சுத்திப் பார்க்க முடியும்” என்றார் சுரேஷ்.

“அப்படியே செய்கிறோம்” என்றேன். அதன்பின், சுரேஷ் தம்பதியின் ஆலோசனைப்படி முதல் மூன்று நாள்கள், அதாவது செப்டம்பர் 1, 2, 3 ஆகிய தேதிகளில் ‘நண்பர்’ வீட்டில் தங்குவதென்றும், 4, 5 இரண்டு நாட்களும் மலேசியப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு நேரே திரு.சுரேஷ் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவது என்றும், பின் அங்கே 6, 7, 8 ஆகிய நாள்களில் மீண்டும் சிங்கப்பூரை ஒரு வலம் வருவது என்றும், பின் அங்கிருந்தே சென்னைக்குப் பயணமாவது என்றும் ஏற்பாடாகியது.

ஆக, இடத்துக்கோ சாப்பாட்டுக்கோ பிரச்னை இல்லை என்று தெளிவானதும், சிங்கப்பூரின் லேண்ட்மார்க்கான பிரசித்தி பெற்ற அந்த நீருமிழும் சிங்கச் சிலையையும், மலேசியாவில் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கும் பத்துமலை முருகனையும் நேரிலேயே போய்ப் பார்த்துவிட்ட வந்த மாதிரியே ஒரு மனநிறைவும் சந்தோஷமும் உண்டானது.

ஆனால், சிங்கப்பூர் கிளம்புவதற்கு இரண்டு நாள் முன்பு… அந்தச் சந்தோஷம் அடியோடு காணாமல் போனது.


(பயணம் தொடரும்)

Friday, October 20, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்… கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 2

தங்க முடியுமா, முடியாதா?


சிங்கப்பூருக்கான ஃப்ளைட் டிக்கெட், விமானத்தின் தரத்தைப் பொறுத்து, ரூ.9,000-லிருந்து தொடங்கி, ரூ.30,000, ரூ.40,000, ரூ.60,000 என நீள்கிறது. சில நேரங்களில், சில விமான சேவைகளில் ‘ஆஃபர்’ போடுவார்கள். ரூ.1000, ரூ.2,000 எனக் குறைப்பார்கள். ஆக, போக வர ஒருவருக்கு எப்படியும் குறைந்தபட்சம் ரூபாய் 14,000 ஆகும். நாலு பேருக்கு அதுவே ரூ.56,000. அப்புறம் விசா செலவு. சிங்கப்பூர் விசா தனி, மலேசியா விசா தனி. சிங்கப்பூர் மல்ட்டிபிள் விசா என்று எடுக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் இடையில் மலேசியா போய் தலைகாட்டிவிட்டு மீண்டும் சிங்கப்பூருக்குள் நுழைய முடியும். மலேசிய விசா ஆறு மாதத்துக்கானது. ஏற்கெனவே விசாரித்த டிராவல் ஏஜென்ட்டுகள் இந்த விசா செலவே ரூ.40,000 வரை ஆகும் என்றார்கள். ஆக, பயணச் செலவு மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் ரூபாய்.

சிங்கப்பூரில் ஆரம்ப ஹோட்டல் ரூம் செலவே ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தபட்சம் நம்ம ரூபாய் மதிப்பில் ரூ.18,000 அல்லது ரூ.20,000. ஏழு நாட்களுக்கென்றால், அதுவொரு ஒண்ணரை லட்சம் ரூபாய். அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது சாப்பாட்டுச் செலவு. சிங்கப்பூரில் நம் சைவ உணவுகள் கிடைப்பது அரிது. தமிழர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியான லிட்டில் இந்தியா, சிராங்கூன் தெரு போன்றவற்றில் சங்கீதா, சரவணபவன் போன்ற சைவ உணவகங்கள் இருக்கக்கூடும். ஆனால், சிங்கப்பூரைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் சாப்பாட்டுக்கென்று பல கிலோமீட்டர் பயணித்து இங்கே வந்துகொண்டிருக்க முடியுமா?

தவிர, சிங்கப்பூரில் எல்லாமே காஸ்ட்லி! நம்ம ஊர் மதிப்பில் நான்கு மடங்கு. இங்கே ரூ.50-க்கு ஒரு ஐஸ்க்ரீம் வாங்கிச் சாப்பிட முடியுமானால், அங்கே அதற்கு சிங்கப்பூர் பணத்தில் ஐந்து டாலர் எடுத்து வைக்க வேண்டும். அதாவது, கிட்டத்தட்ட 250 ரூபாய். ஆக, ஏழு நாள் சாப்பாட்டுக்கு எங்கள் நால்வருக்கும் ரூ.70,000 தேவைப்படும்.

ஆக, அப்படியிப்படி மூணேகால் லட்ச ரூபாய். அவ்வளவுதான் செலவா?

காசை செலவழித்துக்கொண்டு அவ்வளவு தூரம் போகிறோம்; சிங்கப்பூரில் பிரசித்திபெற்ற ஸ்கைபார்க் ஹோட்டலின் உச்சியில் ஏறி நின்று, சிங்கப்பூரை ஏரியல் வியூவில் பார்க்காவிட்டால் எப்படி? ஜெயன்ட் வீல் மாதிரி பிரமாண்ட ஃப்ளையர் நம்மை உயரே கொண்டுபோய் ‘எங்கள் ஊரைப் பார், அதன் அழகைப் பார்’ என்று காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அதில் ஏறிப் பார்க்காவிட்டால் ஜென்மம் எப்படிச் சாபல்யமாகும்? அதை விடுங்கள், யுனிவர்சல் ஸ்டுடியோ, செந்தோஸா பார்க் இவற்றையெல்லாம் பார்க்க வேண்டாமா? 

ஒவ்வொன்றுக்கும் அனுமதிக் கட்டணம் ஒருவருக்கு 35 டாலர், 25 டாலர் என்கிற அளவிலேயே இருந்தன. நாலு பேருக்கு சராசரியாக 100 டாலர். ஏழு நாட்களுக்கு இப்படிச் சுற்றிப் பார்க்கிற செலவு மட்டுமே 700 சிங்கப்பூர் டாலர். நம்ம ஊர் மதிப்பில் ரூ.35,000.

இதற்கு நடுவில் மலேசியா போய் வருகிற ஐடியாவும் இருக்கிறது. அங்கே போய் வருவதற்கான போக்குவரத்து செலவு, ஓட்டல் ரூம் செலவு, சாப்பாட்டுச் செலவு, சுற்றிப் பார்க்கிற செலவு என, என்னதான் குறைந்த பட்ஜெட் போட்டாலும் ரூ.50,000-வது ஆகும்.

இப்படியாக விழிபிதுங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையில்தான், டிராவல் ஏஜென்ட் பாலச்சந்தர் எனக்கு அறிமுகமானார். அவரிடம் என்னுடைய சிங்கப்பூர் கனவைச் சொன்னேன். “நீங்க எப்போ சிங்கப்பூர் போவதாக பிளான் வெச்சிருக்கீங்க?” என்று கேட்டார்.

“பிளானெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க. எப்ப வேணா போகலாம். ஃப்ளைட் டிக்கெட் விலையெல்லாம் சகாயமா அமையறப்போ போய்க்கலாம். பட்ஜெட் டூர்தான் என் பிளான்!” என்றேன்.

“அப்போ கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க. ஜூலை மாசக் கடைசியில ஆஃபர் போடுவாங்க. ஆகஸ்ட், செப்டம்பர்னு குறிப்பிட்ட கால அவகாசத்துக்குள்ள போயிட்டு வர மாதிரி பிளான் பண்ணிக்கலாம். பாதிக்குப் பாதி டிக்கெட்ல போயிட்டு வந்துடலாம்!” என்று நம்பிக்கை ஒளி ஊட்டினார் பாலச்சந்தர்.

சரி, சிங்கப்பூரில் ஏழு நாள்கள் தங்குவதற்கு ஏதாவது ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமே?

சட்டென்று என் நினைவுக்கு வந்தவர் திரு. சுரேஷ். என் நாற்பதாண்டு கால நண்பர் திரு.மார்க்கபந்து அவர்களின் இரண்டாவது புதல்வர்.

இங்கே ஒரு சின்ன தகவல். ஆனந்த விகடனில் நான் எழுதிய முதல் சிறுகதை ‘விளக்கில் விழுந்த விட்டில்’. அது 1980-ல் வெளியானது. அந்தக் கதையைப் படித்துவிட்டு, ரொம்ப இம்ப்ரெஸ்ஸாகி, விகடன் அலுவலகத்தில் என் முகவரியை வாங்கி, நீளமான பாராட்டுக் கடிதம் எழுதி அனுப்பியிருந்தார் திரு.மார்க்கபந்து. அதில் அவர் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு விஷயம் சுவாரஸ்யமானது. கதையில் ஓரிடத்தில் நான், ‘கதாநாயகியைப் பெண்பார்த்துவிட்டுப் போன இளைஞர்கள் பட்டியல் சுந்தர், சுரேஷ், மகேஷ் என நீண்டது’ என எழுதியிருந்தேன். ‘வேடிக்கை பார் ரவி, என் மூத்த மகன் பேரு சுந்தர்; இரண்டாவது மகன் பேரு சுரேஷ்; மூன்றாவது பையன் மகேஷ்’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் மார்க்கபந்து. இந்த யதேச்சையான ஒற்றுமை, அவருக்கும் எனக்குமான நட்பை மேலும் இறுக்குவதில் ஓர் காரணியாகச் செயல்பட்டது.

1981-ல் நான் வேலை தேடி சென்னைக்கு வந்திருந்தபோது, திரு.மார்க்கபந்துவின் இல்லத்துக்குச் சென்றேன். அவர் அப்போது தலைமைச் செயலகத்தில் செக்‌ஷன் ஆபீசராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவரின் தந்தையார் திரு.கல்யாணராமன் அவர்கள் பழம்பெரும் எழுத்தாளர். 1938, 40-களில் ஆனந்த விகடனில் நகைச்சுவைக் கட்டுரைகள் பல எழுதியுள்ளார். அவரது ஜென்ம நட்சத்திரம் ‘மகரம்’ என்பதால், மகரம் என்கிற புனைபெயரில் அவர் கட்டுரைகள் எழுதிவந்தார்.

திரு.மார்க்கபந்துவின் மூத்த மகன் அப்போதுதான் கல்லூரிக்குள் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தார் என நினைக்கிறேன். மற்ற இரண்டு பிள்ளைகளும் 9-ம் வகுப்பு, 6-ம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்ததாக ஞாபகம்.

அந்த 9-ம் வகுப்பு மாணவரான சுரேஷ்தான் இன்றைக்கு சிங்கப்பூரில் ஸ்டேண்டர்ட் சார்ட்டர்டு பேங்க்கில் பணிபுரிகிறார். அவரின் துணைவியார் ஜெயஸ்ரீ, நம்ம ஊர் ரேவதி சங்கரன், மெனுராணி செல்லம் போல கிச்சன் கில்லாடி. குங்குமம் தோழி, அவள் விகடன், மங்கையர் மலர் எனப் பல பத்திரிகைகளில் சுவையான ரெசிப்பிக்களை வழங்கியுள்ளார். சமையல் கலை தொடர்பாகப் பல புத்தகங்களும் எழுதியுள்ளார். விகடன் பிரசுரம் வெளியிட்ட அவரின் ‘சிறுதானிய உணவுகள்’ விற்பனையில் சக்கைப்போடு போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. வரும் புத்தகக் காட்சிக்கு இதன் நான்காவது பதிப்பு வெளியாகிறது.

அந்த ஜெயஸ்ரீ - சுரேஷ் தம்பதியைத் தொடர்புகொண்டேன். விஷயத்தைச் சொன்னேன்.

“தாராளமாக வாங்க. இடத்தைப் பத்தியோ, சாப்பாட்டைப் பத்தியோ கவலைப்படவே வேணாம். இங்கேயே தங்கிக்கலாம். என்னிக்கு வரீங்கன்னு சொல்லுங்க” என்று உற்சாகமாக வரவேற்றார்கள்.

ஆனால், ஃப்ளைட் டிக்கெட்டை புக் செய்துவிட்டு, ‘ஆகஸ்ட் 31 புறப்பட்டு செப்டம்பர் முதல் தேதி காலை சிங்கப்பூர் வருகிறோம். முழுசாக ஒன்பது நாள்கள் அங்கே இருக்கிறோம். பின்பு அங்கிருந்து செப்டம்பர் 9-ம் தேதி சென்னை புறப்படுகிறோம்’ என்று தகவல் கொடுத்ததும், அவர்கள் சற்று தர்மசங்கடத்துக்குள்ளானார்கள்.

அவர்களின் சங்கடத்துக்குக் காரணம் இருந்தது. நாங்கள் ஆகஸ்ட் மாதம் வருவோம் என்று எண்ணியிருந்தார்கள் அவர்கள். ஆனால், செப்டம்பர் முதல் ஒன்பது நாள்கள் சிங்கப்பூரில் தங்கப்போகிறோம் என்றதும், அவர் தர்மசங்கடமுற்றதற்குக் காரணம், சரியாக அதே தினங்களில் அவரின் உறவினர்கள் சிலர் அங்கே வந்து தங்குவதாக இருந்ததுதான்.

இருந்தாலும் பெரிய மனதோடு, “பரவாயில்லை வாங்க, அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்!” என்று அன்போடு அழைத்தார்கள் ஜெயஸ்ரீசுரேஷ் தம்பதியர். எங்களை முழுமையாக உபசரிக்க முடியாமல், தேவையான வசதி செய்துகொடுக்க முடியாமல் போகுமே, எங்களை நெருக்கடிக்கு ஆளாக்கும்படி ஆகிவிட்டதே என்கிற வருத்தம் அவர்களின் குரலில் இழையோடுவதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

அவர்களுக்குச் சிரமம் தர விரும்பாமல், சிங்கப்பூரில் தங்குவதற்கான மாற்று வழிகளைத் தேட ஆரம்பித்தேன்.

(பயணம் தொடரும்)

Saturday, October 14, 2017

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்… கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 1

போகமுடியுமா, முடியாதா?

சிங்கப்பூர் என்றதுமே உங்களுக்கு என்ன ஞாபகம் வரும்? எனக்குச் சட்டென்று, “எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்கள், நாலே ஆண்டுகளில் தமிழ்நாட்டை சிங்கப்பூராக மாற்றிக் காட்டுகிறேன்” என்று கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, தேர்தலுக்குத் தேர்தல் நம் அரசியல்வாதிகள் விடும் வாய்ச்சவடால் வாக்குறுதிகள்தான் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன. ‘அப்படியென்ன சிங்கப்பூர் உசத்தி? ஏன் இந்த அரசியல்வாதிகள் எல்லாரும் சொல்லிவைத்தாற்போல் தமிழ்நாட்டை அமெரிக்காவாக ஆக்கிக் காட்டுகிறேன் என்றோ, லண்டன் மாதிரி ஆக்கிக் காட்டுகிறேன் என்றோ சொல்லாமல், சிங்கப்பூராக மாற்றிக் காட்டுகிறேன் என்றே சொல்கிறார்கள்?’ என்று மனசுக்குள் ஒரு சந்தேகமும் எழுவதுண்டு.

இந்தச் சந்தேகம் பலருக்கும் எழுந்திருக்கலாம். அப்படி என்னதான் இருக்கிறது சிங்கப்பூரில் என்று ஒருமுறை நேரிலேயே போய்ப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்கிற ஆசையும் தோன்றியிருக்கலாம். எனக்கும் தோன்றியது.

‘ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர்… கலர்ஃபுல் மலேசியா’ என்று பழைய தமிழ்த் திரைப்படம் ஒன்றில் பாடுகிற பாட்டு மட்டும் இன்னும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. அப்போதிலிருந்தே சிங்கப்பூருக்கு ஒருமுறை போய்வந்துவிட வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆனால், ஆசை மட்டும் இருந்தால் போதுமா? அதற்கு வக்கு வேண்டுமே?

மிக எளிமையான, நடுத்தரத்தைவிட ஒருபடி கீழான குடும்பத்தில் பிறந்த எனக்கு அதைப் பற்றிக் கனவு காணக்கூட யோக்கியதை இல்லை என்பதால், ஆசையை அப்படியே மனசுக்குள் அமுக்கிவிட்டேன்.

இயல்பாகவே பயணம் செய்வதில் ஆர்வம் உள்ளவன் நான். பள்ளி வயதில் நான் போன ஒரே சுற்றுலாத் தலம் திருவண்ணாமலை அருகில் உள்ள சாத்தனூர். சாத்தனூரில் பல திரைப்படங்களின் பாடல் காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நான் டூர் சென்றபோது, ‘அடேடே, இந்த இடத்தில்தானே எம்.ஜி.ஆரும் ஜெயலலிதாவும் ‘மாணிக்கத் தேரில் மரகத கலசம் மின்னுவதென்ன..’ என்று பாடி ஆடுவார்கள்? ஆஹா, இங்கேதானே ‘நாம் ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்போம் என காதல் தேவதை சொன்னாள்’ என்று எம்.ஜி.ஆர் பாட, ‘என் இடது கண்ணும் துடித்தது, உன்னைக் கண்டேன் இந்நாள் பொன்னாள்’ என்று ஜெயலலிதா பாடுவார்? அடடே… இந்த இடத்தில்தானே ‘காதல் மலர்க் கூட்டம் ஒன்று வீதி வழி போகுமென்று யாரோ சொன்னார், யாரோ சொன்னார்’ என்று பாடியபடி சிவாஜி கணேசன் ஸ்டைலாக நடந்து வருவார்?’ என்று சினிமாவோடு அந்த இடங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்துப் புளகாங்கிதம் அடைந்தேன். அதனால் சாத்தனூருக்குச் சென்று வந்ததே ஸ்விட்சர்லாந்துக்குப் போய் வந்ததான ஒரு திருப்தியை எனக்குக் கொடுத்திருந்தது அந்தச் சின்ன வயதில்.

வளர்ந்து பெரியவனாகி, திருமணம் ஆனதும், மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு நான் முதன்முதலில் போன இடமும் சாத்தனூர் டேம்தான்.

சாவி பத்திரிகையில் பணியாற்றும்போது, சாவி சார் ஆண்டுக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை எங்களை (எங்களை என்றால் ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த ஒரு நாலைந்து பேர்) ஊட்டி, வெலிங்டன், குன்னூர், பெங்களூரு என ஏதேனும் ஓர் ஊருக்கு, பத்திரிகை புதுப்பொலிவுக்கான டிஸ்கஷன் என்கிற பெயரில் அழைத்துச் செல்வார். அப்படித்தான் என் பால்ய கால பயண விருப்பங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறைவேறத் தொடங்கின.

பின்னர் குடும்பத்தோடு ஊட்டி, கொடைக்கானல், ஹைதராபாத், பெங்களூரு, மைசூர், கேரளா எனப் பல இடங்களுக்கு ஆண்டுக்கொருமுறை பயணப்பட்டேன். போன ஆண்டு இன்னும் கொஞ்சம் அகலக்கால் வைத்துப் பார்க்கலாமே என்று டெல்லி, ஆக்ரா, சண்டிகர், மாண்டி, குலு-மனாலி, ரோட்டாங்பாஸ் என ஒரு நடை போய்வந்தேன்.

இந்த ஆண்டு கொஞ்சம் பொருளாதாரத் தெம்பு வந்து, சிங்கப்பூர்-மலேசியா சென்று வரலாம் என்று என் சிறு வயதுக் கனவை நிறைவேற்றும் உத்தேசத்துடன், அதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை ஆராய்ந்தேன். அடிவயிற்றில் கத்தி சொருகின மாதிரி உணர்ந்தேன்.

டெல்லி டூருக்குக் கிட்டத்தட்ட ஒண்ணேகால் லட்சம் ரூபாய் செலவானது. இந்த முறை சிங்கப்பூர் டூருக்கு ரூ.2 லட்சம் வரை செலவழிக்கலாம் என்று பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியிருந்தேன். ஆனால், ஃப்ளைட் டிக்கெட், விசா செலவு, அங்கே தங்குகிற செலவு, சாப்பாட்டுச் செலவு, சுற்றிப் பார்க்கிற செலவு என எல்லாமாகக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்ததில், ஒரு வார கால சிங்கப்பூர்-மலேசியா சுற்றுலாவுக்கு, எங்கள் நாலு பேருக்குக் குறைந்தபட்சம் ரூ.4 லட்சம் தேவை எனத் தெரிந்தது.

‘இது நமக்குச் சரிப்பட்டு வராது. மிஷன் கேன்சல்… மிஷன் கேன்சல்’ என்று அலறி, சிங்கப்பூர் டூரையே கேன்சல் செய்துவிட்டேன். ஆக, குடும்பத்தாரை ஆசை காட்டி மோசம் செய்துவிட்டேன்.

ஏக குஷியில் இருந்தவர்கள் சோர்ந்து போனார்கள். ‘எங்கேயும் போக வேண்டாம். இந்த வெண்டைக்காயையும் வத்தக் குழம்பையும் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இங்கேயே வீட்டுக்குள் அடைஞ்சு கிடக்கிறோம் நாங்க’ என்று கடுப்புடன் உணவு பரிமாறினார் மனைவி. சிங்கப்பூர் டூர் போகவில்லை என்கிறபட்சத்தில், ஏற்கெனவே போன இந்திய டூர்கள் அனைத்தும் பிரயோஜனமற்றவை என்பதான எண்ணம் அனைவருக்குமே வந்திருந்தது.

நானும் இதற்கு என்ன செய்யலாம், சிங்கப்பூர் பயணத்தை எப்படிச் சாத்தியமாக்கலாம் என்று யோசனையில் ஆழ்ந்தேன்.

ஆபத்பாந்தவனாக உதவிக்கு வந்தார் டிராவல் ஏஜென்ட் பாலச்சந்தர்.


(பயணம் தொடரும்)