சிலிர்க்க வைத்த மகா சக்தி!

தொடர்ச்சி... சாவியில் நடந்த அந்த விபரீதம்! - III சாவி தூக்கம் கலைந்து எழுந்து வந்தார். “என்னா பாலு, இவ்ளோ காலங்கார்த்தால வந்திருக்கே? என்னா விஷயம்?” என்றார். “சார், அது வந்து... ஒரு பெரிய தப்பு நடந்து போச்சு! ஃபாரம் முடிச்ச கவரை ரவி கொண்டு போனான் இல்லையா... வழியில எங்கேயோ தவற விட்டுட்டான்...” “என்ன சொல்றே... கவரு... தொலைச்சுட்டானா? புரியும்படியா சொல்லு!” என்றார் சாவி. “ஆமாம் சார்... சைக்கிள் கேரியர்ல ஃபாரம் முடிச்ச கவரை வெச்சுக்கிட்டு, அவனே நடராஜா கிராஃபிக்ஸ்ல கொடுத்துடலாம்னு கொண்டு போயிருக்கான். அப்போ, எங்கேயோ வழியில தவறி விழுந்துடுச்சாம். தேடிப் பார்த்துக் கிடைக்கலைன்னு...” - ஜே.பி. மேலே சொல்லத் தொடங்குவதற்குள், வாட்ச்மேன் சித்திரை அவசரமாகப் படியேறி மேலே வந்தார். “அய்யா! இல்லீங்கய்யா! கவர் இங்கேயேதான் ரவி சார் டேபிள் மேல இருக்குது” என்று அந்தக் கவரை சாவி சார் கையில் தந்தார் சித்திரை. அதை சோபாவில் அமர்ந்து நிதானமாகப் பிரித்துப் பார்த்த சாவி, எல்லாம் சரியாக இருப்பதை அறிந்து, அதை ஜே.பி-யிடம் கொடுத்து, “இதைக் கொண்டு போய் நீயே நடராஜா கிராஃபிக்ஸில் கொடுத்துட்டுப் போயிடு! ரவி பாவம், நேத்திக்கும் கண் முழிச்சிருக்கான். முந்தாநாளும் கண் முழிச்சிருக்கான். அந்தத் தூக்கக் கலக்கத்துல, கவரை எடுத்துக்கிட்டுப் போனதா தப்பா நினைச்சுக்கிட்டு தொலைச்சுட்டோமோன்னு பயந்து, உன்னை அனுப்பியிருக்கான். அவன்கிட்டே போய் உடனே, ‘கவரை நீ எடுத்துக்கிட்டுப் போகலை; எங்கேயும் தொலைக்கவும் இல்லை. அந்த கவர் அங்கேயேதான் உன் டேபிள் மேலேயே கிடந்துது’ன்னு சொல்லு. மனசு கஷ்டப்பட்டுட்டு இருக்கப் போறான். சீக்கிரம் போ!” என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் படுக்கச் சென்றுவிட்டார். ஜே.பி. என் ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுக்கவே இல்லை. கீழே இறங்கி வந்தார்கள் சித்திரையும் ஜே.பி-யும். “என்ன சித்திரை, நான் வந்து கேட்டப்போ நீங்களும்தானே பதறினீங்க? அப்போ தெரியலையா இது டேபிள் மேல இருந்தது?” என்று கேட்டார் ஜே.பி. “உஸ்...” என்று அவரை அமர்த்தி, எல்லாப் படிகளையும் கடந்து கீழே அழைத்துப் போன பின்பு, சித்திரை ரகசியக் குரலில் சொல்லத் தொடங்கினார்... “ரவி சார் அந்த கவரை எடுத்துக்கிட்டுப் போனதை நானே பார்த்தேன். அப்புறம் தொலைச்சுட்டு ரெண்டு மணிக்கொரு தடவை, மூணு மணிக்கொரு தடவை இங்கே வந்தாரு. என்ன சார்னு கேட்டேன். ஒண்ணுமில்லைன்னு போயிட்டாரு. நீங்க வரவரைக்கும் அந்த கவர் தொலைஞ்சுதான் போயிருந்தது. நீங்க படியேறிப் போனப்புறம், ஒரு பையன் வந்தான். இந்த கவரைக் கொடுத்தான். கவர் மேல பெரிசா ‘சாவி’ன்னு எழுதியிருந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தேன்னான். அவனுக்குப் பதினாறு, பதினேழு வயசு இருக்கும். காலையில அவன் வேலைக்குப் போற வழியில இது விழுந்து கிடந்ததாம். அதான், முக்கியமானதா இருக்கும்னு கொடுத்துப் போகலாம்னு வந்தேன்னான்.  உடனே எடுத்துக்கிட்டு மேலே ஓடியாந்தேன். ரவி சார் தொலைச்சு, அதை ஒருத்தன் கண்டுபிடிச்சுக் கொண்டு வந்தான்னு சொன்னா, ஐயா ரவி சாரை கோவிச்சுக்குவாருன்னுதான் டேபிள் மேல கிடந்ததா சொல்லிக் கொடுத்தேன். இதை அப்படியே நீங்களும் மறந்துடுங்க!” மறுநாள் அலுவலகம் போனதும், சித்திரையின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, நெஞ்சு நெகிழ நன்றி சொன்னேன். ஒரு ஸ்வீட் பாக்ஸ் வாங்கித் தந்தேன். எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும், “அட, என்ன சார் நீங்க” என்று வாங்கிக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார் அந்தப் பெரிய மனிதர்! “கவரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டுப் போன அந்தப் பையனின் பெயர், அட்ரஸ் ஏதாவது வாங்கி வெச்சிருக்கீங்களா?” என்று சித்திரையைக் கேட்டேன். “ஓ...” என்று ஒரு சீட்டை எடுத்து வந்து கொடுத்தார். “அந்தத் தம்பியே எழுதிக் கொடுத்துது.” பார்த்தேன். ‘அரவிந்த் - அன்னை டிரேடர்ஸ்’ என்று கிறுக்கல் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. வேறு தெளிவான முகவரி இல்லை. “இங்கேதான் எம்.எம்.டி.ஏ. காலனி உள்ள இறங்கி, திருமங்கலம்-கோடம்பாக்கம் ஹைவேஸ்ல ஏர்ற இடத்துக்கிட்ட அந்தக் கடை இருக்குதுன்னு சொல்லிச்சு அந்தத் தம்பி” என்றார். மாலை அலுவலகம் முடிந்து, அந்தப் பக்கமாகத்தான் மெதுவாக சைக்கிளைச் செலுத்திக்கொண்டு வந்தேன் - அந்த ஸ்வீட் பாக்ஸை அந்தத் தம்பியிடம் கொடுத்து நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்ளும் உத்தேசத்தோடு! அன்னை டிரேடர்ஸ் என்ற பெயரில் ஒரு கடை என் கண்ணில் தென்பட்டது. அது ஒரு ஹார்டுவேர் ஸ்டோர்ஸ். அங்கே சென்று, "இங்கே அரவிந்த்னு ஒரு பையன் வேலை செய்யறானா?" என்று கேட்டேன். "என்னங்க, ஏதும் பிரச்னையா?" என்று கேட்டார் கடைக்காரர். "இல்லீங்க. சும்மா பார்க்கணும்" என்றேன். "அவன் நேத்தோட வேலையை விட்டு நின்னுட்டான். சொந்த ஊருக்கே போறேன்னு போயிட்டான்" என்றார். எங்கே போனான், அவன் சொந்த ஊர் எது போன்ற விவரங்கள் ஏதும் தெரியவில்லை.  நடந்த இந்தச் சம்பவம் இன்றுவரை என் மனைவிக்கு, என் தங்கை கணவர் ஜே.பி-க்கு மற்றும் நெருங்கிய உறவினர்கள் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும். விசித்திரமான, சிக்கலான என் வேண்டுகோளை அன்னை நிறைவேற்றித் தந்த விதம், இதோ இப்போது பதிவிட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போதும் என்னைச் சிலிர்க்க வைக்கிறது! அந்தப் பையனின் பெயர் அரவிந்த்; பணியாற்றும் இடம் ‘அன்னை டிரேடர்ஸ்’. இப்படியும்கூட யதேச்சையாக நிகழ முடியுமா என்ன?

அன்னையிடம் ஒரு விசித்திர வேண்டுதல்!

தொடர்ச்சி...
சாவியில் நடந்த அந்த விபரீதம்! - II

அடுத்த வார சாவி இதழ் வெளி வராது என்கிற நிலைமை. பொறுப்பாசிரியராகிய நான் பொறுப்பற்ற ஆசிரியராக நடந்துகொண்டதால் வந்த வினை! எப்படியும் என் முகத்தில் காரி உமிழ்ந்து, டிஸ்மிஸ் செய்யப்போகிறார் சாவி! வேறென்ன, நான் செய்த காரியத்துக்குக் கொஞ்சவா செய்வார்?

அதனால் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். நேரே வீட்டுக்குப் போனேன். மனைவியிடம் விஷயத்தைச் சொன்னேன். பின்பு, ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்து மளமளவென்று எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்.

‘மதிப்பு மிக்க ஐயா! உங்கள் முன் நிற்கக் கூடத் தகுதியில்லாதபடிக்கு நான் ஒரு பெரிய விபரீதமான காரியத்தைச் செய்துவிட்டேன். அதை எப்படி எழுதுவது என்று கூடத் தெரியவில்லை. கை நடுங்குகிறது. சாவி இதழ் முடித்த ஃபாரம் வைத்திருந்த கவரை வழியில் எங்கோ தொலைத்துவிட்டேன். இதற்காக என்னை மன்னிக்கும்படி நான் உங்களிடம் கேட்பதற்கும் யோக்கியதை அற்றவன். எனவே, நானாகவே வேலையிலிருந்து விலகிக் கொள்கிறேன். தங்களுக்கு இந்த விஷயத்தைத் தெரிவிப்பது கடமை என்பதால், இந்தக் கடிதத்தை அனுப்பியுள்ளேன். இப்படிக்கு, பொறுப்பற்ற ஆசிரியன், ரவிபிரகாஷ்.’

இதை ஒரு என்வலப் கவரில் போட்டு ஒட்டி, மாம்பலத்திலேயே அடுத்த தெருவில் குடியிருந்த என் தங்கை கணவரிடம் ஓடினேன். காலை மணி 7. விஷயத்தைச் சொன்னதும், ‘ஐயையோ! என்னப்பா... ரவி!’ என்று அலறியே விட்டார். என்னைவிட அவருக்குக் கை கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்துவிட்டன. வெறும் வார்த்தைக்காகச் சொல்லவில்லை; அவரின் கை கால்கள் உதறுவதைக் கண்கூடாகப் பார்க்கவே முடிந்தது.

ஜே.பாலசுப்பிரமணியன் என்கிற அவரும் அன்று சாவி வார இதழில், சர்க்குலேஷன் பிரிவில் வேலை செய்துகொண்டு இருந்தார். இப்போது கல்கியில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறார்.

அவரிடம் என் ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுத்து, “இதை உடனே கொண்டு போய் ஆசிரியர் சாவியிடம் கொடுத்து விடுங்கள்!” என்றேன்.

பின்னர் வீடு திரும்பி, மேஜையில் மகாஸ்ரீ அன்னை படத்தின் முன்பு, செய்வதறியாமல், வெறித்துப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

‘வேலை போனது பெரிய துக்கமில்லை. வேறு ஏதாவது தேடிக் கொள்ளலாம். ஆனால், இத்தனை அலட்சியமாக ஒரு தவறை, திருத்தவே முடியாத ஒரு தவறைச் செய்துவிட்டேனே’ என்கிற என் மீதே எழுந்த கோபம்தான் என்னைக் கல் மாதிரி உறையச் செய்திருந்தது.

அப்போது அன்னையிடம் நான் ஓர் விசித்திரமான, சிக்கலான வேண்டுதலை முன் வைத்தேன். ‘அன்னையே! ராஜினாமா கடிதம் கொடுத்து விட்டேன். ஆசிரியர் சாவி என்னை மன்னிப்பதாகவே இருந்தாலும், அவரிடம் என்னால் இனி எந்த முகத்தோடு தொடர்ந்து வேலை செய்ய முடியும்? அதற்கு எனக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? எனவே, அவரே மன்னித்து என்னைச் சேர்த்துக் கொள்வதாக இருந்தாலும், நான் இனி அவரிடத்தில் வேலைக்குச் சேருவதாக இல்லை. ஆனால், பத்திரிகை உலக ஜாம்பவானான அவரிடம் தொடர்ந்து வேலை செய்ய இயலாமல் போயிற்றே என்கிற வேதனை என்னை அழுத்துகிறது. என்னைத் தொடர்ந்து அவரிடத்தில் பணிபுரிய வைப்பது உங்கள் பொறுப்பு!’

ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொண்டு சென்ற ஜே.பாலசுப்பிரமணியன் திரும்பி வரும் வரையில் நான் அன்னை படத்தின் முன்பு பிரமை பிடித்தது போல் உட்கார்ந்திருந்தேன். ஒன்பதரை மணி சுமாருக்கு அவர் திரும்பி வந்தார். நடந்ததை அவர் விவரித்தார்...

காலை ஏழரை மணிக்கு அவர் சாவி அலுவலகம் போயிருக்கிறார். வழக்கம்போல் வாட்ச்மேன் சித்திரை வெளியே இருந்திருக்கிறார். அவரிடம் விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார் ஜே.பி. ‘ஐயையோ! சாவி ஐயாவுக்குத் தெரிஞ்சா கொன்னுடுவாருங்களே!’ என்று அவரும் பதறியிருக்கிறார்.

பின்னர், மெதுவாக பயந்துகொண்டே மாடிக்குச் சென்றிருக்கிறார் ஜே.பி. திருமதி சாவி வந்து, “என்னப்பா ஜே.பி., ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அதுவுமா எங்கே இவ்வளவு தூரம்?” என்று யதார்த்தமாகக் கேட்டிருக்கிறார். “அது... வந்தும்மா... ரவி...” - ஜே.பி-க்குத் தொண்டையை அடைத்தது. வார்த்தை வெளிவரவில்லை.

“ரவி ராத்திரி ஒரு மணிக்கு வேலை முடிச்சுட்டு வீட்டுக்குப் போயிட்டானே!”

“அதில்லைம்மா... வந்து...”

“என்னப்பா, சொல்லு!”

“சாவி ஃபாரம் முடிச்சாங்க இல்லையா ராத்திரி, அதை ரவிதான் நடராஜா கிராஃபிக்ஸுக்கு எடுத்துட்டுப் போயிருக்கான். போற வழியில... அந்த கவர் எங்கேயோ விழுந்துடுச்சாம்..!”

ஜே.பி. முடிக்கு முன்பு அலறிவிட்டார் திருமதி சாவி. “என்னப்பா சொல்றே! இதை அவர் கிட்டே எப்படிச் சொல்றது? ஐயோ, எனக்குப் பயமா இருக்கே? நல்லாத் தேடிப் பார்க்கச் சொல்லு!” மாமிக்கு பீ.பி-யே வந்துவிடும் போல இருந்தது.

“இல்லை மாமி, விடிய விடிய தேடியும் கிடைக்காமதான் ராஜினாமா லெட்டர் எழுதிக் கொடுத்தனுப்பியிருக்கான் என் கிட்டே...”

“இரு, அவரை எழுப்பிக் கூட்டிட்டு வரேன். நீயே அவர் கிட்ட சொல்லிடு. எனக்குப் பயமா இருக்கு. நான் சொல்ல மாட்டேன்” என்று படபடத்த திருமதி சாவி, ஆசிரியரை எழுப்ப உள்ளே சென்றார்.

கை கால்கள் நடுநடுங்க, நெஞ்சு தடதடக்கக் காத்திருந்தார் ஜே.பி.

“இந்தாங்கோ! பாலா வந்திருக்கான். உங்க கிட்டே ஏதோ சொல்லணுமாம்!” என்று உள்ளே மாமி, ஆசிரியரை எழுப்புவது காதில் விழுந்தது.

தொடர்ச்சி அடுத்த பதிவில்...

சாவியில் நடந்த அந்த விபரீதம்!

1993... சாவியில் எனக்கு அந்த விபரீதம் நடந்தது அந்த வருடத்தில்தான்!

வழக்கம்போல் சாவி அலுவலகத்தில் நான், லே-அவுட் ஆர்ட்டிஸ்ட் மோகன் (இவர் ஓவியர் ஜெயராஜின் அக்கா மகன்), கார்ட்டூனிஸ்ட் என எல்லோரும் சுறுசுறுப்பாகப் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தோம். அன்றைய வார இதழை முடிக்கிற தினம் அன்று. 80 பக்கம் மட்டுமே என்பதால், தனித்தனி ஃபாரங்களாக இல்லாமல் 80 பக்கத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாகத்தான் கொண்டு போய் நடராஜா கிராஃபிக்ஸில் நெகடிவ் எடுக்கக் கொடுப்பது வழக்கம். அதன்பின், அதை வைத்து பிளேட் போட்டு, அச்சாகி மறுநாளே புத்தகம் கைக்குக் கிடைக்கும். அதாவது ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் புத்தகத்தை முடித்துக் கொடுத்தால், திங்கள் கிழமை புத்தகம் ரெடியாகிவிடும்!

அன்று வேலை முடிய இரவு ஒரு மணி ஆகிவிட்டது. ஆசிரியர் சாவி வந்து அனைத்துப் பக்கங்களையும் பார்த்து ஓ.கே. செய்துவிட்டார். வழக்கமாக அதை எடுத்துப் போகும் அட்டெண்டர் ஃபிரான்சிஸ் என்பவருக்கு அன்று காய்ச்சல். எனவே, சீக்கிரமே அவரை அனுப்பிவிட்டிருந்தேன்.

நடராஜா கிராஃபிக்ஸ் எல்டாம்ஸ் ரோடு சிக்னல் அருகில் இருந்தது. நான் சைக்கிளில்தான் மாம்பலத்தில் உள்ள என் வீட்டுக்குப் போகவேண்டும். சரி, இந்த ஃபாரத்தைக் கொண்டு போய் நாமே நடராஜா கிராஃபிக்ஸில் (அது 24 மணி நேரமும் திறந்திருக்கும்.) கொடுத்துவிட்டு, அப்புறம் வீட்டுக்குப் போவோம் என்று முடிவு செய்தேன். வேறு வழி?

ஒரு தடித்த பிரவுன் கவரில், லே-அவுட் செய்யப்பட்ட 80 பக்கங்களையும், அதற்குரிய புகைப்படங்கள், லைன் டிராயிங்குகளோடு சரியாக இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்துப் போட்டுக்கொண்டு, அதை சைக்கிளின் கேரியரில் க்ளிப்பில் வைத்துக்கொண்டேன். க்ரிப்பாக இருக்கிறதா என்று இழுத்துப் பார்த்துச் சோதித்துக்கொண்டேன். பின்னர் வாட்ச்மேன் சித்திரையிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பினேன்.

மணி நடு நிசி இரண்டு. சைக்கிளை ஆழ்வார்ப்பேட்டை நோக்கிச் செலுத்தினேன். தெருக்கள் சிலோவென்றிருந்தன. அண்ணா நகரிலிருந்து ஆழ்வார்ப்பேட்டை வர, சைக்கிளில் அதிகபட்சம் அரை மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகாது.

நடராஜா கிராஃபிக்ஸ் வாசலில் சைக்கிளை நிறுத்தி இறங்கி, கேரியரைப் பார்த்ததும் நெஞ்சு தடக்கென்று தூக்கிப் போட்டது. பிரவுன் கவரைக் காணோம். குபீரென்று வியர்த்துவிட்டது எனக்கு.

வழியில் எங்கோ நழுவி, விழுந்துவிட்டிருக்கிறது.

பதறியபடி, திரும்ப வந்த வழியே இருட்டில், மங்கலான வெளிச்சத்தில், பிரவுன் கவர் எங்காவது விழுந்து கிடக்கிறதா என உன்னிப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டே மெதுவாக சைக்கிளைச் செலுத்தினேன். ஊஹூம்! எங்குமே காணோம்.

ஆழ்வார்ப்பேட்டை எல்டாம்ஸ் ரோடு சிக்னல், பாண்டி பஜார், பனகல் பார்க், வலப்புறம் உஸ்மான் ரோடில் திரும்பி மகாலிங்கபுரம், அதைத் தாண்டி நேரே லயோலா கல்லூரி, அங்கே சப்-வேயில் இறங்கி நேரே அருண் ஹோட்டல், இடப்புறம் திரும்பிக் கொஞ்ச தூரம் சென்றால் அண்ணா வளைவு... என நான் வந்த வழியெல்லாம் கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றிக்கொண்டு, அந்த பிரவுன் கவரைத் தேடியபடியே சாவி அலுவலகம் வரை வந்துவிட்டேன்.

வாசலில் சித்திரை உட்கார்ந்திருந்தார். ‘என்ன சார்...’ என்றபடி எழுந்து வந்தார். ‘ஒண்ணுமில்ல சித்திரை...’ என்று மீண்டும் அதே வழியில் சைக்கிளைச் செலுத்தி, இன்னொரு நடை நடராஜா கிராஃபிக்ஸ் வரை போனேன். உள்ளமெல்லாம் வெதுக் வெதுக்கென்று அடித்துக் கொண்டது.

பின்னே, சாவி்யின் ‘வடம் பிடிக்க வாங்க’ தொடர்கதை, அதற்கான ஓவியர் கோபுலுவின் லைன் டிராயிங் படம், தவிர கதைப்படி, கலைஞர் கருணாநிதி சொற்பொழிவாற்றுவதாக அதில் ஒரு ஸீன், அதற்கு கருணாநிதியே கைப்பட எழுதிக் கொடுத்த உரையை அப்படியே ஸ்கேன் செய்து அவரது கையெழுத்தில் வெளியிடும் உத்தேசத்தோடு அந்த ஒரிஜினல் கட்டுரை, ஓவியர் கோபுலுவின் பயணக் கட்டுரைக்காக அவர் எடுத்து வந்த போட்டோக்கள், அதற்கு அவர் வரைந்து தந்திருந்த ஸ்கெட்ச்கள்... இன்னும்... இன்னும்...

இத்தனையும் போய்விட்டால், அதை எப்படி ஈடு செய்வது? சாவி சாருக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வது?

இரவு இரண்டு மணியிலிருந்து விடியற்காலை ஐந்து மணி வரை சாவி அலுவலகத்துக்கும் நடராஜா கிராஃபிக்ஸுமாக இரண்டு மூன்று தடவை சைக்கிளில் ஷண்ட்டிங் அடித்ததுதான் மிச்சம்! அந்த பிரவுன் கவர் எங்கே விழுந்ததென்றே தெரியவில்லை. சோர்ந்து போனேன்.

சாவி சாரை எதிர்கொள்ள பயமான பயம்! எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவர் முன் நிற்பது?

ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அது என்ன முடிவு? அதைப் பின்னர் பார்ப்போம்!

அதுவரை என் நெஞ்சைக் கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

அரவணைத்தார் அன்னை!

கிட்டத்தட்ட நடுத்தெருவில் நான் அப்போது நின்றுகொண்டு இருந்தேன். வசமாக ஏமாற்றப்பட்ட துக்கம் ஒருபுறம்; என்னதான் அமுதசுரபியின் கதவுகள் எனக்காகத் திறந்திருக்கும் என்று விக்கிரமன் அவர்கள் சொன்னாலும், திரும்ப மறுநாளே அவர் முன் எந்த முகத்தோடு போய் நிற்பது என்கிற கழிவிரக்கம் ஒருபுறம்...

அன்னையிடம் பிரார்த்தித்துக்கொண்டேனே தவிர, அவர் என் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றித் தருவார் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு அப்போது கடுகளவும் இல்லை. அடுத்து என்ன செய்வதென்றும் தெரியவில்லை. ’வேலை இல்லை’ என்று வெட்டியாக வீடு திரும்பவும் கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது.

என் பழைய நண்பர்களைப் போய் ஒரு நடை பார்த்துவிட்டு வரலாமென்று சாவி அலுவலகம் போனேன். அவர் முகத்தில் விழிக்க எனக்கு பயமாக இருந்தது. அவர் வீடு மாடியில். கீழே சாவி அலுவலகம். அதனால், நண்பர்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடலாம் என்பது எண்ணம்.

போனேன். நண்பர்கள் என்னை வரவேற்று அன்போடு பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். ஆசிரியரைப் பார்க்கிறீர்களா என்று கேட்டார்கள். ‘ஐயோ, வேண்டாம்!’ என்று பதறினேன். ஆனால், நான் வந்திருப்பதை வாட்ச்மேன் சித்திரை என்பவர் மேலே மாடிக்குப் போனபோது, அவராகவே ஆசிரியர் சாவியிடம் சொல்லிவிட்டிருக்கிறார்.

சற்று நேரத்தில், ஆசிரியர் சாவி என்னை அழைப்பதாக சித்திரை வந்து கூப்பிட்டார். ‘அடடா! ஏங்க நான் வந்ததை அவர்கிட்டே சொன்னீங்க’ என்று நெளிந்தேன். சார் கூப்பிட்டு அனுப்பிய பின், பார்க்காமல் போவது மரியாதையாகாதே! எனவே, திக்திக்கென்று நெஞ்சு துடிக்க மாடி ஏறிப் போனேன்.

முன்பு, அவரிடமிருந்து பிரியும்போது நேரில் கூடச் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை; கோபத்தில் சற்றுக் கடுமையாகக் கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு நான்பாட்டுக்குக் கிளம்பிப் போய்விட்டிருந்தேன். அவரோ மகா கோபக்காரர். ஏதாவது திட்டினால், கம்மென்று வாங்கிக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டியதுதான் என்று நினைத்தபடியே, மெதுவாக பூனைப்பாதம் வைத்து நடந்துபோய் அவர் முன் நின்றேன்.

சார் தலைகுனிந்து ஹிந்து படிப்பதில் மூழ்கியிருந்தார். நான் உதறலோடு அவர் முன் நின்றுகொண்டு இருந்தேன். ஒவ்வொரு விநாடியும் ஒரு யுகமாகக் கழிந்தது எனக்கு.

பின்னர், அவர் பேப்பரை வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் சட்டென்று முகத்தில் பிரகாசத்தோடு, “அடடே! வா, ரவி! டீ... (தன் மனைவியை) யாரு வந்திருக்கான்னு பாரு!” என்று உள் நோக்கிக் குரல் கொடுத்தார். மாமி உள்ளிருந்து வந்தபடியே, “வா, ரவி” என்று அன்புடன் வரவேற்றார். “இரு, காபி கொண்டு வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் உள்ளே போய்விட்டார்.

சாவி சார் அடுத்து என்ன கேட்கப் போகிறார் என்று காத்திருந்தேன்.

காபி வந்தது. “சாப்பிடு” என்றார். இருவரும் காபி பருகினோம்.

பின்பு, “வா, கீழே போகலாம்!” என்று அழைத்துப் போனார் சாவி. அலுவலகத்துக்குள் சென்றோம்.

“நாளை நான் அமெரிக்கா கிளம்பறேனே, பத்திரிகையை யார் கிட்டே பொறுப்பா விட்டுட்டுப் போறதுன்னு கவலைப்பட்டுக்கிட்டிருந்தேன். ரவி வந்துட்டான். இனி எனக்குக் கவலையில்லே! இனிமே, இவன் பார்த்துப்பான்” என்று மற்ற உதவியாளர்களுக்கும், லே-அவுட் ஆர்ட்டிஸ்ட்டுகளுக்கும் என்னை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களும் என் வரவால் உற்சாகம் அடைந்ததை அவர்களின் பூரிப்பான முகம் காட்டியது.

மேனேஜர் துரையை அழைத்தார் சாவி. “துரை, ரவி இனி நம்மோடுதான் இருக்கப் போறான். 1,500 ரூபாய் சம்பளம். அட்வான்ஸ் ஏதாவது வேணும்னா கேட்டுக் கொடு” என்றவர் சிறிது நேரம் சகஜமாகப் பேசிக்கொண்டு இருந்துவிட்டு, “வா, மாடிக்குப் போகலாம்!” என்றார்.

மேரி பின்னால் ஆட்டுக்குட்டி மாதிரி அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன்.

சோபாவில் அமர்ந்தவர், பக்கத்தில் இருந்த சிறு குறிப்பு நோட்டை எடுத்தார். என்னவோ எழுதி, “இதை இந்த வாரமே நம்ம பத்திரிகையில் சேர்த்துடு!” என்றார். என்னவென்று வாங்கிப் பார்த்தேன். ‘பொறுப்பாசிரியர்: ரவிபிரகாஷ்’ என்று எழுதியிருந்தார்.

உடம்பெல்லாம் சிலீரென்றாகிவிட்டது எனக்கு. ஜன்னி வந்தது போல் கிடுகிடுவென்று நடுங்கத் தொடங்கிவிட்டது. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள்.

1. அவரிடம் வேலை வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை; அந்த எண்ணமே எனக்குச் சுத்தமாக இல்லை. காரணம், கேட்டாலும் கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. அந்த அளவுக்கு அவரிடம் நான் கடுமையாகக் கோபித்துக்கொண்டு வெளியேறியிருந்தேன். (அது என்ன சம்பவம் என்று பிறகு ஒருமுறை சொல்கிறேன்.) அப்படியிருக்க, என்ன செய்கிறேன், எதற்காக வந்திருக்கிறேன் என்று அவர் என்னை எதுவுமே கேட்காமல், அவராகவே வேலை கொடுத்ததோடு, சரியாக 1,500 ரூபாய் சம்பளம், பொறுப்பாசிரியர் பதவி என்று வழங்கினாரே... அன்னையிடம் பிரார்த்தித்துக்கொண்ட ஐந்து மணி நேரத்தில் அத்தனை துல்லியமாகவா என் வேண்டுதல் பலிக்கும் என்கிற எதிர்பாராத திக்குமுக்காடலால் எழுந்த சிலிர்ப்பே அது!

2. அடுத்த காரணம், சாவி சாரின் பெருந்தன்மை. ‘ஏன் இப்படிப் பண்ணிட்டுப் போயிட்டே?’ என்று, நான் நடந்துகொண்ட முறை பற்றி அப்போதும், அதன்பின்னும் அவர் என்னிடம் ஒருமுறை கூடக் கேட்கவே இல்லை. அத்தகைய மாமனிதரின் மனசு புண்படும்படி நான் எத்தனை ஈனத்தனமாக நடந்துகொண்டுவிட்டேன் என்கிற குற்றவுணர்ச்சியால் எழுந்த நடுக்கமே அது.

கரகரவென்று கண்ணீர் விட்டு அழுதுவிட்டேன் - சாவி சாரிடம் நான் முன்பு நடந்துகொண்ட முறைக்காகவும், அன்னையிடமே சவால் விட்டோமே என்கிற அதிகப்பிரசங்கித்தனத்துக்காகவும்!

அன்னையின் மகிமைகள் தொடரும்!

அன்னைக்கு ஒரு சவால்!

நான் அப்போது ஐந்தாம் வகுப்போ ஆறாம் வகுப்போ படித்துக்கொண்டு இருந்ததாக ஞாபகம். பத்திரிகைகளில் நகைச்சுவைத் துணுக்குகள் மட்டும் படிப்பதுண்டு. அதிலும் பல புரியாது.

தினமணி கதிரில் ஒரு சின்ன அறிவிப்பு பார்த்தேன். 'பெட்டி வந்துவிட்டது; சாவி வரவில்லை. எனவே, கட்டுரை அடுத்த இதழில்தான் ஆரம்பமாகும்.'

எனக்கு இது புரியவில்லை. என் தந்தையிடம் கேட்டேன். அவர் சொன்னார்... 'சாவி என்ற பெயரில் ஒரு பத்திரிகையாளர் இருக்கிறார். அவர் குறிப்பிட்ட பிரமுகரை பேட்டி காண டெல்லி போயிருக்கிறார். அவர் இன்னும் சென்னை வந்து சேரவில்லை. அவர் வந்ததும் கட்டுரை எழுதத் தொடங்குவார் என்பதைத்தான் அப்படிப் புதுமையாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்'.

சாவி டெல்லி போனாரா, மும்பை போனாரா அல்லது முஜிபுர் ரஹ்மானைப் பேட்டியெடுக்க பாகிஸ்தான் போனாரா என்பதெல்லாம் சரியாக நினைவில் இல்லை. ஆனால், 'பெட்டி வந்துவிட்டது; சாவி வரவில்லை' என்கிற அந்தப் புதுமையான அறிவிப்பு மட்டும் அழுத்தமாக மனதில் பதிந்திருக்கிறது. அன்றிலிருந்தே சாவி என்கிற அந்த மாமனிதர் மீது எனக்குப் பெரிய இமேஜ் விழுந்துவிட்டது. பின்னாளில் அவரிடமே நான் நேரடியாக ஜர்னலிசம் பயிலப் போகிறேன் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

சாவி பத்திரிகையில் சேர்ந்து, அவரிடம் மூன்று முறை கோபித்துக்கொண்டு வேலையை உதறிவிட்டு வெளியேறி, வேறு பத்திரிகையில் பணியாற்றி, பின்னர் மீண்டும் அவரிடமே சேர்ந்த கதைகள் உண்டு. அவற்றில், இரண்டாவது முறை நான் வெளியேறியபோது சேர்ந்த பத்திரிகை அமுதசுரபி.

சாவியில் கிடைத்த சம்பளம் அதில் கிடைக்கவில்லை. சம்பளத்தில் மர்மம் என்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது? சாவியில் மாசச் சம்பளம் 1,000 ரூபாய். அமுதசுரபியில் எனக்குக் கிடைத்தது 750 ரூபாய்.

இதற்கிடையில், போலீஸ் செய்தி, மின்மினி ஆகிய பத்திரிகைகளை நடத்திக் கொண்டு இருந்தவர் தனது மேனேஜரை அனுப்பி என்னை அழைத்து வரச் சொன்னார். போயிருந்தேன். 'மின்மினி பத்திரிகையைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு ஆசிரியர் தேவை. நீங்கள் வருகிறீர்களா?' என்று என்னைக் கேட்டார். 'வருகிறேன்' என்றேன்.

'சம்பளம் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?' என்றார்.

அதிகபட்சமாக அப்போது என் வாயில் வந்த தொகை 1,500 ரூபாதான். அதைச் சொன்னேன். ஆனால் குறிப்பாக இன்னொன்றும் சொன்னேன்... 'சம்பளம் எனக்கு ஒரு பொருட்டில்லை. ஆனால், பத்திரிகை இம்ப்ரின்ட்டில் பொறுப்பாசிரியர் என்று என் பெயரைப் போடவேண்டும்' என்றேன்.

சம்மதித்தார்.

சந்தோஷமாக விடைபெற்று வீடு வந்தேன். மறுநாள் அமுதசுரபி அலுவலகத்தில் ஆசிரியர் விக்கிரமன் அவர்களிடம் (மனசுக்குள் சற்று மிதப்பலாக) என் ராஜினாமா கடிதத்தை நீட்டினேன். மின்மினி பத்திரிகையின் பொறுப்பாசிரியர் ஆகவிருப்பதைச் சொன்னேன்.

'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க' என்று வாழ்த்தி, 'அங்கே ஏதாவது பிரச்னை என்றால், நீங்கள் யோசிக்காமல் இங்கே மீண்டும் வரலாம். அமுதசுரபியின் கதவுகள் உங்களுக்காக எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்' என்றார் விக்கிரமன்.

மறுநாள், கையில் வழக்கம்போல் ஒரு டிபன் பாக்ஸில் சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு, பஸ் பிடித்து, யானை கவுனி போனேன். அங்கேதான் பழநியப்பா தியேட்டர் அருகில் போலீஸ் செய்தி பத்திரிகை அலுவலகம் இருந்தது.

கீழேயே காத்திருக்க வைத்தார்கள். முதலாளி பூஜையில் இருக்கிறார் என்றார்கள். சுலபத்தில் சந்திக்க முடியவில்லை. எனக்கு உள்ளுக்குள் எதோ குறுகுறுவென்றது.

மூன்று மணி நேரம் காத்திருந்த பிறகு, மேலே அழைத்தார். போனேன்.

'சம்பளம் எல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை. ஆனா, பொறுப்பாசிரியர்னு உங்க பேரைப் போடறதுல சிக்கல் இருக்கு. அது மட்டும் முடியாது. மத்தபடி இன்னிக்கே பொறுப்பு ஏத்துக்குங்க. நல்ல வேலை செய்யுங்க' என்றார்.

'மன்னிக்கணும். நான் முன்னேயே தீர்மானமாகச் சொன்னேன், சம்பளம் எனக்குப் பிரச்னை இல்லை. பெயர்தான் முக்கியம் என்று. இம்ப்ரின்ட்டில் என் பெயரைப் போடுவீர்களா, மாட்டீர்களா?' என்று கேட்டேன்.

'சாரி, அது முடியாது!' என்றார்.

'மன்னிக்கணும். என்னாலும் இந்த வேலையை ஏத்துக்க முடியாது' என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

செந்திலை நம்பி கவுண்டமணி வேலையை உதறிவிட்டு, அங்கே ஏமாந்ததும் மீண்டும் கூழைக் கும்பிடு போட்டுக்கொண்டே நம்பியார் முன் போய் தலையைச் சொறிந்தபடி நிற்பாரே, அப்படியாகிவிட்டது என் நிலைமை.

அப்போதுதான் மகாஸ்ரீ அன்னையிடம் முதன்முதலாக என் வேண்டுதலை ஒரு சவாலாக முன்வைத்தேன்.

'அம்மா... உண்மையிலேயே நீங்கள் அருள் தரும் அன்னை என்றால், எனக்கு 1,500 ரூபாய் சம்பளத்தில், குறிப்பாக பொறுப்பாசிரியர் பதவியோடு ஒரு வேலை வாங்கித் தாருங்கள், பார்க்கலாம்!' என்று மனசுக்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.

என்ன ஆயிற்று? என் வேண்டுதல் நிறைவேறியதா?

பின்னர் பார்ப்போம்.

அருள் தரும் அன்னை!

கடவுள் உண்டா, இல்லையா என்பது பன்னெடுங்காலமாக ஒரு தீராத விவாதத்திற்குரிய விஷயமாக இருந்து வருகிறது. எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கையும் இல்லை; அதே சமயம், இல்லை என்று மறுப்பதற்குரிய சரியான ஆதாரங்களும் என்னிடம் இல்லை. கடவுள் இருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வது பலவிதங்களில் எனக்கு வசதியாக இருக்கிறது. ஒரு கஷ்டம், தோல்வியின்போது மன நிம்மதியை இழக்காமல் இருக்கவும், இந்தக் காயங்கள் எல்லாம் ஒரு நாள் சரியாகும்; எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிதான சக்தி ஒன்று இருக்கிறது; அது எனக்கான நியாயத்தை வழங்கும் என்று சோதனைகளின்போது நிமிர்ந்து நிற்கவும் ஒரு கடவுள் எனக்குத் தேவைப்படுகிறார்.

மற்றபடி, கடவுள் தன்னை இல்லை என்று மறுப்பவனைப் பார்த்தும் சிரிக்கிறார்; உண்டு உண்டு என்று வாதத்திற்குச் செல்பவனைப் பார்த்தும் சிரிக்கிறார் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஆனால், மனித மூளைக்கு எட்டாத ஏதோ ஒரு மிகப் பெரிய சக்தி இருக்கவே செய்கிறது. நாம் கற்கக் கற்க நமது அறியாமையின் பிரமாண்டம் புலனாவது போல, விஞ்ஞானம் புதிய புதிய உண்மைகளைக் கண்டுபிடிக்கப் பிடிக்க, அந்த மிகப் பெரிய சக்தியின் விஸ்வரூபம் கூடிக்கொண்டே போகிறது.

நான் பாண்டிச்சேரி அன்னையின் பக்தன். அன்னை கடவுளா, கடவுளின் தூதுவரா என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், முழு மனதோடு அவரிடம் பிரார்த்தித்துக்கொண்ட எதுவும் வீண் போனதில்லை. முதல் முறை அன்னையிடம் என் வேண்டுதல் பலித்தபோது, என்னுள் இருந்த நாத்திக மனசு 'இது ஏதோ காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்த கதை' என்றே கூவியது.

அடுத்த முறை, அடுத்த முறை என நான் வேண்டிக்கொண்ட ஒவ்வொன்றுமே சிலிர்க்க வைக்கும் விதத்தில் பலித்துக்கொண்டே வந்தபோது, 'ஒவ்வொரு முறையுமா பழம் விழும்?' என்று யோசித்தேன்.

அமுதசுரபி பத்திரிகையில் சிறிது காலம் வேலை செய்தபோதுதான் அன்னையைப் பற்றி நான் அதிகம் தெரிந்துகொண்டேன். இத்தனைக்கும், அதற்குப் பல வருடங்களுக்கு முன்பே நான் சில ஆண்டுகள் பாண்டிச்சேரியில் வசித்திருக்கிறேன். ஆனால், அப்போதெல்லாம் நான் அரவிந்தாஸ்ரமத்துக்கோ, மணக்குள விநாயகர் கோயிலுக்கோ போனதில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் நேரம் என்று ஒன்று வேண்டியிருக்கிறதே!

அமுதசுரபி மாத இதழில் அன்னையைப் பற்றி கர்மயோகி என்பவர் தொடர் கட்டுரை எழுதி வந்தார். அதைப் பிழை திருத்தும்போதுதான் அன்னையின் மகிமை பற்றி எனக்குத் தெரிய வந்தது. அந்தக் கட்டுரையில் அவர் குறிப்பாக ஒன்று எழுதியிருந்தார்... 'உங்கள் தகுதிக்கு மீறியது என்று உங்களுக்கே நிச்சயமாகத் தெரிந்தால், அதை உங்களுக்கு அளிக்கச் சொல்லி அன்னையிடம் பிரார்த்தனையாக வைக்காதீர்கள். சில விஷயங்கள், உங்களுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்கவேண்டியிருந்து, ஏதோ காரணத்தால் அது கிடைக்காமலே தள்ளிப் போய்க்கொண்டு இருந்தால், அதை நிறைவேற்றித் தரும்படி அன்னையிடம் பிரார்த்தியுங்கள்; அன்னை நிச்சயம் அருளுவார்!'. இந்த வரி என்னைக் கவர்ந்தது.

நானே என்னைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளக் கூடாது; இருந்தாலும் இங்கே சொல்லவேண்டியிருக்கிறது... சின்ன வயதிலிருந்தே எனக்குப் பேராசை என்பதே கிடையாது. அதே சமயம், எனக்கு நியாயமாகக் கிடைக்கவேண்டியது கிடைக்காமல் போனால், நான் சோர்ந்து விடுவேன். எனவே, அன்னையிடம் நான் வைக்கும் பிரார்த்தனைகள் நியாயமானவையாகவே இருக்கும் என்பதில் எனக்குத் துளியும் சந்தேகமில்லை.

அமுதசுரபி வேலையை விட்டு வேறொரு பத்திரிகையை நம்பிப் போய் வசமாக ஏமாந்தேன். அப்போதுதான் அன்னையிடம் முதன்முதலாக என் பிரார்த்தனையை, அன்னைக்குச் சவால் விடும் ஒரு தோரணையில் முன்வைத்தேன். அந்த என் பிரார்த்தனையை அன்னை உடனே எந்தத் தடங்கலுமின்றி நிறைவேற்றித் தந்தார். அதுதான் அன்னையின் மகிமையை நான் உணர்ந்துகொண்ட முதல் நேரடி அனுபவம்.

அதன்பின், எனது திருமணம்; எனக்கு மிகச் சரியான ஒரு துணையை நான் மனைவியாக அடைந்ததற்கும் அன்னையின் அருள்தான் காரணம் என்று நம்புகிறேன். அதையடுத்து, சாவி பத்திரிகையில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தபோது நடந்த ஒரு விபரீதம்; அதிலிருந்து என்னை மீட்டெடுத்த அன்னையின் அருள், இப்போது நினைத்தாலும் சிலிர்க்கச் செய்கிறது. பின்னர், ஆனந்த விகடனில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததுகூட அன்னையின் அருளால்தான் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை.

நான் பிளாக் எழுதத் தொடங்கும்போது, அன்னையின் அருளை விவரிக்கும் கட்டுரையிலிருந்துதான் தொடங்கவேண்டும் என்று யோசித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால், நான் ஏதோ கதை விடுகிறேன் என்று நினைத்துவிடுவார்களோ, அல்லது ரத்தக்கண்ணீர் படத்தில் எம்.ஆர்.ராதா சொல்வது போல, 'என்னமோ இவன்தான் கடவுளுக்குச் செக்ரெட்டரி மாதிரி பேசறானே' என்று எண்ணிவிடுவார்களோ என்ற எண்ணத்தில்தான் எழுதாமல் விட்டேன்.

அன்னையின் அருளால் எனக்கு நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் அடுத்தடுத்துப் பதியவிருக்கிறேன். அன்னையின் அருளைப் பரப்புவதற்காக அல்ல; அப்படி நான் நினைத்துக்கொண்டால் என்னைவிட கர்வி, என்னைவிட அகம்பாவி உலகில் வேறு யாரும் இருக்கமாட்டார்.

சாவியில் நடந்த விபரீதத்திலிருந்து அன்னை என்னை மீட்டெடுத்தது உண்மையிலேயே சிலிர்க்க வைக்கும் ஒரு த்ரில் அனுபவம். அதைப் பிறகு ஒருநாள் பார்க்கலாம்.

முதலில், அன்னையின் அருளைப் பெற்ற எனது முதல் அனுபவத்தை எழுதுகிறேன்.