உங்கள் ரசிகன்

ஆஹா ரசிகன்.. நல்ல ரசிகன்.. உங்கள் ரசிகன்!

Tuesday, April 24, 2018

நானும் காவேரியும்!

ரா.அருள்வளன் அரசு மிக இனிமையான மனிதர். அவருடன் பேசுவதற்கே ஆசையாக இருக்கும். அத்தனை தன்மையாக, வார்த்தைகளை மிருதுவாகப் பிரயோகிப்பார். அவர் கேட்டு ஒன்றை மறுத்துவிட முடியாது. அவர் மனம் கஷ்டப்படுமோ என்று நம் மனசு பதறும். அந்த அளவுக்கு அன்பாக, இதமாக, உரிமையாகத் தன் கோரிக்கையை நம்மிடம் வைப்பார்.

அப்படித்தான் தான் பணிபுரியும் காவேரி டி.வி-க்காக என் பேட்டி வேண்டுமென்று கேட்டார். நேரம் ஒதுக்கித் தந்தேன். குறிப்பிட்ட நாள், குறிப்பிட்ட நேரத்தில் என் வீட்டுக்குத் தன் குழுவினரோடு வந்து ஒலி-ஒளிப்பதிவு செய்துகொண்டு போனார்.

இப்படி அவர் சந்தித்து நடத்திய ஆளுமைகளின் உரையாடல்களைத் தொகுத்து ‘என் பெயர் கதைசொல்லி’ என்னும் தலைப்பில் 5 தொகுதிகளாக வெளியிட்டுள்ளார். அட, அட்டைப்படத்தில் நானும் இருக்கிறேனே!

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து என் பேட்டி, இங்கே உங்களுக்காக.

சிறுகதைகள், அன்றும் இன்றும்! - ரவிபிரகாஷ்

அடிமட்டத்திலிருந்து வாழ்க்கையைத் தொடங்கி இமயம் அளவுக்கு உயர்வது ஒன்றும் சாதாரணமான விஷயம் கிடையாது. கதை, சினிமா, கற்பனைகளை மிஞ்சி சிலர் உயர்ந்து நிற்கும்போது, அது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமான பாடமாக அமைந்துவிடுகிறது. மோசமான சூழ்நிலைகள், பிரச்னைகள், தடைகளைத் தாண்டியே அனைவரும் சாதிக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையைப் படிக்கும்போது வாழ்க்கையில் இதெல்லாம் சாதாரணமான விஷயம் என்கிற புரிதல் ஏற்பட்டு, வாழ்க்கையில் ஒரு புத்துணர்ச்சியும் தன்னம்பிக்கையும் மலர்கின்றன. அப்படிப்பட்ட எழுத்தாளர்களை, எழுத்துகளைப் பற்றிப் பேசுவதுதான் `கதை சொல்லி'!

ஒருகாலத்தில் கதைகள்தான் இலக்கியங்களை வளர்த்தெடுத்தன; வாசிப்பைப் பரவலாக்கின. இப்படி, இலக்கியத்தை வளர்த்த சிறுகதைகளில்கூட பல ரகங்கள் இருக்கின்றன. சிறுகதைகள் என்று தொடங்கி, தொடர்கதைகள் என்று விரிந்து, தற்போது ஒரு பக்கக் கதைகள், 10 செகண்ட் கதைகள் என்று பரிணாமம் பெற்றிருக்கிறது. சாதாரண ஒரு கதைக்குள் இந்தப் பிரிவுகள் மட்டுமல்லாமல், இன்னும் சில உட்பிரிவுகள் வேறு இருக்கின்றன. இப்படிச் சிறுகதைகளுக்குள் கிளைகளைத் தேடிய பயணத்தில், நிகழ்ந்த சந்திப்பு இது.

சமகாலச் சிறுகதைகளின் முன்னோடி, மூன்று தலைமுறைகளைக் கண்ட எழுத்தாளர், 90 வருட விகடன் புத்தகங்களில் ஒன்றுவிடாமல் வாசித்த வெகுசிலரில் முதன்மையானவர். எழுத்துலக ஜாம்பவானாக வலம்வந்த சாவி, கல்கி, அசோக மித்திரன், சுஜாதா என அனைத்து மூத்த எழுத்தாளர்களிடமும் நெருங்கிப் பழகி, பணியாற்றிய எளிமையான மனிதர், எழுத்தாளர்,  நவரசங்கள் கலந்த மூத்த பத்திரிகையாளர் என்ற பன்முகம்கொண்ட ரவிபிரகாஷ், தனது பத்திரிகை உலக அனுபவத்தில் சிறுகதைகளைக் கையாண்ட விதம் குறித்துப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

*****

``மூன்று தலைமுறைகளைக் கண்ட எழுத்தாளர் நீங்கள்... அந்த அனுபவம் எப்படி இருக்கு?''

``இந்த வெள்ளைத் தாடியைப் பார்த்ததும், மூன்று தலைமுறைகளைக் கண்ட எழுத்தாளர் என்று சொல்றீங்களா?!'' என்று கலகலப்பாகவே பேசத் தொடங்கினார் ரவிபிரகாஷ்.

``மேன்மையான எழுத்தாளர்கள் எல்லோருடையபண்பும், பழகுகிற பாங்கும் ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். அவர்களுடைய எழுத்துகளில் நேர்மை இருக்கும்; பழகும்விதத்தில் தன்மை 
இருக்கும்; அடுத்தவருக்குச் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் இருக்கும். இந்த மாதிரியான விஷயங்கள் அனைத்தும், மூன்று தலைமுறை எழுத்தாளர்களிடமும் இருக்கின்றன.”

``உங்களுடைய எழுத்துகளும் எண்ணங்களும் சிறுகதைப் பக்கம் திரும்பிய பிறகு, நீங்கள் முதன்முதலாக எழுதிய சிறுகதை எது?”

``1978-ம் ஆண்டுதான் நான் சிறுகதை எழுத ஆரம்பித்தேன். `கரிநாக்கு' என்றொரு கதை எழுதினேன். என் அப்பாதான் அதில் முக்கியக் கதாபாத்திரம். அவர் ஒரு தீர்க்கதரிசியாகவே ஒருசில விஷயங்களைக்கூறுவார். அவர் கூறிய ஒவ்வொரு விஷயமும் பலிக்கும்; அப்படியே நடக்கும். கிராமத்தில் நாங்கள் வசித்த குடிசை வீட்டில், கடவுள் படத்துக்கு முன்பாக ஏற்றப்பட்ட விளக்குத் திரியை இரவு ஞாபகமாக அணைத்துவிட்டுப் படுக்கும்படி அம்மாவிடம் சொல்வார். `எலி வந்து அந்தத் திரியை நெருப்புடன் இழுத்துச் சென்று வீட்டின் கூரை மேல் போட்டுவிடும்; கூரை பற்றிக்கொள்ளும்' என்பார். இது ஏதோ சர்வர் சுந்தரம் படத்தில் நாகேஷ் கொஞ்சம் மிகையாகக் கற்பனை செய்து கூறுகிற மாதிரிதான் மற்றவர்களுக்குத் தோன்றும். ஆனால், அப்பா சொன்னது ஒரு நாள் உண்மையாகவே நடந்தது.  எலி, விளக்குத் திரியை நெருப்புடன் எடுத்துச் சென்று கூரை மேல் போட்டுவிட்டது. எங்கள் வீட்டுக் கூரை பற்றி எறிந்தது. ‘அப்பாவுக்குக் கரிநாக்கு. அதுதான் பலித்துவிட்டது’ என்றார்கள் அக்கம்பக்கத்தார். அப்பா சொன்னதில் இருந்த தீர்க்க சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நான் இந்த விஷயத்தைதான் என் ‘கரிநாக்கு’ கதைக்குள் மையப் பொருளாக வைத்தேன். இந்தக் கதை, என் முதல் சிறுகதை ‘கல்கி’ வார இதழில் வெளியாயிற்று. அதன்பின் என் சிறுகதைகள் ஆனந்தவிகடன், தினமணி கதிர், குங்குமம், சாவி எனப் பல பத்திரிகைகளில் வந்தன. அதன்பின், எனக்குப் பத்திரிகைகளில் சேர்ந்து பணியாற்ற வேண்டும் என்று ஆர்வம் எழுந்தது. ஆனால், வேடிக்கை என்னவென்றால், பத்திரிகை அலுவலகத்தில் என்ன மாதிரியான வேலை பார்க்க வேண்டியிருக்கும் என்கிற ஐடியாவே எனக்கு இல்லை. அனுபவமே இல்லை.  

1987-ம் ஆண்டில், புஷ்பா தங்கதுரை மூலமாக `சாவி' நாளிதழில் பெரியவர் சாவியிடம் நேரடியாகப் பணியாற்ற  எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது.  அப்போதுதான் எனக்கு நிறைய கதைகள் எழுத வேண்டும் என்றொரு வேகம் வந்தது. அதை ஆசை என்று சொல்வதைவிட கட்டாயம் என்று சொல்லலாம். தொடர்ந்து ஏழு வருடங்கள் அங்கே, அநேகமாக இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை எனத் தொடர்ந்து சிறுகதைகள் எழுதினேன். இப்படி ஏறத்தாழ 250 சிறுகதைகள் எழுதியிருப்பேன். தொடர்ந்து என் பெயரிலேயே எழுதினால், வாசகர்களுக்கு அலுத்துப் போகுமென்று, ராஜ்திலக், உஷாபாலு, என்னார், நரசு, சீதாநரசிம்மன் என என் உறவினர்கள் பலரின் பெயரிலேயும், ஜெய்குமாரி, ராஜாமகள், உஷாநந்தினி, ஷைலு எனப் பல புனைபெயர்களிலேயும் அந்தக் கதைகளை எழுதினேன்.”

``சிறுகதைகள் எனத் தொடங்கி, தொடர்கதைகள் என்று விரிந்து, தற்போது ஒரு பக்கக் கதைகள், 10 செகண்ட் கதைகள் எனச் சுருங்கிவிட்டதே... இதுதான் கதைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியா?''

``பரிணாம வளர்ச்சி என்று பார்க்காதீர்கள். இது பரிணாமம் கிடையாது; சிறுகதைகளின்  பரிமாணம்.  பரிணாமம் என்றால் வளர்ச்சி. பரிமாணம் என்றால் dimension. இதை அப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். ஆரம்ப காலத்தில் ஆனந்த விகடனில் போஸ்ட்கார்டு கதைகள் என்று வந்தது. கிராமத்தில் ஒரு வாசகனுக்குத் தபால் அட்டைதான் கிடைக்கும்; அவனால் பக்கம் பக்கமாக எழுத முடியாது. ஓர் உரையில் தபால் தலையை ஒட்டி அவனால் அனுப்ப முடியாது. அதனால், `தபால் அட்டையில் உன்னால் கதை எழுத முடியுமா?' என்று கேட்டார்கள். `வீட்டு முகவரி எழுதத் தேவைப்படும் அரை பக்கத்தை விட்டுவிட்டு ஒன்றரைப் பக்கத்தில் ஒரு சிறந்த கதையை எழுத முடியுமா?'என்றார்கள். அன்றைய காலகட்டத்தில் அன்றைய சின்ன சைஸ் ஆனந்த விகடனில் ஒரு ‘காலம்’ அளவில் அந்தக் கதைகள் வெளியாகும். நான் `சாவி'பத்திரிகையில் இருந்தபோது மின்னல் கதைகள், ஹைகூ கதைகள் என்றெல்லாம் குட்டிக் குட்டிக் கதைகளைப் பிரசுரித்தேன். மின்னல் மின்னி மறையும் நேரத்தில் அதைப் படித்துவிட முடியும் என்பதைக் குறிக்கும் விதமாக  அந்தப் பெயரைவைத்தேன். அதனுடைய மறுவடிவம்தான், பத்து செகண்டு கதைகள். இது சிறுகதைகளின் ஒரு பரிமாணம். தாராளமாக இதை வரவேற்கலாம்.

`சாப்பிட்டியாப்பா?’ என்று கேட்பது அம்மாவின் அன்பு; ‘பையன் சாப்பிட்டானா?’ என்று அம்மாவை அதட்டுகிற குரலில் ஒளிந்திருக்கிறது அப்பாவின் அன்பு. - இது ஃபேஸ்புக்கில் நான் படித்த ஒரு ஸ்டேட்டஸ். இதில் ஒளிந்திருக்கிறது ஒரு சிறுகதை. இதை எப்படி மறுக்க முடியும்? எப்படி ரசிக்காமல் இருக்க முடியும்? ஆகவே, இது வளர்ச்சிதான்.”

``எழுத்துலகின் ஜாம்பவானாக இருந்த சாவி அவர்களிடம் ஏழு வருடங்களுக்கும் அதிகமாகப் பணியாற்றிய அனுபவம் உங்களுக்கு உண்டு. அவரிடமிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட  அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்களேன்!''

``நீங்கள் அதற்கு ஒரு மெகா சீரியல்தான் எடுக்க வேண்டும்” என்று கிண்டலடிக்கிறார். பின்பு சிரித்துகொண்டே, ``எட்டு வருடங்கள் சாவி என்னும் இமயத்துடன் நான் நேரடித் தொடர்பில் இருந்ததால், எல்லா பெரிய ஆளுமைகளோடும் நானே நேரடியாகப் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  நான் (ஜர்னலிசம்) ஊடகத் துறை தொடர்பான படிப்பு எதையும் படித்தது கிடையாது. நான் படித்ததெல்லாம் சாவி என்கிற ஒரு ஜாம்பவானைத்தான். அவர் தனியாக உட்கார்ந்து எனக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்ததில்லை. அவர் என்ன செய்கிறாரோ, அதை நான் கூர்ந்து கவனிப்பேன். அதையே எனக்கான பாடமாக எடுத்துக்கொண்டேன். அவர் நேரம் காலம் பார்க்காமல் உழைக்கக்கூடியவர். காலையில் சிங்கப்பூருக்குச் சென்றுவிட்டு, இரவு ஃப்ளைட்டில் திரும்பிவிடுவார். திரும்பி வந்த பிறகு, இரவு 11 மணி அல்லது 12 மணிக்கு விமான நிலையத்திலிருந்து காரில் வருபவர் வீட்டுக்குச் சென்று ஓய்வெடுக்காமல், நேராக அலுவலகத்துக்கு வந்து, `எத்தனை ஃபாரம் முடிந்திருக்கிறது? முடித்த வரைக்கும் பார்க்கலாமா?' என்று கேட்டு, எதிரே உட்கார்ந்துகொள்வார். அதுதான் சாவி சார்! வேலை என வந்துவிட்டால், அசதியை ஒரு பொருட்டாகவே கருத மாட்டார். சில நேரங்களில் விடியற்காலை 3 மணிக்கு ஃபாரம் முடிப்போம். பெட்ரூமில் அவர் தலைமாட்டில் இருக்கும் தொலைபேசிக்கு ‘கால்’ போட்டு, அவரை எழுப்பி, ‘ஃபாரம் ரெடியா இருக்கு, சார்! வந்து பார்க்கறீங்களா?’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். ஒருதடவையாவது அவர் சலித்துக்கொண்டதில்லை.”

``எழுத்தாளர் சாவி, ஒருமுறை அதிரடியாகக் கைதுசெய்யப்பட்டார். ஆனால், அந்தக் கைதுக்கு நீங்கள்தான் கரணமாக இருந்ததாக  ஒரு தகவல். ஆனால், அதுகுறித்து உங்களிடம் சாவி சார் `ஏன்... எதற்கு?' என்று ஒரு கேள்விகூடக் கேட்கவில்லை என்றும் கேள்விப்பட்டோம். அது உண்மையா? அந்தத் தருணங்கள் பற்றி?''

 சிரித்துக்கொண்டே நம்மிடம் எதிர்க் கேள்வியைக் கேட்கிறார் ரவிபிரகாஷ்... ``ஏதேது... சாவி சாரே தூக்கிப் போடாத பழியை நீங்கள் என் மீது சுமத்துறீங்களே?” என்று அன்பாகக் கடிந்துகொள்கிறார்.

``ஒருமுறை சாவி சார் முழுப் பொறுப்பையும் என்னிடம் விட்டுவிட்டு அமெரிக்கா சென்றுவிட்டார். நான் அப்போது இளைஞன்; பத்திரிகையில் எது போடலாம், எது போடக்கூடாது என்பதெல்லாம் தெரியாது. நகைச்சுவை என்று ரசித்து ஒரு ஜோக்கை சாவி அட்டையில் வெளியிட்டுவிட்டேன். மகளிர் அமைப்பு கள் கொதித்தெழுந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். அலுவலகத்துக்கு முன் வந்து கலாட்டா செய்தார்கள். தமிழ்நாடு முழுவதும் பெண்கள் அமைப்புகள் எல்லாம் அந்த வார சாவி இதழை கிழித்துப் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அந்த நேரம் பார்த்துதான் அமெரிக்காவிலிருந்து சாவி சார் திரும்பி வருகிறார். இந்த விஷயம், விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வரும்போதே அவருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், அவர் ஒன்றும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அன்று மாலை 4 மணி அளவில், சாவி சார் வீட்டின் முன்பு பெரும்திரளாகக்கூடி, `ஆபாச நகைச்சுவைத் துணுக்கை அட்டைப்படமாகப் போட்டதற்கு சாவி சார் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்' என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்யத் தொடங்கினார்கள். `அவர் பெரிய குரு. அவரை மன்னிப்பு கேட்கச் சொல்கிறார்களே! நான்தானே மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்' என்று நினைத்துக்கொண்டேன். `என்ன தண்டனையாக இருந்தாலும், எனக்குக் கொடுக்கட்டும். மரியாதைக்குரிய ஒரு பெரிய பத்திரிகையாளரை இப்படிச் சொல்கிறார்களே' என்று எனக்கு மிகவும் வருத்தம். என்னால் அவருக்கு ஏற்பட்ட இந்த நிலைக்கு என்னை நானே நொந்துகொண்டேன். ஆனால், சாவி சார் வெளியே வந்து கைகளைக் கூப்பி, `அது ஒரு நகைச்சுவை. நகைச்சுவையை நகைச்சுவையாகத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.  பெண்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக இது பிரசுரிக்கப்படவில்லை. அப்படி ஏதாவது உங்கள் மனம் புண்பட்டிருந்தால், அதற்காக மன்னிப்பு கேட்கிறேன்' என்று கூறினார்.  உடனே, அவர்கள் அனைவரும் கலைந்துபோய்விட்டார்கள். ஆனால், அவர்கள் ஏற்கெனவே காவல் துறையில் இதுகுறித்துப் புகார் செய்திருந்ததால், என்னையும், சாவி சார் மற்றும் அச்சடிப்பவர் என எங்கள் மூவரையும் சனிக்கிழமை மாலையில் போலீஸ் கைது செய்தது.

அண்ணாநகர் காவல்நிலையத்தில் மேல் மாடியில் இருட்டு அறை ஒன்றில் எங்களை அடைத்துவிட்டனர். சோறு, தண்ணீர்கூடக் கொடுக்கவில்லை. நேரம் ஆக ஆக, சாவி சாரைப் பார்க்க கலைஞர் மு. கருணாநிதியே போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துவிட்டார். அவரை அனுமதிக்க மறுத்தார்கள். ’முடிஞ்சா என்னையும் கைது பண்ணிக்கோ’ என்று அவர் சண்டை போட்ட பிறகுதான், அவசர அவசரமாக நாங்கள் அடைபட்டிருந்த அறையில் லைட் போட்டார்கள். நாங்கள் உட்கார நாற்காலிபோட்டார்கள். இவற்றையெல்லாம் எப்படி மறக்க முடியும்? எவ்வளவு பெரிய சம்பவம்... ஆனால், கடைசி வரைக்கும் சாவி சார் இதற்காக என்னைக் கடிந்துகொண்டதே இல்லை.”

``பத்திரிகையுலக ஜாம்பவான் சாவி, எழுத்துலக ஜாம்பவான் சுஜாதா மற்றும்  அசோக மித்திரன், புஷ்பாதங்கதுரை, ராஜேஷ்குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபா என மூத்த எழுத்தாளர்களுடன் பழகிப் பணியாற்றிய அனுபவங்கள் பற்றி?''

``அசோக மித்திரனுடைய நாவல்களில் மெலிதான நகைச்சுவை இருக்கும். நகைச்சுவை என்று வலிந்து திணிக்க மாட்டார். யதார்த்த வாழ்க்கையை அழகாகக் கூறியிருப்பார். புஷ்பா தங்கதுரையாக கிரைம், கிளுகிளு எனக் கலந்துகட்டி அடிப்பவர், ஸ்ரீவேணுகோபாலனாக ஆன்மிகம் எழுதுவார். இரண்டையும் படிப்பவர்களுக்கு அந்த இரண்டு விதமான எழுத்துக்கும் சொந்தக்காரர் ஒருவரேதான் என்று நம்பவே முடியாது. ராஜேஷ்குமார் என்னும் ராக்கெட் என்றுதான் சொல்வேன். எடுத்த எடுப்பில் ஜெட் வேகத்தில் பறக்கும் கதையம்சம் அவருக்கு மட்டுமே சாத்தியம். ரசனையான வரிகளுக்கும் எழுத்துக்கும் சொந்தக்காரர் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர். கொடூர வில்லன்கள் காமெடியாகப் பேசி பிளாக்மெயில் செய்வதை அவர் எழுத்தில்தான் முதன்முறையாகப் படித்து ரசித்தேன். சுபா (சுரேஷ்-பாலா) இரட்டையர்கள், புஷ்பா தங்கதுரைக்குப் பிறகு கிரைம்,  ஆன்மிகம் இரண்டையும் அதனதன் அழகோடு சரளமாக எழுதும் ஆற்றல் படைத்தவர்கள். குணச்சித்திரக் கதை ஒன்று வேண்டும் என்று கேட்டால், அதுவும் எழுதுவார். சகலவிதமாகப் புகுந்து விளையாடுவார்கள்.

ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் அவரவர்களுக்கான உயரத்தில், மதிப்போடு இருக்கிறார்கள். ஆனால், எல்லோருமே தனிப்பட்ட முறையில் பந்தா இல்லாமல் பழகும் தன்மை கொண்டவர்கள். பந்தாவோ தன் தலைக்குப் பின்னால் ஒளிவட்டமோ இல்லாதவர்கள். அதைத்தான் அவர்களிடமிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டேன்.”

``90 வருட ஆனந்த விகடன் புத்தகத்தை முழுவதுமாகப் படித்த வெகு சிலரில் நீங்களும் ஒருவர். அந்த அனுபவம் உங்களுக்கு எப்படி இருந்தது?''

``நீங்கள் குறிப்பிடுகிற அந்த வெகு சிலர் விகடனின் மிக சீனியர் வாசகர்களாக, 80, 90 வயதுகளில் இருக்கலாம். என் வயதில் இருப்பவர்களுக்கு இந்த பாக்கியம் கிடைத்திருக்குமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. 90 வருட ஆனந்த விகடனைப் படித்தது, எனக்குத் தெரிந்து இன்றைக்கு நான் ஒருவனாகத்தான் இருக்க முடியும். இதை நான் பெருமையாகவும் கொஞ்சம் கர்வமாகவும் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.  ஆனந்த விகடனின் சைஸை பெரிதாக்க விரும்பியது நிர்வாகம். வடிவமைப்புக்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டும் என்கிற நோக்கத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு அது.

சீனியர் வாசகர்களுக்கு இந்த சைஸ் மாற்றம் ஏற்புடையதாக இருக்குமா என்று எங்களுக்குச் சந்தேகமாக இருந்தது. அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நினைத்தோம். எனவே, அவர்களுக்கென்று பிரத்யேகமாக`விகடன் பொக்கிஷம்' என்ற பெயரில் பழைய ஆனந்த விகடன் இதழ்களிலிருந்து கதைகளையும் கட்டுரைகளையும் தொகுத்து, தனியாக ஒரு சிறிய புத்தகமாக, இணைப்பிதழாகக் கொடுக்கலாம் என்று முடிவுசெய்யப்பட்டது. அந்த இணைப்பிதழைத் தயாரிக்கும் பொறுப்பு என்னிடம் விடப்பட்டது. அதற்காகவே நான் பழைய 90 வருட ஆனந்த விகடன் புத்தகங்களையும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். பிரமிப்பின் உச்சிக்கே போனேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பெரிய புதையலே கிடைத்தது மாதிரியான ஒரு குதூகலத்துக்கு ஆளானேன்.

’புதிய தொடர்கதை’ என்று ஆரம்பத்தில் குறிப்பிடப்பட்டு, `4-ம் நம்பர் வீடு' என்று ஆனந்த விகடனில்  ஒரு கதை வந்தது. அதை எழுதியவர் யார் என்ற பெயர் விவரமே இல்லை.  ’அத்தியாயம் 1' என்று அந்தக் கதை ஆரம்பிக்கும். கதையில் ஒரு தெரு இருக்கிறது. அதில் a b c d e என்ற வரிசையில்  ஐந்து வீடுகள் மட்டும்தான் இருக்கின்றன. இந்தக் கோடியிலிருந்து பார்த்தாலும் c என்பது நடு வீடாக இருக்கிறது. அந்தக் கோடியிலிருந்து பார்த்தாலும் c என்பது நடு வீடாக இருக்கிறது. இப்படி ஆரம்பித்து, நடு வீட்டில் யார் இருந்தார்கள், பக்கத்து வீட்டில் யார் இருந்தார்கள், இரவு 12 மணிக்கு என்ன நடந்தது, சமையல்காரன் எங்கு படுத்துத் தூங்குவான், வீட்டின் முதலாளி எங்கு படுத்துத் தூங்குவார், இரவு ஹார்லிக்ஸ் சாப்பிடுவாரா அல்லது வேறென்ன சாப்பிடுவார், அலாரம் வேலைசெய்ததா, இல்லையா... இப்படி எல்லா தகவல்களையும் ஒரு கிரைம் கதைக்கே உரிய த்ரில்லோடும் திகிலோடும் வர்ணித்திருப்பார்கள்.

தெருவில் ஒருவன் நடந்து செல்கின்றான். மாடி வீட்டில் வெளிச்சம் இருக்கிறது. ஆனால், அந்த வெளிச்சம் இவருக்குத் தெரியாது . ஏனென்றால், கதவு பூட்டி இருக்கிறது. இவர் கத்தினால்கூடப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்குக் கேட்காது; அவ்வளவு தொலைவு. இப்படியெல்லாம் வர்ணிக்கப்படும். 

கடைசியாக, அவன் யாரோ வழிப்போக்கன், போய்விட்டான். அவன் திருடனோ, கொள்ளைக்காரனோ இல்லை. பூனையோ ஏதோ ஒன்று குதித்து ஓடிவிட்டது. கடைசியாக சமையல்காரி முதலாளிக்கு ஏதோ உணவு கொண்டுவந்து கொடுத்தாளே, அதில் விஷம் கிஷம் எதுவும் கலக்கவில்லை. அதனால், அந்த முதலாளி ஒன்றும் சாகவில்லை.  இப்படி ஒவ்வொரு விஷயமாகச் சொல்லி, முத்தாய்ப்பாக, ‘இப்படி எந்தவிதமான மர்மங்களோ,   திருப்பங்களோ நடக்காமல் வழக்கம்போல் ஒரு சாதாரண இரவாக இது முடிந்துவிட்டதால், இது தொடர்கதையாக நீள்வதற்கான வாய்ப்பைப் பெறவில்லை. எனவே, வேறு வழியின்றி இந்தத் தொடர் இந்த முதல் அத்தியாயத்துடன் முற்றுப் பெறுகிறது’ என்று அந்தக் கதை முடிந்திருக்கும். ஆக, அது ஒரு சிறுகதை. ஒரு ‘கிம்மிக்’ கதை. படித்ததும் நான் பிரமித்துப்போனேன். 60, 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்ன மாதிரியான ஒரு அபார கற்பனை பாருங்கள்! மகா அற்புதமான சிற்பங்களை வடித்த சிற்பியின் பெயர்கள்  தெரியாமல் போனது மாதிரி, இந்த அற்புதமான கற்பனை வளம் மிக்க சிறுகதையை எழுதியவர் யார் என்றும் தெரியவில்லை. பெயர் தெரியாத அந்த எழுத்தாளர் மிகப் பெரிய எழுத்தாளர்தான். நிச்சயம் போற்றப்பட வேண்டியவர்தான்” என்று தன்னையும் மறந்து, வியந்து பாராட்டுகிறார் ரவிபிரகாஷ்.

``ஏடாகூடக் கதைகள் எழுதுவதில்  கைதேர்ந்தவர் நீங்கள். வார்த்தைகளை மாற்றிப் போட்டுக் கதைகள் எழுதுவதிலும் சரி, உயிர் எழுத்துகள் இல்லாமல்  கதைகள் எழுதுவதிலும் சரி,  தமிழ்நாட்டிலேயே எனக்குத் தெரிந்து இப்படி எழுதக்கூடிய ஒரே நபர் நீங்கள் மட்டும்தான். இந்த வித்தை எப்படி உங்களுக்குச் சாத்தியமாயிற்று?''

``ஒருமுறை, சும்மா தமாஷாக ஒரு கதை எழுதினேன். அந்தக் கதையை அப்படியே வாசித்தால் ஒருவிதமாகவும், ஒரு வரி விட்டு ஒரு வரி வாசித்தால் வேறு விதமாகவும் இருக்கும். அதில் ஒரு ஜோடி, காதலிப்பார்கள். இரு வீட்டாரும் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்கமாட்டார்கள். காதலன் , `நாம் பெங்களூர் சென்று திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்' என்று கூறுவான். அதற்கு அவள், `பெற்றோர்தான் முக்கியம். எனக்கு இதில் விருப்பமில்லை' என்று கடிதத்தில் எழுதுவாள். அவளுடைய அப்பா பார்த்த பிறகுதான் அந்தக் கடிதம் அவளது காதலனிடம் போய்ச்சேரும் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அதனால் அவள் அவ்வாறு எழுதியிருப்பாள். காதலனுக்கு அவள் எப்படி எழுதியிருப்பாள் என்பது தெரியும். எனவே, ஒரு வரி விட்டு ஒரு வரி படிப்பான். அப்படிப் படிக்கும்போது,  `நான் இத்தனை மணிக்கு நிற்கிறேன். நீ வந்துவிடு, நாம் சென்றுவிடலாம்' என்று எழுதியிருப்பாள். அதே மாதிரி அவர்கள் ஓடிப் போய்விடுவார்கள்.

அதன்பின், உயிரெழுத்தே இல்லாமல் ஒரு கதை எழுதினேன். அந்தக் கதையில் அ முதல் ஔ வரையிலான எழுத்துகளே இருக்காது. அதாவது, அந்த எழுத்துகள் கொண்ட வார்த்தைகளே இல்லாமல் அந்தக் கதையை எழுதியிருப்பேன். ‘ இந்தக் கதையில் ஜீவனே இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா? ஆம், ஜீவனே இல்லை. அதாவது, உயிர் எழுத்துகளே இல்லை’ என்று கதையின் இறுதியில் குறிப்பு கொடுத்திருப்பேன். அதன் பிறகு, ஒரே வாக்கியத்தில் ஒரு கதை எழுதினேன். அந்த ஒரு வாக்கியம் மிக நீளமான வாக்கியம். ஆனந்த விகடனில் மூன்று பக்கங்களுக்கு நீண்ட சிறுகதை அது. ஆரம்பத்தில் தொடங்கி, மூன்றாம் பக்கத்தில்தான் அந்த வாக்கியம் முற்றுப்புள்ளியோடு முடியும். அப்படி ஒரே வாக்கியச் சிறுகதை எழுதினேன். 

கதை நெடுக ஒரு குறிப்பிட்ட வார்த்தையில் ஒரே ஒரு எழுத்தை மட்டும் தவறாகவே தொடர்ந்து கம்போஸ் செய்ததால், கதையே வேறு மாதிரி வித்தியாசப்பட்டுப் போன சிறுகதை ஒன்று எழுதினேன். கடைசியில் இந்த எழுத்து மாறின விஷயத்தைச் சொல்லி, ‘இப்போது திருத்திப் படியுங்கள்’ என்று குறிப்பு கொடுத்திருப்பேன். அப்படிப் படித்தால், கதை வேறு ஒரு விதமாக மாறும். கதை எழுதுகிறோம். இந்தக் கதைகளில் நான் செய்தது ஒருவகையான விளையாட்டு. அவ்வளவுதான். அது ஒரு கிம்மிக் வித்தை. நான் என்னைப் பிரமாத சிறுகதை எழுத்தாளன் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ள மாட்டேன். என்னுடய கதைகளில் பெரிய உபதேசமோ, சமூக பிரக்ஞையோ, சமுதாயத்தைப் புரட்டிப் போடும் மெஸேஜோ இருக்காது. என் கதைகள் எல்லாம் ஜாலியாகப் படித்துவிட்டுத் தூக்கிப்போடும் கதைகள்தான்.” என்கிறார் தன்னடக்கத்துடன்.

``அந்தக் கால எழுத்தாளர்களுக்கும் சமீபகால எழுத்தாளர்களுக்குமான வித்தியாசம் என்றால், எதைச் சொல்வீங்க? அதே மாதிரி, அந்தக் காலச் சிறந்த எழுத்தாளர்கள் ஒரு பெரிய பட்டியலே பரவலாக எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனால், இந்தக் கால சிறந்த எழுத்தாளர்கள்னா நீங்கள் யாரை முன்மொழிவீர்கள்?''

“அன்றைய காலகட்டத்துக்குரிய பிரச்னைகளை அன்றைய எழுத்தாளர்கள் எழுதினார்கள். இன்று சாராயம் எவ்வளவு பெரிய பிரச்னையாக இருக்கிறதோ, அதேபோன்று அந்தக் காலகட்டத்தில் லாட்டரி சீட்டு மக்களைப் படுகுழியில் தள்ளிக்கொண்டிருந்த்து. அது மக்களை எப்படி பாதித்தது, ஏழ்மை ஆக்கியது என்பதைத் தங்கள் கதைகளில் எழுதினார்கள். ஜெயகாந்தனின் ‘என்ன செய்யட்டும் சொல்லுங்கோ’ சிறுகதை லாட்டரிச் சீட்டின் பாதிப்பைச் சொல்வதுதான். இன்றைய எழுத்தாளர்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் நடக்கும் அநியாயங்களான ஆணவக்கொலைகள் பற்றியும், ஆட்சியாளர்களின் தவறான ஆட்சியைப் பற்றியும்,   தேர்தலில் வாக்காளன் எப்படியெல்லாம் முட்டாளாக்கப்படுகிறான் என்பதைப் பற்றியும் எழுதுகிறார்கள். அநேகமாக எல்லாருக்குமே சரளமான நடை கைவந்திருக்கிறது. ஆனால், எனக்கு என்ன ஒரு வருத்தம் என்றால்... அன்றைக்கு  டி.எம்.எஸ் என்றால் அவருக்கென்று பிரத்யேகமான ஒரு குரல், ஒரு பாணி இருக்கும். சீர்காழி கோவிந்தராஜன் என்றால், அவருக்கென்று ஒரு தனித்துவமான கணீர்க் குரல் இருக்கும். பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸ், எஸ்.பி.பி. கே.ஜே.ஜேசுதாஸ், பி.சுசீலா, எஸ்.ஜானகி, எல்.ஆர்.ஈஸ்வரி என அந்தக் காலப் பாடகர்கள் எவரின் குரலைக் கேட்டாலும் இன்னார் என்று பளிச்செனத் தெரிந்து, ரசிக்க முடியும்.

சாவி எப்படி எழுதுவார் என்று எனக்குத் தெரியும். கண்ணதாசன் எப்படி எழுதுவார் என்றும் எனக்குத் தெரியும். சுஜாதாவின் எழுத்துகள் எப்படி இருக்கும் என்று எல்லோருக்குமே தெரியும். அன்றைய காலகட்டத்தில் எழுத்தாளர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பிரத்யேகமான ஒரு பாணி இருந்தது. ஆனால், இன்றைய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் எல்லோருமே நன்றாக எழுதுகிறார்களே தவிர, எல்லோருமே ஒரே மாதிரி எழுதுகிறார்கள். தங்களுக்கென்று ஒரு பாணியை வகுத்துக்கொள்ளவில்லை.

இன்றைய எழுத்தாளர்களில் எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்கள் என்றால் பாஸ்கர் சக்தி, தமிழ்மகன், ராஜுமுருகன், க.சீ.சிவகுமார்... பாவம், இவர் மிக இளம்வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். என் இனிய நண்பர். அவரது எழுத்துகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதேபோல, ஜி.ஆர். சுரேந்திர நாத், சங்கர் பாபு போன்ற இன்றைய தலைமுறையினர் பலரும் மிகவும் சிறப்பாக எழுதுகிறார்கள். அவர்களுக்கான பிரத்யேக பாணி இல்லை என்பது ஒன்றுதான் என் வருத்தம்!” - ஆரம்பம் முதலே கலகலப்பாகப் பேசிவந்த ரவிபிரகாஷ், முத்தாய்ப்பாகத் தனது ஆதங்கத்தையும் பதிவு செய்துவிட்டு, விடைபெற்றார்.

பல எழுத்தாளர்களிடம் உரையாடிய அனுபவமும், நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரிடம் மனம்விட்டுப் பேசிய அனுபவமும் ஒருசேரக் கிடைத்தது. 

Monday, January 22, 2018

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர், கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 15

பை பை... சிங்கப்பூர்! -15

சிங்கப்பூரில் கடைசி நாளில் அதிக அலைச்சல் இல்லாமல், அருகருகே இருக்கும் முக்கிய இடங்களைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்ப வேண்டும் என்று ஏற்கெனவே முடிவு செய்திருந்தோம். மெரினா பே ஸேண்ட்ஸ், ஃப்ளையர், மெர்லியன் பார்க், கார்டன்ஸ் பே, க்ளவுட் ஃபாரஸ்ட், ஃப்ளவர் டோம், மியூஸியம் என சிங்கப்பூரின் முக்கிய அட்ராக்‌ஷன்கள் எல்லாமே அருகருகில்தான் இருக்கின்றன. சிங்கப்பூரில் ஒருநாளோ, இரண்டு நாளோ மட்டும் டூர் திட்டமிடுபவர்கள் இவை அனைத்தையுமே நின்று நிதானமாகப் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடலாம். நாங்கள் இந்தப் பட்டியலில் முதல் மூன்றைத் தவிர்த்து மற்றவற்றை ஆரம்ப நாட்களிலேயே பார்த்துவிட்டதால், மீதம் உள்ளவற்றை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வரக் கிளம்பினோம்.

நடக்கும் தூரத்தில் உள்ள ‘ஸீ மி’ ஸ்டேஷன் வரை வந்து எங்களை வழியனுப்பினார் ஜெயஸ்ரீசுரேஷ். அங்கே மெட்ரோ ரயில் பிடித்து, நேரே ‘பே ஃப்ரன்ட்’ என்னும் ஸ்டேஷனில் இறங்கினோம். அருகிலேயே மெரினா பே ஸேண்ட்ஸ். உயர உயரமான மூன்று கட்டடங்கள்; உயரே மூன்றையும் இணைத்துக் கட்டப்பட்ட ஒரு ஹோட்டல் உள்ளது. ஸ்கைபார்க் ஹோட்டல் என்று பெயர். இந்தக் கட்டடம் சமீபத்தில்தான், அதாவது 2010-11-ல்தான் திறக்கப்பட்டது.

நாங்கள் அந்த மூன்று கட்டடத்தின் மீது ஏறுவதற்கு டிக்கெட் வாங்கியிருந்தோம். 56 மாடிகள். லிப்டுக்குள் ஏறியது தெரியவில்லை; லிப்ட் நகர்ந்ததா என்று தெரியவில்லை. அதற்குள் கதவு திறந்து, உச்சி வந்துவிட்டது. ‘எடுத்தது கண்டனர், இற்றது கேட்டார்’ கதைதான். ஓர் அதிர்வு இல்லை, ஒரு குலுக்கல் இல்லை.

மேலே சுற்றிலும் கண்ணாடிச் சுவர்தான். சிங்கப்பூர் முழுக்கப் பார்க்கலாம். நாங்கள் ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்தோம். அந்தப் பக்கம் நீச்சல் குளத்துக்குப் போக யத்தனித்தபோது, ஹோட்டல் மேனேஜர் தடுத்துவிட்டார். ஹோட்டலுக்குச் சொந்தமான நீச்சல்குளமாம் அது. அதற்கெனத் தனியாக டிக்கெட் வாங்கியிருந்தால்தான் போகமுடியும் என்றார்.

நானும் மற்றவர்களும் ‘போகட்டும், விடு’ என்று தள்ளி வந்துவிட, என் மகன் ரஜினி மட்டும் அவருடன் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, சற்றுப் பொறுத்து வந்தான். “என்னடா கேட்டார் அவர்?” என்று மகனிடம் கேட்டேன். “ஹூ இஸ் தட் ஜென்டில்மென், லுக்ஸ் லைக் இண்டியன் பிரைம் மினிஸ்டர் மோடி?” என்று என்னைச் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்டதாகச் சொன்னான். “அடடா!” என்று உச்சிகுளிர்ந்து போனேன். சென்னையில் என் மனைவியிலிருந்து மற்ற உறவினர்கள், அலுவலக நண்பர்கள், ஃபேஸ்புக் நண்பர்கள் எனப் பலரும் நான் அசப்பில் நரேந்திர மோடி போல் இருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தாலும், சிங்கப்பூரின் உயரமான கட்டடத்தின் உச்சியில் ஒருவர் இப்படிச் சொல்கிறார் என்பது விசேஷமல்லவா! ஆனால், அதற்காகவேனும் அவர் எங்களை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை என்பது இங்கே கொஞ்சம் வருத்தத்துடனும், ஏமாற்றத்துடனும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அங்கே அழகான ஒரு சீனப் பெண் தனியாக அங்கங்கே நின்று செல்ஃபி எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். இதே டூரில் ஆரம்ப தினங்களிலும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த ஞாபகம். பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே அந்தப் பெண் எங்கள் அருகில் வந்து, என் மகளிடம் தன்னைப் புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னாள். அதன்பின், எங்களோடு செல்ஃபி எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினாள். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் என்னவென்று கேட்டேன். ‘அக்கார்டி’ என்றாள், அக்கார்டியன் இசை போன்ற குரலில்! ரயில் சிநேகிதம் போன்று ஸ்கைபார்க் சிநேகிதம்!

அங்கே அவ்வளவு உச்சியிலிருந்து சிங்கப்பூரை முழுவதுமாகப் பார்க்கிறோம் என்பதைத் தவிர, வேறு ஒன்றும் இல்லை. அங்கே 15 நிமிடம் இருந்தாலே அதிகம். கொள்ளைக் காசு கொடுத்துவிட்டு வந்ததற்காக நாங்கள் வம்படியாக ஒரு அரை மணி நேரம் அங்கே இருந்துவிட்டுத்தான் கீழிறங்கினோம்.

அடுத்து நாங்கள் சென்ற இடம் சிங்கப்பூர் ஃப்ளையர். ஜெயன்ட் வீல் போன்று இருக்கும் இது வேகமாகவெல்லாம் சுற்றாது. மெதுமெதுவாகத்தான் உயரே போய்க் கீழிறங்கும். இதுவும் சிங்கப்பூரை பறவைக் கோணத்தில் பார்ப்பதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டதுதான். 2008-ஆம் ஆண்டிலிருந்து இது இயங்குகிறது. குளிர்பதனம் செய்யப்பட்ட 28 கேப்ஸ்யூல்கள் (கூண்டுகள்) கொண்ட இந்த ராட்டினத்தைக் கட்டி முடிக்க இரண்டரை வருடங்கள் ஆனதாம். ஒவ்வொரு கூண்டிலும் அதிகபட்சம் 28 பேர் வரைக்கும் ஏறிக்கொள்ளலாம். ஆனால், நாங்கள் சென்ற கூண்டில் பத்துப் பன்னிரண்டு பேர்தான் இருந்தோம்.

இதன் உயரம் சுமார் 540 அடி. இதற்கு முன் ஏறி இறங்கிய ஸ்கைபார்க் ஹோட்டலைவிட இது உயரம் குறைவுதான் என்பதால், ஏதாவது ஒன்றில் ஏறி இறங்கினால் போதுமே என்பது பலரின் அபிப்ராயம். ஆனால், அவ்வளவு தூரம் போய்விட்டு, சிங்கப்பூர் ஃப்ளையரில் ஏறி இறங்காமல் வந்துவிட்டால் தெய்வ குத்தமாகிவிடுமே என்று இங்கேயும் குடும்பத்தை ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு சுற்று வந்தேன். ஃப்ளையர் ஒரு சுற்று வர அரை மணி ஆகிறது. அவ்வளவு ஸ்லோ!

அதையடுத்து, அங்கிருந்து பொடிநடையாக நடந்தே மெர்லியன் பார்க்குக்கு வந்தோம். ‘மெர்மெய்ட்’ என்றால் கடல்கன்னி. மீன் உடம்பும் மனிதத் தலையும் கொண்டவள். மீன் உடம்பும் சிங்கத் தலையும் கொண்டிருப்பதால் இது மெர்-லயன் ஆயிற்று. 1966-ஆம் ஆண்டில், சிங்கப்பூர் டூரிஸம் போர்டு  சார்பாக அலெக்ஸ் ஃப்ரேஸர் பர்னர் என்பவர் இந்த உருவத்தை வடிவமைத்தார். சிங்கப்பூர் டூரிஸத்தின் சின்னமாக இருந்த இதை, 1972-ல் லிம் லாங் ஜின் என்பவர் சிலையாக வடித்தார். அன்றிலிருந்து சிங்கப்பூர் நதியில் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட இது சிங்கப்பூரின் சின்னமாகவே திகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. முதலில் எஸ்பிளனேட் பிரிட்ஜ் அருகில் வேறொரு பக்கத்தில் இருந்த இந்தச் சிலையை ‘மெரினா பே’யிலிருந்து தெளிவாகப் பார்க்க முடியாமல் இருந்ததால், 2002-ல் ஃபுல்லர்ட்டன் ஹோட்டல் அருகில் இடமாற்றம் செய்தார்கள். 2010-ல் இதன் மீது பலமான இடி தாக்கியதில், இதன் பாகங்கள் துண்டுகளாகச் சிதறி விழுந்தன. அதன்பின் ரிப்பேர் செய்யப்பட்டு, 2012-லிருந்து இந்த ‘மெர்லயன்’ தொடர்ந்து நீர் உமிழ்ந்து வருகிறது.

அருகில், சாரல் மேலே தெளிக்க நிற்பது சுகமாக இருந்தது. இந்த மெர்லயனின் உயரம் சுமார் 28 அடி; இங்கேயே சற்றுத் தள்ளி இன்னொரு மெர்லயனும் இருக்கிறது. அதன் உயரம் சுமார் 7 அடி.  அதன்பின், அங்குள்ள நீண்ட நடைபாதையில், மெர்லயன் பார்க்கில் நடைபோட்டோம்.

அங்கே சுமார் ஒரு மணி நேரம்போல இருந்துவிட்டு, அங்கிருந்து எம்.ஆர்.டி. பிடித்து ஆர்ச்சர்டு வீதி வந்தோம். மழை தூறியது. ஓரமாக இருந்த ஒரு ஷாப்பிங் காம்ப்ளெக்ஸுக்குள் ஏறினால், அப்படியே மழையில் நனையாமல் தெருவின் அந்தக் கோடி வரை நடந்துபோய்விடலாம். கடை, கடைத்தெருவை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, அங்கிருந்து பஸ் பிடித்து, முஸ்தபா சென்டர் வந்தோம். சிராங்கூன் ரோடு மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள இடங்களில் வரப்போகும் தீபாவளிக் கொண்டாட்டத்துக்கான அலங்கார அறிகுறிகள் தெரிந்தன. ஒரு பெரிய திடலில் பந்தல் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. தீபாவளி பட்டாசுக் கடைகள் வரப்போவதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால், சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் காற்று மாசில் கவனம் செலுத்துகிறது. நம்ம ஊர் மாதிரி மெகா சைஸ் வெடிகள், ராக்கெட்டுகள், புஸ்வாணங்கள் போன்றவற்றுக்கு அங்கே அனுமதியில்லை. சின்னதாக கேப், கம்பி மத்தாப்பு போன்றவற்றை மட்டும் கொளுத்திக்கொள்ளலாமாம்.

முஸ்தபா சென்டரில் எதுவும் வாங்கவில்லையென்றாலும், ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல், அங்குள்ள எஸ்கலேட்டரில் ஏறி, இறங்கி, சுற்றிச் சுற்றி வந்தோம். பின்பு, வெளியே தெருவோரக் கடைகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஏறி இறங்கினோம். எல்லாமே யானை விலை, குதிரை விலை. எதுவும் வாங்குகிற மாதிரி இல்லை. என்றாலும், சிங்கப்பூர் போய்வந்ததன் அடையாள அன்பளிப்பாக  உறவுகளுக்கும் நட்புகளுக்கும் கொடுப்பதற்காக பால்பாயின்ட் பேனாக்களும் சாக்லேட் பெட்டிகளும் வாங்கிக்கொண்டோம்.

இரவு மணி 8. அங்கிருந்து மீண்டும் டிரெயின் பிடித்து, ஸீமீ ஸ்டேஷனில் வந்து இறங்கி, ஜெயஸ்ரீ சுரேஷ் வீட்டுக்கு வந்தோம்.

விடியற்காலை 5 மணிக்கு ஃப்ளைட். சாப்பிட்டுவிட்டுப் படுத்த எங்களைப் பொறுப்பாக விடியற்காலை 3 மணிக்கு எழுப்பிவிட்டார் ஜெயஸ்ரீ. அந்த இரவிலும் காபி போட்டுக்கொடுத்து உபசரித்தார்.

கேப் புக் பண்ணிக் கொடுத்தார் சுரேஷ். 3:30-க்கெல்லாம் சாங்கி ஏர்போர்ட்டுக்கு வந்துவிட்டோம். எங்கள் இண்டிகோ ரெடியானதும், உள்ளே சென்று உட்கார்ந்து, அது மெல்ல நகரத் தொடங்கியதும், பிரிய மனமில்லாமல் சிங்கப்பூருக்கு ஏக்கம் கலந்த விழிகளோடு ‘பை... பை...’ சொன்னோம். இண்டிகோ  பெரிய உறுமலுடன் தடதடத்து ஓடி, குபுக்கென்று உயரே ஏறிவிட, சிங்கப்பூர் வெளிச்சப் புள்ளிகளாகி, கீழே கீழே கீழே போய், பின்பு கண்களிலிருந்து காணாமல் போனது.

சிங்கப்பூர் காஸ்ட்லியான நகரம். நாலு பேர் கொண்ட ஒரு குடும்பம் அங்கே அறைகளை வாடகைக்கு எடுத்து, ஓட்டல்களில் சாப்பிட்டு, ஒன்பது நாள்கள் ஜாலியாக இருந்துவிட்டு வர வேண்டுமென்றால், மிகப் பணக்காரராக இருந்தால்தான் முடியும். என்னை மாதிரி நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தினர் அதைக் கனவிலும் நினைக்க முடியாது.

நட்பைவிடப் பாசம் காட்டிய உறவினரும், உறவைவிட நேசம் செலுத்திய நட்பும் அங்கே  இருந்தது எங்களுடைய அதிர்ஷ்டம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனவே, இந்தச் சுற்றுலாப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றித் தந்த அவர்களுக்கு இன்றைக்கும் நாங்கள் மானசிகமாக நன்றி சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர் மற்றும் கலர்ஃபுல் மலேசியா இவற்றின் இனிய நினைவுகள் எங்கள் மனதில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.


(பயணம் நிறைவடைந்தது)

Thursday, January 18, 2018

ஜாய்ஃபுல் சிங்கப்பூர், கலர்ஃபுல் மலேசியா! - 14

செந்தோஸா சந்தோஷம்!

சாலைப் போக்குவரத்து சீராக இருக்க வேண்டியது முக்கியம்; அதற்கு சாலைகள் ஒழுங்காக இருக்க வேண்டியதும் முக்கியம். எனவேதான், நம் அரசாங்கம் சாலையில் ரோடு போடுகிற வேலையைச் செய்தால்,நாளைக்கு நாம் சுகமாகப் பயணிப்பதற்குத்தானே இத்தனைப் பாடு என்று, எத்தனை சிரமங்களை நாம் எதிர்கொண்டாலும், சாலையில் கல்லையும் மண்ணையும் கொட்டிவைத்தாலும், நாம்பாட்டுக்குக் கண்டுகொள்ளாமல் போய்க்கொண்டே இருக்கிறோம். சாலையில் விரிசல் ஏற்பட்டுப் பெரும்பள்ளமே உண்டாகி கார் உள்ளே விழுந்தாலும், அதைப் போட்டோ எடுத்து வாட்ஸப்பில் வைரல் ஆக்குவதிலும், மீம்ஸ் போட்டுக் கலாய்ப்பதிலும்தான் நம் புத்தி போகிறதே தவிர, அரசு இத்தனை அலட்சியமாக வேலை செய்கிறதே என்று நமக்குக் கோபமே வருவதில்லை; வராது. ஏனென்றால், அது நம் எதிர்காலத்துக்கான நற்பணி ஆயிற்றே!

ஆனால், சிங்கப்பூர் அரசு அப்படியல்ல. எந்தப் பொது வேலையாக இருந்தாலும், தன் மக்களுக்கு ஒரு துளி சிரமம்கூடத் தரக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

இங்கெல்லாம் புதுசாக ரோடு போடுகிற வேலைகள், சாலைப் பராமரிப்பு வேலைகள் எதுவும் நடைபெறுவதில்லையா? என்று டிரைவரைக் கேட்டதும், அவர் சொன்ன பதில் என்னை வியக்க வைத்தது.

பக்கத்துல பாருங்க. ஒரு நீல ரெக்ஸின் துணியால் ஆன சுவர் தெரியுதா... அதும்பின்னால புதுசா ரோடு போட்டுக்கிட்டிருக்காங்க. ஆனா, இங்கே எதுவும் தெரியலையேன்னு பார்க்கறீங்க. ரோடுல கல்லு மண்ணு எதுவும் சிதறிக்கிடக்கலையே, புழுதி எதுவும் பறக்கலையேன்னு நினைக்கறீங்க. சாலையில புழுதி வரக்கூடாதுங்கிறதுக்காக எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் மாதிரி ஒரு டெக்னாலஜி வெச்சிருக்காங்க. அதேபோல, அங்கே சிமென்ட், கருங்கல் ஜல்லியைக் கொண்டு போற லாரிகள் வெளியே வரும்போது அப்படியே தூசு தும்போட வெளியே வராது; டயர்கள்ல ஒட்டியிருக்கிற மண் போக நல்லா கழுவி, சுத்தமா குளிச்சிட்டுதான் வெளியே வரும்என்றார் சைனீஸ் கலந்த ஆங்கிலத்தில்.

காற்று மாசு, தண்ணீர் மாசு இவை ஏற்படக்கூடாதென்பதில் கெடுபிடியாக இருக்கிறது சிங்கப்பூர் அரசாங்கம். இங்கே கழிப்பறைகளில் வருகிற தண்ணீரைக் கூடப் பிடித்துக் குடிக்கலாம்; அத்தனை சுத்தமாக இருக்கும் என்றார் அவர் பெருமையாக. குடிதண்ணீரை நன்கு சுத்திகரித்துத்தான் வெளியே பயன்பாட்டுக்கு அனுப்புகிறார்கள் என்றார்.

சிங்கப்பூரைப் பொறுத்தவரை நீர் மாசு, காற்று மாசு இவற்றில் எனக்கு வேறொரு அனுபவம் கிடைத்தது. குடிதண்ணீரைச் சுத்திகரித்துதான் அனுப்புகிறார்கள்; சரி. ஆனால், அந்தத் தண்ணீரைத் தொடர்ந்து குடிப்பதால் அங்குள்ளவர்களுக்குச் சிறுநீரகப் பிரச்னைகள் வருவதாக அறிகிறேன். அது சுத்திகரிப்பால் உண்டாகும் விளைவு. அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியாது. ஆனால், அங்கிருக்கும் பலர் சொல்லக் கேள்வி. அதேபோல், எவ்வளவுதான் பணக்காரர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் சொந்தமாக ஒரு கார் வாங்கிச் சந்தோஷிக்க முடியாதவாறு ஏகப்பட்ட நிபந்தனைகளைப் போட்டு முடக்கி வைத்து, மாசற்ற காற்றுக்காக மெனக்கெடும் சிங்கப்பூர் அரசு, பொது இடங்களில் சிகரெட் புகைப்பவர்களைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. இங்கே நம் சென்னையில், பொது இடங்களில் சிகரெட் புகைப்பவர்களை மிக மிக அரிதாகத்தான் பார்க்கிறேன். ஆனால், சிங்கப்பூரிலோ பஸ் ஸ்டாப்பில், பூங்காக்களில், சாலைகளில் எனப் பொது இடங்களில் பலரும் சிகரெட்டும் கையுமாகத்தான் வாயிலிருந்து புகை வழிய வழியச் செல்கிறார்கள். எங்கு திரும்பினாலும் தேவலோகத்தில் இருப்பதுபோலவே இருக்கிறது. எந்த கால் டாக்ஸியைக் கூப்பிட்டு ஏறினாலும், உள்ளே குப்பென்று சிகரெட் வாடை! வண்டி ஓட்டும்போது டிரைவர் சிகரெட் பிடிப்பதில்லை; ஆனால், சற்று முன் அவர் பிடித்த அந்த சிகரெட்டின் நெடி மூச்சை முட்டுகிறது.

சரி, போகட்டும்... வாருங்கள், நாம் செந்தோஸா தீவுக்குச் செல்வோம்.

செப்டம்பர் 7-ம் தேதி காலையில் சாப்பிட்டுவிட்டு, ஜெயஸ்ரீ சுரேஷ் பக்குவமாகப் பேக் செய்துகொடுத்த பிரெட் ப்ளஸ் வேர்க்கடலைச் சட்னி பார்சல்களுடன் கிளம்பிவிட்டோம். பஸ் பிடித்துமவுன்ட் ஃபேபர் என்னும் இட்த்துக்கு வந்தோம். அங்கிருந்து செந்தோஸாவுக்கு கேபிள் கார் செல்கிறது. ஒரு டிக்கெட் வாங்கினால், அதிலேயே திரும்பவும் ஏறி இங்கே வந்து இறங்கிவிடலாம். நாங்கள் நால்வரும் அதில் பயணித்து செந்தோஸா தீவில் சென்று இறங்கினோம்.

சந்தோஷம்என்னும் சம்ஸ்கிருத வார்த்தையிலிருந்து உருவான சொல்செந்தோஸா. மலாய் மொழியில் இதற்கு அமைதி, மகிழ்ச்சி என்றெல்லாம் பொருள். இதன் பூர்வாசிரமப் பெயர்சாவுத் தீவு. டெட் ஐலேண்டு. ஆமாம்,புலாவ் பிளேக்காங் மாட்டிஎன்னும் மலாய்ச் சொல்லின் பொருள் அதுதான். அப்புறம், 1972-ம் ஆண்டில்தான், மக்கள் விருப்பத்தின்பேரில் இதற்குசெந்தோஸா தீவுஎன்று அதிகாரபூர்வமாகப் பெயரிடப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். மக்கள் விருப்பத்தை எப்படிக் கேட்டறிந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. இங்கெல்லாம், அதிர்ச்சியுடன் கேட்கிறார்கள் மக்கள்என்று தனியார் தொலைக்காட்சிகளில் அடிக்கடி சொல்கிறார்களே, அந்த மாதிரி இருக்கலாமோ, என்னவோ!

உள்ளே பார்க்க ஏராளமான சுவாரஸ்யமான இடங்கள் உள்ளன. எல்லாவற்றுக்கும் டிக்கெட். ஏதேனும் மூன்று, ஏதேனும் ஐந்து, ஏதேனும் எட்டு என பேக்கேஜ்களாகவும் வாங்கிக் கொள்ளலாம். எது பார்த்தாலும் பார்க்கவில்லை என்றாலும்,ஸீ அக்வேரியம்அதாவதுஅண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டுகட்டாயம் போய்ப் பாருங்கள்என்று சொல்லி அனுப்பியிருந்தார் சுரேஷ். ஐந்து அயிட்டங்கள் கொண்ட பேக்கேஜ் டிக்கெட் வாங்கினோம்.

அண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டுவாங்கினாலே, கூடவே கொசுறாக ஹோலோகிராம் நடன நிகழ்ச்சி என்ற ஒன்றையும் தலையில் கட்டிவிடுகிறார்கள். அதற்கான காரணம், அந்த நாளின் இறுதியில்தான் தெரிந்த்து. இந்த இரண்டும் போக, ஸ்கைலைன் லூஜ், இரண்டு த்ரீ-டி படங்கள் ஆகியவை கொண்ட பேக்கேஜ் டிக்கெட்டை வாங்கிக்கொண்டோம். பட்டர்ஃப்ளை பார்க் ஃப்ரீ. மெழுகுப் பொம்மை மியூஸியம் பார்ப்பதில் எங்களுக்கு அத்தனை சுவாரஸ்யமில்லை.

செந்தோஸா தீவில் உள்ளேயே அழகான மினி பஸ்கள் ஓடுகின்றன. எதில் வேண்டுமானாலும் ஏறி இறங்கலாம். ஃப்ரீ!

மெகா ஸிப்என்னும் சாதனை விளையாட்டுக்கு மகனும் மகளும் டிக்கெட் வாங்கியிருந்தார்கள். முதலில் அங்கே போனோம்.

நாலு மாடி கொண்ட ஒரு கட்டடத்தின் உச்சிக்கு ஏற வேண்டும்; அங்கே நம் வெயிட்டைச் சோதித்து, அதற்கேற்ப இடுப்பில் ஒரு பெல்ட் கட்டி, கொக்கி ஒன்றை இணைத்துவிடுவார்கள். அவர்கள் ரெடி சொன்னதும், அங்கிருந்து கீழே குதிக்க வேண்டும். தரையை நெருங்குகையில் கயிறு இழுவிசை மூலமாக வேகம் குறைந்து, பத்திரமாகத் தரை இறங்கலாம். கிட்டத்தட்ட பஞ்சி ஜம்ப்பிங் போலத்தான்.

கீழே குதித்தவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பலரும்வென்று அலறிக்கொண்டே குதித்தார்கள். அவர்களில் யாரும் தரையில் காலூன்றி நிற்கவில்லை. தடுமாறிக் கீழே விழுந்தார்கள். என்னதான் பாதுகாப்பாக பாராசூட்டில் குதித்தாலும், கீழே காலூன்றும்போது பிடிப்பில்லாமல் விழுவார்கள் அல்லவா, அதுபோலத்தான்! என் மகளும் மகனும் அடுத்தடுத்துக் குதித்தார்கள். விழுந்து எழுந்தார்கள்.

மெகா ஸிப்பில் அடுத்தது இன்னும் சுவாரஸ்யம், த்ரில் நிறைந்தது. மேலே நீண்டு செல்லும் கம்பியிலிருந்து தொங்கும் கொக்கியை இடுப்பில் மாட்டித் தள்ளிவிடுவார்கள். மிக உயரத்தில், அந்தரத்தில் சர்ரென்று கம்பியில் விஞ்ச் போல சறுக்கிக்கொண்டே ஒரு கி.மீ. தூரம் செல்ல வேண்டியதுதான். மகன், மகள் இருவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக அடுத்தடுத்து கம்பியில் கேபிள் கார் போலச் சறுக்கிச் சென்றார்கள்.

இப்படி மெகா ஸிப் ரைடு செல்பவர்களைக் கீழே இருந்து ஒரு ஜீப்பில் அழைத்துக்கொண்டு வந்து ஆரம்ப இடத்துக்கு விடுகிறார்கள். நாங்கள் காத்திருந்தோம். மகன், மகள் இருவரும் வந்ததும், செந்தோஸாவின் மினி பஸ் பிடித்து, அடுத்த இடத்துக்குச் சென்றோம்.

அண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டு! மிகப் பிரமாண்ட அக்வேரியமான இதைஓஷனேரியம்என்று அழைக்கிறார்கள். நாம் வெளியே நின்று, தொட்டிகளில் நீந்தும் மீன்களைப் பார்த்ததுபோக, நாம் உள்ளே இறங்க, பெரிய பெரிய சுறா மீன்கள் எல்லாம் நம்மைக் கிட்டே வந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் இடம்தான் இந்த அண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டு. 1991-ல் தொடங்கப்பட்டதாம் இது.

உள்ளே இறங்கி கண்ணாடி குகைப் பாதைகள் வழியாக நடந்தோம். மிகப் பெரிய கண்ணாடிச் சுவருக்கப்பால் ராட்சத சுறா மீன்கள், நீள நீளமான பாம்புகள் போன்ற மீன்கள், கலர்ஃபுல்லான பற்பல மீன் வகைகள், நட்சத்திர மீன்கள், பூக்கள் உதிர்ந்த மாதிரியான மீன்கள், ஜெல்லி மீன்கள், ராட்சத நண்டுகள், கடல் ஆமைகள், தண்ணீர்ப் பாம்புகள் என என்னென்னவோ காணக் கிடைத்தன. நிஜமாகவே பரவசமான அனுபவம்தான்.

உள்ளே, அடுத்தடுத்து வெவ்வேறு கூடங்களுக்குப் போய்க்கொண்டே இருந்தோம். ஓரிடத்தில் பெரிய கப்பல் ஒன்று உடைந்து கிடந்ததைப் பார்த்தோம். டைட்டானிக் படத்தின் ஆரம்பக் காட்சி போன்று இருந்தது. மற்றொரு இடத்தில், ஸ்டார் ஃபிஷ் ஒன்றைத் தொட்டுப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். பார்த்தேன். மிருதுவாக, மெத்து மெத்தென்று இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, செங்கல் ஓட்டைத் தொட்டதுபோன்று கடினமாக இருந்தது. அதை எடுத்து என் கையில் கொடுத்தார்கள். உயிர் இருக்கிறதா இல்லையா என்றே தெரியாமல், கட்டையாக இருந்தது. 

இப்படியாக, அண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டில் இரண்டு மணி நேரம் ஓடிப்போனது. அதன்பின், தியேட்டருக்குச் சென்றோம்.

அடுத்தடுத்து இரண்டு தியேட்டர்களில் 3D, 4D படங்கள். ஒன்று, ‘Journey 2 – The Mysterious Island’ என்னும் படம். 3D கண்ணாடி கொடுத்து, உள்ளே அனுப்பினார்கள். கதை புரியவில்லை. தேவையுமில்லை. அந்தப் படம் அதன் கதைக்காக இல்லை; எஃபெக்ட்ஸுக்காக. ஐந்து பேர் எதையோ தேடி, ஒரு தீவுக்குச் செல்கிறார்கள். வழியில் அவர்களுக்கு ஏற்படும் ஆபத்துகள், அவற்றிலிருந்து அவர்கள் தப்பிப்பது ஆகியவை தத்ரூபமாக 3D முறையில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. காட்சிகளுக்கேற்றவாறு நம் மீது மழைச்சாரல் நிஜமாகவே தெளித்தது. ஜீப் கரடுமுரடான பாதையில் தடதடத்து ஓடும்போது, நமது நாற்காலியும் ஆடியது. அங்கே அவர்கள் காலைச் சுற்றிப் பாம்பு ஊர்ந்தால், இங்கே அமர்ந்திருக்கும் நம் காலைச் சுற்றியும் ஏதோ ஊர்ந்தது. தூக்கிவாரிப் போட்ட்து. கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடப் படம். நல்ல அனுபவம்!

அடுத்ததும் படம்தான். ஆனால், இது சற்றுத் திகிலான, த்ரில்லான, ரோலர்கோஸ்டரில் தலைசுற்றிப் போவது போன்ற ஜாலிரைடு படம். Log rider என்று பெயர். 3D கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டு, ஐந்து ஐந்து பேர் உட்காரும்படியான கூண்டுகளில் உள்ள நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்தோம். படம் தொடங்கியது. நாமே எங்கோ ஆகாயத்தில், பல மைல் உயரத்தில், கம்பி மீது சறுக்கியும் தொங்கியும் செல்வது போல வேகமாகக் காட்சிகள் நகர்ந்தன. உயரேயிருந்து தடாலென்று கீழே... கீழே... கீழே... விழுந்தோம். மரத்தில் படர்ந்திருந்த ஒரு கொடியில் தொற்றினோம். தரையில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டோம். பெரிய பெரிய மரக்கட்டைகளில் மோதினோம். எங்கள் மீது பாறைகள் உருண்டு விழுந்தன. நெருப்புக் கங்குகள் வீசியடித்தன. எங்கள் கலம் கடலுக்குள் விழுந்து, களக் புளக்கென்று உள்ளே... உள்ளே... உள்ளே... மூழ்கியது. சட்டென்று ஒரு திமிங்கிலம் எங்கள் கலத்தைத் தாக்கித் தூக்கி எறிந்தது. எல்லாம் எஃபெக்ட்ஸ்! கொஞ்ச நேரத்தில் வயிற்றைக் கலக்கிவிட்டார்கள் கலக்கி!

மூன்று அயிட்டங்கள் முடிந்தன. அடுத்து, லூஜ் எனும் ஜாலி ரேஸ் போகலாம் என்று முடிவு செய்தோம். மினி பஸ் பிடித்து, அந்த இடத்துக்குச் சென்றோம். குழந்தைகள் விளையாடும் ஆட்டம்போல் இருக்கிறது. ஆனால், பெரியவர்களும் உற்சாகமாகக் கலந்துகொண்டு, ரேஸில் தூள் கிளப்பினார்கள். சிறு சிறு சக்கரங்கள் கொண்ட, தரையோடு தரையாக இருக்கும் சிறு வண்டியில் அமர்ந்துகொண்டு, காலை முன்னே உள்ள பெடலில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பெடலை அழுத்த அழுத்த வண்டி வேகமெடுக்கும். காலைப் பின்னுக்கிழுத்துக்கொண்டால் வேகம் குறையும். சிம்பிளான மெக்கானிஸம்தான். ஆரம்பத்தில் சொல்லிக்கொடுத்து, சின்ன டெஸ்ட் வைக்கிறார்கள். ஓகே ஆனதும், சரிவுப் பாதையில் நாம் வண்டியைச் செலுத்திக்கொண்டு பறக்க வேண்டியதுதான். அந்த சிமென்ட் சாலைகள் வளைந்தும் நெளிந்தும் சாய்ந்தும் செல்கின்றன. சின்னச் சின்னக் குழந்தைகள்கூட இந்த ஜாலி விளையாட்டில் பட்டையக் கிளப்புகின்றன. சுமார் ஒரு கி.மீ. தூரம் உள்ள இந்த ஓட்டத்தில் கலந்துகொண்டோம்.

மாலை 5 மணி ஆனது. இன்னும் ஒரே ஒரு அயிட்டம். பேக்கேஜ் ரூபத்தில் எங்கள் தலையில் கட்டப்பட்ட அயிட்டம். ஹோலோகிராம் நடன நிகழ்ச்சி.

கே-லைவ் தியேட்டர் என்னும் ஹோலோகிராம் தியேட்டருக்குள் நுழைந்தோம். கும்மிருட்டாக இருந்தது. சோதனையாக நாங்கள் நால்வர் மட்டுமே இருந்தோம். எங்களைத் தவிர வேறு ஈ, காக்காய் இல்லை. எங்களுக்காக மட்டுமே ஷோ தொடங்கப்பட்டது.
எதிரே மேடையில் வண்ண ஒளிகளால் உருவங்கள் தோன்றின. நிஜமாகவே மேடையில் நடனக் கலைஞர்கள் இருப்பது போன்ற மாயத் தோற்றம். பிரபலமான கே-பாப் ஸ்டார்களை இப்படி ஹோலோகிராமாகச் செய்து மேடையில் நடனமாட விடுகிறார்கள். நடனமணிகள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பெயரையும் பிரதாபங்களையும் சொல்லி அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். பின்பு பாடியபடியே நடனமாடுகிறார்கள். ஒருவரோடு ஒருவர் மோதி, புகையாய்க் கரைந்து காணாமல் போகிறார்கள். பின்பு வேறு இடத்தில் தேவர்கள் மாதிரி தோன்றுகிறார்கள். ஜீன்ஸ் படத்தில்,கண்ணோடு காண்பதெல்லாம்...பாடலில் இரண்டு ஐஸ்வர்யா ராய்களில் ஒருவர் ஹோலோகிராம் உருவம் என்று கதைப்படி சொல்லப்பட்டதல்லவா, அது போன்ற காட்சிதான் இதுவும். எல்லாம் சரி! ஆனால், அந்த நடனக் கலைஞர்கள் யாரையும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. பாடல்களும் கேள்விப்பட்டவையாக இல்லை. தவிர, அந்த உருவங்கள் ஏதோ டிசம்பர் சீஸன் மாதிரி மேடையிலேயே எல்லாக் கூத்தையும் பண்ணிக்கொண்டிருந்தன. முதலீட்டார்கள் மாநாட்டில் ஹோலோகிராம் குதிரை பறந்து வந்து, அன்றைய முதல்வர் ஜெயலலிதாவுக்கு வணக்கம் வைத்ததே... அதுபோல இவர்கள் கீழே இறங்கி வந்து எங்களிடையே புகுந்து நடந்து சென்றிருந்தாலாவது கொஞ்சம் பிரமிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும். அப்படி எதுவும் இல்லாமல் மேடையிலேயே நடனம் ஆடிக்கொண்டிருந்தால், அது ஹோலோகிராமாக இருந்தால் என்ன, நிஜமாகவே யாராவது ஆடினால்தான் என்ன... போர் போர்தான்!

அதுவும் பத்து, இருபது நிமிடங்கள் என்றால், தொலைகிறது என்று விடலாம். முக்கால் மணி நேரம் வெச்சு அறு அறுவென்று அறுத்தார்கள். சரியான மொக்கை புரொகிராம்!

இந்த அறுவைக்குப் பயந்துதான் யாரும் வரவில்லை என்பது நிதர்சனம். நாங்கள் அப்பிராணிகளாக மாட்டிக்கொண்டோம். பேக்கேஜ் டிக்கெட்டில் சாமர்த்தியமாக இதைஅண்டர்வாட்டர் வேர்ல்டுடன் சேர்த்துக்கொடுத்ததன் காரணம் இப்போது புரிகிறதா?! அப்படியே கொடுத்திருந்தாலும், உள்ளே நுழைந்து இதன் லட்சணம் தெரிந்தவுடனேயேபோதுமடா சாமிஎன்று வெளியேறியிருந்தால், இன்னும் வேறு சில சுவாரஸ்யமான இடங்களையாவது பார்த்திருக்கலாம். நாங்கள் தப்பு பண்ணிவிட்டோம். அந்த நடனமணிகள் இறங்கி வந்து எங்கள் எதிரில் நிற்கத்தான் போகிறார்கள் என்று கற்பனை கண்டுகொண்டிருந்தோம். அப்படி எந்த மாயாஜாலமும் நடக்கவில்லை. தவிர, எங்கள் நால்வருக்காக மட்டுமே ஒரு ஷோ மெனக்கெட்டுப் போடுகிறபோது,சகிக்கவில்லைஎன்று வெளியேறுவதும் சங்கடமாக இருந்தது. அது அவர்களை இன்சல்ட் செய்கிற மாதிரி ஆகும் என்று மகனும் மகளும் கருதியதால், கடனே என்று அந்த ஷோவைப் பார்த்தோம். ஆக, முக்கால் மணி நேரம் தண்டம்.

விட்டால் போதும் என்று வெளியேறியபோது மணி மாலை 7.நாளை ஒருநாள்தான் இருக்கிறது நமது சிங்கப்பூர் டூரின் மிச்சம்என்கிற எண்ணம் ஏக்கமாக உருவெடுக்க, மீண்டும் கேபிள் கார் பிடித்து, எம்.டி.ஆர். டிரெயின் பிடித்து, பஸ் பிடித்து, வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

(பயணம் தொடரும்) 

Tuesday, January 09, 2018

சுபா - நட்புக்கு மரியாதை!

ராஜேஷ்குமாரின் எழுத்தில் உள்ள விறுவிறுப்பு, பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரின் எழுத்தில் உள்ள ஜிலுஜிலுப்பு இரண்டும் கலந்தாற்போன்ற ஒரு தனித்துவ நடை இரட்டை எழுத்தாளர்கள்சுபாவினுடையது. விறுவிறுப்பு, ஜிலுஜிலுப்பு இரண்டில் சு எதற்குச் சொந்தக்காரர்,பா எதற்குச் சொந்தக்காரர் என்பது எனக்கு மட்டுமல்ல, வேறு யாருக்குமேகூடத் தெரியாத ஒரு சுவாரஸ்ய ரகசியம்.

ஒரு பேச்சுக்காகத்தான் இதைச் சொன்னேனே தவிர,சுபாவைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் ஒருவரே! அதுமட்டுமல்ல, தங்களைசுவாகவும்பாவாகவும் மற்றவர்கள் பிரித்துப் பார்ப்பதைக்கூட விரும்பாத இறுகிய நட்பு அவர்களுடையது என்பதும் எனக்குத் தெரியும்.

இசையுலகில் விஸ்வநாதன்-ராமமூர்த்தி, சங்கர்-கணேஷ் போன்று இந்தித் திரையுலகிலும் பல இசை ஜோடிகள் இருக்கிறார்கள். கர்னாடக சங்கீதத்திலோ கேட்கவேண்டாம், சகோதரர்கள், சகோதரிகள் என சங்கீத ஜோடிகள் பலர் உண்டு. ஆனால், எழுத்துலகில்சுபாவைத் தவிர, எனக்குத் தெரிந்து வேறு யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இருவரின் முதலெழுத்தும் இணைந்துசுபாஎன்னும் அழகான ஒரு பெயர் இசைவாக அமைந்தது எனக்கு ஓர் ஆச்சர்யம்! கல்லூரிக் காலத்திலிருந்து தொடரும் இவர்களின் நாற்பதாண்டுகளுக்கும் மேலான நட்பு, நட்பை போஷிக்கத் தெரியாத எனக்கு மற்றுமொரு ஆச்சர்யம்!

இருவரும் இணைந்து குறைந்தபட்சம் 300 சிறுகதைகளாவது எழுதியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். கருணை, தீர்ப்பு, நிழல் நர்த்தனம், சிம்மாசனம், கல்வெட்டுகள் கரையும்... எனப் பலப்பல சிறுகதைகளை நான் படித்திருக்கிறேன்.கோழிக்குஞ்சு என்று ஒரு சிறுகதை. சுஜாதாவின்காகிதச் சங்கிலிகள் கதையைப் படித்திருக்கிறீர்களா? கதையின் முடிவில் உறவினர்கள் யாருமே கிட்னி தராமல் ஒருவர் சாக நேரிடுவதைப் படிக்க நேர்கிறபோது, நம் மனசு பாரமாய் வலிக்குமல்லவா, அத்தகைய ஒரு வலியை சுபாவின்கோழிக்குஞ்சு சிறுகதை ஏற்படுத்தியது. 

ஊனமுற்ற குழந்தையாகப் பிறப்பதன் வலிகளை இந்தக் கதை நெடுக விவரித்திருப்பார்கள். தம்பி, தங்கைகள் இந்த மூத்த குழந்தையைப் படுத்துகிற பாடு, படிக்கிற நமக்கே கஷ்டமாக இருக்கும். குழந்தைகள் பெரியவர்களாக வளர, அப்பாவும் அம்மாவும் இறந்துபோக, ஊனமுற்ற தன் அண்ணனைக் கொண்டுபோய் விடுதியில் சேர்த்துவிடுவார்கள். கடைசியில், ஒருநாள் தம்பி தேடி வருவான். பாச மழை பொழிவான். விடுதியிலிருந்து வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வான். அண்ணனின் வாயில் ஒழுகும் எச்சிலைக்கூடத் துடைத்துவிடுவான்.ஆஹா, என் தம்பி எவ்வளவு நல்லவன்!என்று அண்ணனின் மனசு நெகிழும். டாக்டர் வருவார். அண்ணனின் உடம்பைச் சோதனை செய்வார்.மருந்து, மாத்திரை கொடுத்து நம்மை குணப்படுத்திவிடப் போகிறார்கள்என்று அண்ணனின் மனம் சந்தோஷத்தில் குதிக்கும். ஆனால்... தன் மனைவியின் தம்பிக்கு அண்ணனின் கிட்னியை எடுத்துப் பொருத்தும் உத்தேசத்தில்தான் அவன் தன் அண்ணனை விடுதியில் இருந்து அழைத்து வந்து, டாக்டரிடம் காண்பித்திருக்கிறான் என்று க்ளைமாக்ஸில் கதை முடியும்போது, நம் நெஞ்சம் இரும்பாய்க் கனத்துப் போய்விடும். அத்தகைய வலுவான எழுத்து சுபாவினுடையது. இந்தக் கதை ஓர் உதாரணம்தான். சுபாவின் பல கதைகள் இத்தகைய ஆழம் மிக்கவை.

சிறுகதையில் தொடர்கதைக்கே உரிய திருப்பங்களைப் புகுத்துவதும், தொடர்கதையில் சிறுகதையில் மட்டுமே சாத்தியப்படக்கூடிய மெசேஜை நுழைப்பதும் இவர்களுக்கே உரிய பாணி. கணேஷ்-வசந்த், விவேக்-ரூபலா, பரத்-சுசீலா ஜோடிகள் போன்றுசுபாவின் நரேன்-வைஜெயந்தி ஜோடியும் கதை ஆர்வலர்களிடையே மிகவும் பிரபலமான, பரிச்சயமான துப்பறியும் ஜோடி.

சுபா எழுதிய மாத நாவல் ஒன்றின் தலைப்பு இப்போது என் நினைவில் இல்லை. பல வருடங்களுக்கு முன்னால் படித்த கதை அது. அது ஒரு சரித்திரக் கதை. ஆனால், முழுக்க முழுக்கக் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களாலும், கற்பனைச் சம்பவங்களாலும் சரித்திர நடையில் எழுதப்பட்ட கதை. முன்குறிப்பு கொடுத்திருக்கவில்லையென்றால், நிஜமாகவே சரித்திரத்தில் அப்படி ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்ததாக்கும் என்று நம்ம்ம்ம்ம்பி ஏமாந்து போயிருப்பேன். ஏற்கெனவே, பள்ளியில் சரித்திரப் பாடத்தில் நான் ரொம்ப வீக். இத்தனை சுவாரஸ்யமாக யாராவது அன்றைக்குச் சரித்திரப் புத்தகப் பாடங்களைத் தொகுத்திருந்தால், நான் நிச்சயம் சரித்திரத்தில் நல்ல மார்க் எடுத்திருப்பேன்.

இன்றைக்குச் சுபாவுடன் நெருங்கிய நட்பில் இருக்கிறேன். நான் ஆனந்த விகடனில் பணியில் சேர்ந்ததற்குப் பிறகுதான் என்னை அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் சாவியில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே அவர்களை அறிவேன்.

அவர்களை அறிவேன் என்றால், வெறுமே அவர்களின் சிறுகதைகள் மூலமாக மட்டுமே அல்ல; நேரிலேயும் சந்தித்திருக்கிறேன்.
சாவி இதழுக்கு ஒரு சிறுகதை கொடுப்பதற்காகவோ அல்லது தொடர்கதை எழுதுவது தொடர்பாகப் பேசுவதற்காகவோ அவர்கள் சாவி சாரை சந்திக்க வந்திருந்தார்கள். அப்போது சாவி சார் தமது அண்ணா நகர் வீட்டில் மாடிப் போர்ஷன் கட்டியிருந்த புதிது. மாடியில் நுழைந்ததுமே, வலது பக்கம் ஒரு பத்துக்குப் பத்து சதுர அறை இருக்கும். அங்கே நான் ஒரு கோணி மூட்டையைக் கவிழ்த்துப் போட்டு, அதன் பக்கத்திலேயே தரையில் சப்பணம் போட்டு அமர்ந்து, போட்டோவோ அல்லது ஏதும் லைன் டிராயிங்கோ தேடிக்கொண்டிருந்தேன். ஆர்ட்டிஸ்ட் வரவில்லை என்றால், அவர் எழுதிய பழைய எழுத்துக்களை எடுத்து வெட்டி ஒட்டித் தேவையான புதிய தலைப்பு உண்டாக்கி அவசரத்துக்கு அனுப்புவதும் என் வழக்கம். அப்படி ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக நான் மும்முரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, சுபா அங்கே வந்தார்கள். சாவி சாரைப் பார்க்கணும் என்றார்கள். இருங்க, கூப்பிடுறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்களை அங்கேயே நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லிவிட்டு, உள்ளே போய் சாவி சாருக்குத் தகவல் சொன்னேன். பின்பு மீண்டும் வந்து, பழையபடியே தரையில் கால் பரப்பி அமர்ந்து, என் வேலையைத் தொடர்ந்தேன்.

சுபாவுக்கு நான் ஒரு சப்-எடிட்டர் என்றே தோன்றியிருக்காது. யாரோ ஒரு எடுபிடிப் பையன் என்றுதான் நினைத்திருப்பார்கள். காரணம், என் கோலமும் தோற்றமும் அப்படி.

நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க? என்று கேட்டார் (சு)பா. சப்-எடிட்டரா இருக்கேன் என்றேன்.

அப்புறம் எதுக்கு நீங்க இந்த வேலையைச் செய்யறீங்க? யாராவது அட்டெண்டரைச் செய்யச் சொல்ல வேண்டியதுதானே? என்றார் (சு)பா.

இங்கே இடைச்செருகலாக ஒரு முக்கியக் குறிப்பைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நான் சாவியில் உதவிஆசிரியனாகச் சேர்ந்திருந்த புதிது. அங்கு ஏற்கெனவே எனக்கு சீனியர்களாக இருந்த திரு.கண்ணன் என்கிற அபர்ணாநாயுடு, ரமணீயன், கே.வைத்தியநாதன் மூவரும் விலகி, நான் ஒருவன் மட்டுமே சாவி ஆசிரியரின் கீழ் உதவி ஆசிரியனாகப் பணியாற்றத் தொடங்கியிருந்த நேரம். அட்டெண்டர் வேலை முதற்கொண்டு எல்லா வேலைகளையும் ஆர்வத்தோடு இழுத்துப் போட்டுப் பரபரவென்று உழைத்துக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. தவிர, இளைஞனுக்கே உரிய திமிரும் தெனாவெட்டும்கூட அப்போது என்னிடத்தில் இருந்தன. கூடவே, எதிலும் குதர்க்கம் கண்டுபிடிக்கும் குறுக்குப் புத்தி. பக்குவமடையாத பருவம். அதனால்தானே மூன்று முறை பெருந்தகையாளர் சாவியிடம் கோபித்துக்கொண்டு வெளியேறினேன்.

திரு.பாலா தப்பாக ஒன்றும் கேட்டுவிடவில்லை. சப்-எடிட்டராக இருந்துகொண்டு அதற்கேற்ற வேலையைச் செய்யாமல், வெட்டியாக ஏதோ செய்துகொண்டிருக்கிறேனே என்கிற அக்கறையில்தான் கேட்டார். அதைப் பின்னாளில்தான் நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், அந்தக் காலத்தில், அந்த நேரத்தில் அவர் யதார்த்தமாக அப்படிக் கேட்டதும், பக்குவமடையாத என் மனசு பரபரவென்று பற்றிக்கொண்டது. சுறுசுறுவென்று ரோஷம் பொங்கியது.

எனக்குச் சம்பளம் கொடுப்பவர் சாவி சார். நான் என்ன வேலை செய்யலாம், என்ன செய்யக் கூடாதுன்னு அவருக்குத் தெரியும். ஓகே?என்றேன், மனசிலிருந்த கோபத்தைக் கூடுமானவரை குரலில் காட்டாமல்.

அதற்குள் சாவி சார் வந்துவிட்டார். சுபா அவரோடு பேசப் போய்விட்டார்கள். நான் என் வேலையை முடித்துக்கொண்டு, கீழே வந்துவிட்டேன்.

அதன்பின்பு, ஆனந்த விகடனில் பணியில் சேர்ந்ததற்குப் பிறகுதான், சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 2000-வது ஆண்டிலிருந்துதான் அவர்களுடனான பழக்கம் ஏற்பட்டு, இன்றைக்கு இறுகிய நட்பாக முகிழ்த்திருக்கிறது. சாவி காலத்துச் சம்பவத்தை அவர்கள் அன்றே மறந்து போயிருக்கலாம்; நினைவிலேயே பதியாமலும் இருந்திருக்கலாம். நானும் இதுவரை அதுபற்றி அவர்களிடம் சொல்லியதில்லை. இதோ, இந்தப் பதிவின்மூலம் அவர்கள் அறிந்தால்தான் உண்டு. அன்றைய இளம்பிராயத்து ரவியின் அதிகப்பிரசங்கித்தனமான பதிலுக்கு இன்றைய பக்குவப்பட்ட ரவியாக திரு.பாலாவிடம் மானசிகமாகஸாரி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ஸ்ரீவேணுகோபாலன் என்னும் ஆன்மிக எழுத்தாளர் புஷ்பாதங்கதுரையாக அவதாரம் எடுத்து, ஜிலுஜிலு கதைகள் எழுதிக் கலக்கியது சீனியர் வாசகர்களுக்குத் தெரியும். சுபா அப்படியே உல்டா. க்ரைம் கதைகள் எழுதி அசத்திக் கொண்டிருந்தவர்கள் காஷ்யபன் அவதாரம் எடுத்து, ஆன்மிக குருமார்களைப் பற்றியும், திருத்தல மகிமைகள் பற்றியும் கட்டுரைகளும் தொடர்கட்டுரைகளும் எழுதிக் கலக்கினார்கள். சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவிடம் பேட்டி கண்டுஅத்தனைக்கும் ஆசைப்படுஎன்று இவர்கள் எழுதிய தொடருக்கு வாசகர்களிடம் அத்தனை வரவேற்பு.

பொதுவாக, ஆனந்த விகடன் தீபாவளி மலரை ஆசிரியர் குழுவில் உள்ளவர்களேதான் தயாரிப்பது வழக்கம். ஒரே ஒருமுறை,வேறு ஒரு பிரபல எழுத்தாளரை வைத்துத் தயாரித்தால் என்ன என்று ஆசிரியர் குழுவில் முடிவெடுத்தோம். எழுத்தாளர்கள் சுபாவைக் கேட்கலாம் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. சுபாவைத் தொடர்புகொண்டு நான் இந்தத் தகவலைச் சொன்னேன். உடனே ஆர்வத்தோடு ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

அந்தக் கணத்திலிருந்து பரபரவென்று இயங்கினார்கள். ஐடியாக்களைக் கொட்டினார்கள். அசைன்மென்ட்டுகளைப் பிரித்து வழங்கினார்கள். கட்டுரைகளைத் தேடித் தேடிப் பெற்றார்கள். எழுத்தாளர் சுஜாதாவையும் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரையும்சினிமாவுக்கான ஒரு திரைக்கதையை எழுதுவது எப்படி?என்று கட்டுரை எழுத வைத்தார்கள். பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் அதை காட்சி, பிராப்பர்ட்டீஸ், டயலாக் என்று விவரித்து எழுத, சுஜாதா படக் கதையாகவே தன் கட்டுரையை வழங்கினார். முன்பு ஒருமுறை ஓவியர் ஸ்யாமை அழைத்துக்கொண்டு சுஜாதா வீட்டுக்குச் சென்றேன் என்று என் ஃபேஸ்புக் பதிவு ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருந்தேனல்லவா, அது இந்தப் படக் கதைக்காகத்தான்.

மேலும், மலரை அழகுபடுத்த சின்னச் சின்ன நகாசு வேலைகளுக்கும் ஐடியா கொடுத்தார்கள் சுபா. மொத்தத்தில், ஒரு முழுமையான மலருக்குண்டான அத்தனை விஷயங்களையும் அட்டை டு அட்டை அவர்களே திட்டமிட்டார்கள். அட்டைப்படத்திலும் ஒரு வித்தியாசத்தைப் புகுத்தினார்கள். வழக்கமாக சினிமா நடிகர் அல்லது நடிகையின் படத்தை வெளியிடாமல், விகடன் தாத்தா ஜீன்ஸும் டி-ஷர்ட்டும் அணிந்து,கோபியர் கொஞ்சும் ரமணாபோன்று இரண்டு அழகிகளோடு ஜாலியாக ஆடிப்பாடுகிற மாதிரி இளமைத் துள்ளலோடு ஓவியர் ஸ்யாமிடம் படம் வரைந்து வாங்கி, வெளியிட்டார்கள்.

சிறுவர்களிடம் அவர்களின் கற்பனைக்கேற்ப ஏதேனும் படம் வரையச் சொல்லி வாங்கி, அவற்றுக்கேற்ப பிரபல கதாசிரியர்களிடம் சிறுகதை கேட்டு வாங்கி வெளியிட்ட சுபாவின் யோசனை மிகப் புதுமையானதாக அந்நாளில் வாசகர்களிடம் மிகப் பெரிய வரவேற்பைப் பெற்றது. படம் வரைந்த சிறுவர்களில் என் மகன் ரஜ்னீஷும் ஒருவன். அவனுக்கு அப்போது நான்கு வயது. அவனுடைய ஓவியத்துக்குப் பொருத்தமாகச் சிறுகதை எழுதியவர் ரா.கி.ரங்கராஜன்.

இந்த மலர் தயாரிப்புப் பணி மொத்தத்தையும் சுபா தூக்கிச் சுமக்க, நான் ஓர் ஒருங்கிணைப்பாளராக மட்டுமே இருந்து அவர்களுக்கு உதவினேன். மலர் பணிகள் முடிக்கும் க்ளைமாக்ஸ் நாட்களில் தொடர்ந்து இரண்டு இரவுகள், மூன்று பகல்கள் அவர்கள் விகடன் அலுவலகத்திலேயே இருந்து, பசி நோக்கார், கண் துஞ்சாராகி, கருமமே கண்ணாயினராக இருந்து முடித்துக்கொடுத்த அவர்களின் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும் அக்கறையும் செய்நேர்த்தியும் இன்றைக்கும் என் மனதில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கிறது.

சுபா தயாரித்த ஆனந்த விகடன் தீபாவளி மலர் வெளியான ஆண்டு 2005. சிறுகதை மன்னர்களான சுபா தயாரித்த இந்த மலரில் அவர்களின் சிறுகதை எதுவும் இடம்பெறவில்லை என்பது ஒரு முரண். ஆமாம், தாங்கள் இதில் சிறுகதை எழுதுவதில்லை என்பதில் அவர்கள் அத்தனை உறுதியாக இருந்தார்கள். இருப்பினும், கதை எழுதாவிட்டால் போகிறது. ஒரு கட்டுரையாவது எழுதுங்கள்என்று நான் வற்புறுத்தியதன்பேரில்என் நாடு, என் மக்கள் என்னும் தலைப்பில் இந்திய ராணுவ வீரர்களைப் பற்றிய அருமையான கட்டுரை ஒன்றை எழுதினார்கள்.

அது சரி, அவர்கள் ஏன் இந்த மலரில் கதை எழுதத் தயங்கினார்கள்?

அதற்கு அவர்கள் சொன்ன பதில்...

நாங்களே ஒரு மலரைத் தயாரித்து, அதில் நாங்களே ஒரு சிறுகதை எழுதி வெளியிட்டுக்கொள்வது கொஞ்சம்கூட நியாயமே இல்லை, ரவிபிரகாஷ்!

அவர்களுக்குள் ஊறியிருந்தபத்திரிகை அறம்தான் அவர்களை அப்படிச் சொல்ல வைத்தது.

ஹேட்ஸ் ஆஃப் சுபா!