உங்கள் ரசிகன்

ஆஹா ரசிகன்.. நல்ல ரசிகன்.. உங்கள் ரசிகன்!

Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts
Showing posts with label நகைச்சுவை. Show all posts

Thursday, March 18, 2010

பொய் ஆராய்ச்சி!

‘பொய்யாமை’ என்னும் தலைப்பில் வள்ளுவர் பத்து குறட்பாக்களை இயற்றியுள்ளார்; அந்தக் குறள்களை ஊன்றிப் படித்தால், பொய் சொல்வதில் மொத்தம் ஒன்பது ரகம் உண்டு என்பது புரியும்.

கொஞ்சம் இருங்கள்... பொய் ஆராய்ச்சி என்று தலைப்பிட்டுவிட்டு எழுதத் தொடங்கும் ஆரம்ப வரியே இத்தனைப் பெரிய பொய்யாக இருந்தால், உங்களால் ஜீரணிக்க முடியாது. வாய்மை என்னும் தலைப்பில் மட்டும்தான் வள்ளுவர் குறட்பாக்கள் எழுதியுள்ளார். பொய்யாமை என்றொரு அதிகாரமே கிடையாது!

அது இருக்கட்டும்... பொய்யில் மொத்தம் ஒன்பது ரகப் பொய்கள் உண்டென்பது என் ஆராய்ச்சியில் நான் கண்ட உண்மை.

ஏற்கெனவே எனது மற்றொரு வலைப்பூவான ‘என் டயரி’யில் ‘பொய்யிலே பிறந்து...’ என்றொரு பதிவு எழுதினேன். அதற்குத் தமிழிஷ்-ஷில் 28 பேர் ஓட்டளித்திருந்தார்கள்; 43 பேர் அதைச் சிலாகித்துப் பின்னூட்டம் போட்டிருந்தார்கள்! (மகா பொய்!)

அந்தப் பதிவில், பொய் சொல்வதற்கு எத்தனைச் சாமர்த்தியம் வேண்டும், நாம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் என்னென்ன பொய்களைச் சொல்கிறோம் என்று எழுதியிருந்தேன்.

சின்ன வயதில் (ஏன்... இப்பவும்தான்!) நான் நிறையப் பொய் சொல்லுவேன். அதையெல்லாம் என் அப்பா எப்படியோ கண்டுபிடித்து, என்னைச் சக்கையாகப் பிரம்பால் விளாசிவிடுவார். அதற்காக நான் பொய் சொல்வதை விடவில்லை. அப்பாவிடம் மாட்டிக்கொள்ளாமல் சாமர்த்தியமாகப் பொய் சொல்வது எப்படி என்று யோசித்து யோசித்துப் பொய் சொல்லி, அதில் பிஹெச்.டி வாங்குகிற அளவுக்குத் தேறிவிட்டேன்.

இதனால் நான் அறிந்துகொண்ட ஓர் உண்மை என்னவென்றால், அடியோ உதையோ, வசவோ பிள்ளைகளைத் திருத்தாது; அவர்களையே எது சரி, எது தப்பு என்று யோசிக்க விடுவதுதான் அவர்கள் உண்மையாக இருக்க, உண்மையே பேசச் செய்வதற்கான ஒரே வழி என்பதுதான்!

சரி, அது இருக்கட்டும்! பொய் சொல்வதில் ஒன்பது ரகங்கள் உண்டு என்று சொன்னேன் அல்லவா? அவை என்னென்ன என்று பார்ப்போமா?

1. சாதுவான பொய்:

“என்னுடைய சமீபத்திய வலைப்பதிவை நீங்கள் படித்தீர்களா சார்?” என்று சகபதிவர் யாரேனும் ஆவலோடு கேட்டால், “மன்னிக்கணும் சார்! படிக்கணும்னுதான் நினைச்சிருந்தேன். அடுத்தடுத்து வேலை வந்ததுல ஆபீஸ்ல முடியலை. சரி, வீட்டுக்கு வந்ததும் முதல் வேலையா படிச்சுடுவோம்னுதான் தீர்மானிச்சேன். ஆனா பாருங்க, என்னவோ பிராப்ளம்... நெட் கனெக்ட் ஆகவே இல்லே! போன் பண்ணிச் சொல்லியிருக்கேன். அநேகமா இன்னிக்கு நாளைக்குச் சரியாயிடும். முதல் வேலை உங்க பதிவைப் படிக்கிறதுதான். ஆமா, என்ன எழுதியிருக்கீங்க?” என்று சீரியஸாகக் கேட்பது சாதுவான பொய்க்கு உதாரணம். அவர் சொன்னாலும், அதை நாம் படிக்கப்போவது இல்லை என்பது வேறு விஷயம். இருந்தாலும், அவர் மனசு நோகக்கூடாது என்பதற்காகச் சொல்கிற பொய்யானதால், இது சாத்விகமான பொய்யில் சேர்த்தி.

இதே மாதிரிதான், சிலரின் பதிவுகளை முழுதாகப் படிக்காமலே அதிலிருந்து சில வரிகளை கட் அண்ட் பேஸ்ட் போட்டுவிட்டு, வெரி நைஸ் என்றோ, அல்லது ஸ்மைலி சிம்பலோ போட்டுப் பின்னூட்டம் இடுவதும் சாதுவான பொய்யில் அடங்கும்.

2. பரபரப்புப் பொய்:

பிறர் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகச் சொல்லப்படும் பொய் இது. “நேத்து ராத்திரி நான் சினிமா பார்த்துட்டு பைக்ல வந்துட்டிருக்கேன்... கோடம்பாக்கம் பிரிட்ஜ் கிட்ட வரும்போது இங்கிட்டு நாலு பேர், அங்கிட்டு நாலு பேர் சுத்தி வளைச்சு மடக்கிட்டான்ல. எனக்கு ஈரக் கொலையை அறுந்துபோச்சு! ஏதோ ஒர்த்தன் ரெண்டு பேர்னா சமாளிக்கலாம். எண்ணி எட்டு பேர்... எஸ்கேப் ஆவுறதுதான் புத்திசாலித்தனம்னுட்டு சட்டுனு கியரை மாத்தி ரெய்ஸ் பண்ணி, வண்டியை 120-ல விரட்டினேன் பாருங்க...” - இப்படி நம் கற்பனைக்கேற்றவாறு சுவாரசியமாக பில்டப் செய்துகொண்டு போகலாம். இதுவும் யாருக்கும் எந்த உபத்திரவமும் இல்லாத பொய்!

3. தற்காப்புப் பொய்:

ஆபீசுக்கு லேட்டாக வந்து மேனேஜரிடம் டோஸ் வாங்கினால், வீட்டில் வயதான தாத்தா, பாட்டியைப் பரலோகம் அனுப்பிவைத்துவிட்டு வருவதாக புருடா விட்டுத் தப்பிக்கிறோமல்லவா, அந்த வகைப் பொய் இது! “ஆபீஸ் விட்டு நேரா வீட்டுக்கு வராம எங்கே இவ்வளவு நேரம் சுத்திட்டு வரீங்க?” என்று அதட்டும் மனைவியைச் சமாளிக்கக் கணவன்மார்கள் சொல்லும் பொய்களும் இந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தவை.

4. பந்தா பொய்:

கையில் பைசா இல்லை என்று சொல்லிக்கொள்ள வெட்கப்பட்டு, அவமானப்பட்டு, “சேஞ்சா இல்ல... தௌசனாதான் இருக்கு. ஒரு ஃபிஃப்டி ருப்பீஸ் இருந்தா கொடுங்க. நாளைக்குத் தரேன்” என்று கேட்பது பந்தா பொய்! “டி.வி-யே சுத்த வேஸ்ட் சார்! நம்ம டயத்தைக் கெடுக்கும். சும்மாவா சொன்னாங்க அதை ‘இடியட் பாக்ஸ்’னு...” என்று என்னென்னவோ சொல்லி, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரைக்கும் டி.வி. வாங்க இயலாதவர்கள் பந்தாவாகப் பொய் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்கள். இப்ப கலைஞர் புண்ணியத்தில் பலருக்கு கலர் டி.வி. கிடைத்துவிட்டது. அது சரி, பந்தா பொய்க்கு வேறு காரணமா இல்லை?

5. ஏமாற்றுப் பொய்:

பிறரை ஏமாற்றி, அதில் நாம் நன்மை பெறுவதற்காகச் சொல்லப்படும் பொய் இது. உதாரணமாக, “சார்! அவசரமா எனக்கு இப்ப பணம் தேவைப்படுது. அதுக்காகத்தான் இந்த பைக்கை விக்கிறேன். நல்ல கண்டிஷன்ல இருக்கு. கண்ணை மூடிக்கிட்டு இருபதாயிரம் கொடுக்க ரெடியா இருக்காங்க. ஆனா, மூணு தவணைல தரேங்கிறாங்க. எனக்கு இப்ப அவசரமா பணம் வேணும். நீங்க பதினெட்டு கொடுங்க, போதும்!” என்று பேரம் பேசி, பத்தாயிரம்கூடப் பெறாத வண்டியைப் பதினைந்தாயிரத்துக்கு அவர் தலையில் கட்டுவது இந்த ரகத்தில் சேரும்.

6. அபாண்டப் பொய்:

நமக்குப் பிடிக்காதவர்கள்மீது அபாண்டமான பழிகளையும் வதந்திகளையும் பிறரிடம் பரப்புவது அபாண்டப் பொய்க் கணக்கில் சேரும். சினிமா நட்சத்திரங்களைப் பற்றிய கிசுகிசுக்கள் பெரும்பாலும் இந்த ரகம்தான்!

7
. மௌனப் பொய்:

நாமாக எந்தப் பொய்யையும் நம் வாயால் சொல்லவில்லை என்றாலும், நமக்குத் தெரிந்த உண்மையைச் சொல்லாமல் மழுங்குணியாக இருப்பதும் பொய்யில் சேர்த்திதான். அதுவே மௌனப் பொய்!

8. காதல் பொய்:

காதலியிடம் அவள் அழகையோ, புத்திசாலித்தனத்தையோ பாராட்டிக் காதலன் சொல்வதெல்லாமே அநேகமாக காதல் பொய்யில் அடங்கும்! காதலிகள் மறந்தும் இத்தகைய பொய்களைச் சொல்வதில்லை.

9. கவிதைப் பொய்:

கவிஞர்கள் கவிதையில் அழகுக்காகச் சொல்கிற உவமானங்கள் மட்டுமல்ல; நாம் கூட அவ்வப்போது கவிஞர்களாகி இத்தகைய கவிதைப் பொய்களை அவிழ்த்துவிடுவதுண்டு. “போன வாரம் ஊட்டி போயிட்டு வந்தேன். ஹப்பா! என்னமா ஒரு சில் வெதர் தெரியுமா, மொத்த நகரமுமே ஏ.சி. பண்ணினாப்ல... அத்தனை இதமா இருந்தது உடம்புக்கு! இங்கே வந்ததும் அப்படியே ஆளைத் தூக்கி அடுப்புல வெச்சாப்ல எரியுது உடம்பு!” இந்த மாதிரி வர்ணனைகள் எல்லாம் கவிதைப் பொய்யில் அடங்கும்.

இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான்! இன்னும்கூட யோசித்தால் திகில் பொய், சும்மனாங்காட்டி பொய், விபரீதப் பொய், அசட்டுப் பொய், தமாஷ் பொய் எனப் பல ரகங்கள் கிடைக்கலாம்.

மொத்தத்துல, விதம் விதமா பொய் சொல்லுங்க; சுவாரசியமா சொல்லுங்க; அடுத்தவருக்கு ஆபத்தில்லாம சொல்லுங்க. என்ஜாய்!
.

Sunday, October 18, 2009

சந்தன வீரப்பனுக்கு ஒரு கடிதம்!


சந்தன வீரப்பன் மறைந்து இன்றோடு ஐந்து வருடம் பூர்த்தியாகிவிட்டது.

மூன்று மாநிலங்களுக்கும் சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தவன் வீரப்பன். யானைகளையும் சந்தன மரங்களையும் போலீஸ்காரர்களையும் கணக்கு வழக்கில்லாமல் வெட்டி வீழ்த்தியவன். ஆனால், அவனிடம் சில நல்ல குணங்களும் இருந்தன. அவன் ஒருபோதும் பெண்களைக் கடத்திப் போய் பாலியல் பலாத்காரம் செய்தது கிடையாது. கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவன். தனக்குக் குறிப்பிட்ட நபரால் தொல்லை எதுவும் இருக்காது என்று அவன் நம்பினால், அவரை அவன் துன்புறுத்துவதோ கொலை செய்வதோ கிடையாது.

அப்படித்தான் அவன் மாநில அரசுகளை மிரட்டித் தன் காரியத்தைச் சாதித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு கர்நாடக சூப்பர்ஸ்டார் ராஜ்குமாரைக் கடத்திக் காட்டில் கொண்டு போய் நூறு நாட்களுக்கும் மேலாக வைத்திருந்தாலும், அவரைக் கொஞ்சமும் துன்புறுத்தாமல் விடுவித்துவிட்டான். தவிர, அவரை விடுதலை செய்யும்போது அவன் அவருக்கு வேட்டி, சட்டைகளைப் பரிசாகத் தந்து, பிரியா விடை கொடுத்ததாகவும் செய்திகள். காட்டில் அவன் தன் மீது மிக அன்பாகவே நடந்துகொண்டான் என்றும், தனது மூட்டு வலிக்கு உடும்புத் தைலத்தை மருந்தாகத் தடவிவிட்டான் என்றும் பின்னர் பத்திரிகையாளர்களிடம் தெரிவித்தார் ராஜ்குமார்.

இந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில், வீரப்பனுக்கு ராஜ்குமார் கடிதம் எழுதினால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து விகடனில் எழுதினேன். அது கீழே...

வீரப்பனுக்கு ராஜ்குமார் எழுதும் கடிதம்!

அன்புச் சகோதரர் வீரப்பனுக்கு, உங்கள் அன்புக்குரிய ராஜ்குமார் எழுதிக் கொள்வது.

நான் இறைவன் அருளாலும், தங்கள் அருளாலும் நலமுடன் பெங்களூர் வந்து சேர்ந்தேன். இங்கு யாவரும் நலம். அதுபோல் உங்கள் அனைவரின் நலத்துக்கும் அடிக்கடி கடிதம் எழுதவும் - மன்னிக்கவும் - காஸெட் அனுப்பவும்!

நூற்றியெட்டு நாட்களாக உங்களின் அன்பு உபசரிப்பில் உண்டு, உறங்கி, மகிழ்ந்து அந்த இயற்கைச் சூழலில் லயித்து இருந்ததில், உங்களை விட்டுப் பிரிந்து வரவே எனக்கு மனசில்லை. உங்களிடம் பிரியா விடை பெற்ற அந்தக் கணத்தில் எனக்குக் கட்டுப்படுத்தவே முடியாமல் கண்ணீர் துளிர்த்துவிட்டது. உங்களுக்கும் அப்படித்தான் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

உங்கள் மனசு ரொம்ப நெகிழ்ந்திருந்தது என்பதை நீங்கள் அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பிக் கொண்டு, உங்கள் கண்களில் கசிந்த நீரைத் துப்பாக்கி முனையால் சுண்டி எறிந்ததைப் பார்த்ததும் புரிந்துகொண்டு விட்டேன்.

பெங்களூர் வந்ததிலிருந்து எனக்கு நாக்கே செத்துவிட்டது. அங்கே வாய்க்கு ருசியாக எனக்கு நீங்கள் மைனா பொரியல், உடும்புக் கறி, காட்டெருமைக் குழம்பு, பன்றிக் கொழுப்பு வறுவல் என காட்டுணவு வகைகளை உங்கள் கையால் அன்புடன் சமைத்துப் போட்டீர்கள். இங்கே அப்படி எனக்கு வக்கணையாக, என் டேஸ்ட் அறிந்து நாவுக்கு ருசியாகச் சமைத்துப் போட யார் இருக்கிறார்கள்!

தங்களின் உபசரிப்பையெல்லாம் என் மகன்களிடம் நான் விரிவாக எடுத்துச் சொன்னபோது, ‘அப்படியா!’ என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். “அப்பா! வீரப்பன் அங்கிள் காட்டுக்கு நாமெல்லாம் போய் ஜாலியாக ஒரு வாரம், பத்து நாள் அவரோடு இருந்துட்டு வரலாம்ப்பா! எங்களுக்கும் அவரின் ரெசிப்பிக்களை ஒரு பிடி பிடிக்கவேண்டும் என்று ஆவலாக இருக்கிறது” என்று நச்சரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். உங்களிடமிருந்து சிக்னல் கிடைத்ததும், குடும்பத்தோடு வந்து உங்களுடன் சில நாட்கள் தங்கி, அவர்களின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய விரும்புகிறேன்.

நான் அங்கிருந்த சமயங்களில் எனது பொழுதுபோக்குக்கும் நீங்கள் குறை வைக்கவில்லை. மிமிக்ரியில் தேர்ந்தவரான நீங்கள் சிறுத்தை போல் உறுமியும், ஆந்தை போல் அலறியும் இன்னும் பலவாறாக மிமிக்ரி செய்து காண்பித்து என்னைக் குதூகலப்படுத்தினீர்கள். எனக்காக நீங்கள் மயிலாட்டம், ஒயிலாட்டம், மாரியாத்தா, காளியாத்தா போன்ற புதுமையான ஆட்டங்களை ஆடிக் காண்பித்து என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியதை என்னால் மறக்க முடியாது. உங்களின் அந்தச் சில அற்புதமான நடன அமைப்புகளை எனது அடுத்த படத்தில் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியுமா என்று பார்க்கிறேன்.

உண்மையைச் சொல்கிறேன்... உங்களிடமிருந்து பிரிந்து வந்ததிலிருந்து சில நாட்கள் எனக்குச் சரியாகவே தூக்கம் வரவில்லை. பிறகுதான் ஒரு யுக்தி செய்தேன். நீங்கள் கொடுத்தனுப்பிய ஆடியோ காஸெட்டுகளைப் போட்டு, அதிலிருந்து எழும் ராக்கோழிச் சத்தம், காட்டு வண்டுகளின் ரீங்காரம், யானையின் பிளிறல், புலிகளில் உறுமல், நரிகளின் ஊளை இவற்றையெல்லாம் காது குளிரக் கேட்ட பின்புதான் நிம்மதியான தூக்கம் கிடைத்தது எனக்கு.

பஞ்சு மெத்தை, திண்டு, தலையணை இவற்றைக் கண்டாலே வெறுப்பாக இருக்கிறது. வெறும் தரையில், அதுவும் மண் தரையில் இலை தழைகளையும் சருகுகளையும் பரப்பி, அதன் மீது கைகளையே தலையணையாக்கிக் கொண்டு படுத்தால்தான் உறக்கமே வருகிறது. அப்படிப் படுப்பதுதான் சௌகரியமாகவும் இருக்கிறது. இது ஓர் உன்னதத் துறவு நிலை. இத்தகைய ஓர் உயரிய நிலையை இந்தச் சாமானியனுக்கும் சித்திக்கும்படிச் செய்த என் ஞான குரு தாங்கள்தான்.

மற்றபடி உங்கள் ஆஸ்துமா எந்த மட்டில் இருக்கிறது? ஏதோ ஒரு மூலிகைச் சாறு பிழிந்து குடித்தால் சரியாகிவிடும், ஒன்றும் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று எனக்கு ஆறுதல் சொன்னீர்களே, அந்த மூலிகைச் சாறு கிடைத்ததா? பிழிந்து குடித்தீர்களா? உங்கள் உடல்நிலையைப் பற்றித்தான் எனக்கு மிகுந்த கவலையாக இருக்கிறது. நீங்கள் கொடுத்தனுப்பிய கருங்குரங்குத் தைலத்தைதான் தினமும் என் கால் மூட்டு வலிக்குத் தடவி வருகிறேன். இப்போது வலி எவ்வளவோ தேவலை. தைலம் தீரும் நிலையில் இருக்கிறது. முடிந்தால் காஸெட்டோடு இரண்டு பெரிய சைஸ் புட்டியில் கருங்குரங்குத் தைலம் கொடுத்தனுப்பினால் உதவியாக இருக்கும்.

மற்றபடி உங்கள் உடல் நலத்துக்கும், சேத்துக்குளி கோவிந்தன் உள்ளிட்ட உங்களின் அன்புத் தம்பிகள் அனைவரின் உடல் நலத்துக்கும் அடிக்கடி காஸெட் அனுப்பிக்கொண்டிருக்க வேண்டுகிறேன்.

உங்களின் அன்பை என்றும் மறவாத, உங்களின் உடன்பிறவா அண்ணன்

ராஜ்குமார்.
.

Wednesday, August 26, 2009

எங்கும் தமிழ்... எதிலும் தமிழ்..!

‘யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல் இனிதாவதெங்கும் காணோம்’ என்று பாரதி போல் என்னால் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், பாரதிக்கு ஏழெட்டு மொழிகள் தெரிந்திருக்கும். எனக்குத் தமிழை விட்டால் வேறு நாதி இல்லை. இதை அங்கலாய்ப்புடன் சொல்கிற தொனியில் படிக்க வேண்டாம். ‘கடவுளை விட்டால் எனக்கு வேறு நாதியில்லை’ என்று ஒரு பக்தன் சொல்கிற தொனியில் படிக்கவும்.

தமிழ் தமிழ்தான்; தாய் தாய்தான்!

ஆனால், தமிழை ஏதோ தாங்கள்தான் தாங்குகிற மாதிரி சில அரசியல்வாதிகள் அவ்வப்போது கிளம்பி, சில ஸ்டண்ட் வேலைகளில் இறங்குகிறார்கள். (தமிழ்ப் படத்துக்குத் தமிழ்ப் பெயர் வைத்தால் வரிவிலக்கு என்று கலைஞர் மு.கருணாநிதி அறிவித்ததும் அப்படியான ஸ்டண்ட்தான். ஆனால், நாகேஷ் போடுகிற மாதிரி இது ஒரு காமெடியான ஸ்டண்ட்!) வேறு பரபரப்பான பிரச்னைகள் எதுவும் கிடைக்காதபோது, அவர்கள் இந்தத் தமிழாயுதத்தை ஏந்திக் கொள்கிறார்கள். ‘ஆஹா... பாரதியே சொல்லிவிட்டான், மெல்லத் தமிழினி சாகும் என்று’ எனத் தொண்டை கிழிய வறட்டுக் கூச்சல் போடுகிறார்கள்.

பாரதி உண்மையில் சொன்னது என்ன? ‘தமிழ்த் தாய்’ என்னும் தலைப்பில், ‘ஆதிசிவன் பெற்றுவிட்டான்...’ என்று தொடங்கும் அந்தப் பாடலின் சில வரிகளைக் கீழே கொடுத்துள்ளேன்.

இன்றொரு சொல்லினைக் கேட்டேன் - இனி
ஏது செய்வேன்? என தாருயிர் மக்காள்!
கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தை - இங்கு
கூறத் தகாதவன் கூறினான் கண்டீர்!

"புத்தம் புதிய கலைகள் - பஞ்ச
பூதச் செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும்
மெத்த வளருது மேற்கே - அந்த
மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை

சொல்லவும் கூடுவ தில்லை - அவை
சொல்லுந் திறமை தமிழ்மொழிக் கில்லை
மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் - அந்த
மேற்கு மொழிகள் புவிமிசை யோங்கும்"

என்றந்தப் பேதை உரைத்தான் - ஆ!
இந்த வசையெனக் கெய்திட லாமோ?
சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் - கலைச்
செல்வங்கள் யாவுங் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்!

தந்தை அருள்வலி யாலும் - இன்று
சார்ந்த புலவர் தவவலி யாலும்
இந்தப் பெரும்பழி தீரும் - புகழ்
ஏறிப் புவிமிசை என்றும் இருப்பேன்.

இதற்கு நான் தனியாகப் பதவுரை சொல்லத் தேவையில்லை. சரி, விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.


1996-ல், கடைகளின் பெயர்ப் பலகைகளில் கட்டாயத் தமிழ்; ரயில் வண்டிகளின் பெயர்களைத் தமிழாக்கம் செய்தல் (எம்.ஜி.ஆரும் தமது ஆட்சியின்போது தன் தமிழ்ப் பற்றை வெளிக்காட்டும்பொருட்டு ஒரு கப்பலுக்குத் ‘தமிழ் அண்ணா’ என்று பெயர் வைத்து காமெடி ஸ்டண்ட் அடித்தார்!) எனத் தமிழ் மொழியை வளர்ப்பதில்(!) தடாலடியாக இறங்கினார், அன்றைய தமிழ் ஆட்சிமொழித்துறை அமைச்சராக இருந்த தமிழ்க்குடிமகன்.


அதையொட்டி அப்போது ஜூனியர்விகடனில் நக்கலாக நான் எழுதிய கட்டுரை கீழே:


அலுவலக வேலையாக வெளிநாடு போனவன், சரியாக ஒரு வருடத்துக்குப் பிறகு இன்றுதான் சென்னை திரும்புகிறேன். விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன்.


“ஐயா! தானியங்கி ஊர்தி வேணுங்களா?” என்றபடி அருகில் வந்து நின்றார் ஒருவர்.


“அப்படின்னா... டாக்ஸியாப்பா?” என்றேன் குழப்பத்தோடு.


“இல்லை ஐயா! அது வாடகை இயந்திர ரதம் ஆச்சுங்களே!” என்றவர் என் காதில் குனிந்து, “நம்மது ஆட்டோ ரிக்‌ஷாங்க. இங்கிலீஷ்ல சொன்னா எங்க ஓட்டுநர் உரிமத்தை ரத்து செய்துடுவாங்க” என்று கிசுகிசுத்தார்.


ஏறிக் கொண்டேன். “அளக்கும் கருவிக்கு மேலே அஞ்சு பணம் போட்டுக் கொடுங்க” என்றார் தானியங்கி ஊர்தி ஓட்டுநர்.


வீட்டுக்கு வெறுங்கையுடன் போக வேண்டாமே என்று வழியில் ஒரு கடை முன் நிறுத்தச் சொன்னேன்.


“என்னங்க வேணும்? புகையிலைச் சுருளா, உலர்ந்த ரொட்டிப் பொட்டலமா?” என்றார் கடைக்காரர்.


“பிஸ்கட் பாக்கெட் இருந்தா கொடுங்க” என்றேன்.


“அதைத்தான் ஐயா, உலர்ந்த ரொட்டிப் பொட்டலம் என்றேன். கடைப் பெயர்களை மாத்திரமல்ல, கடையில் விற்கிற பொருள்களின் பெயர்களையும் தமிழில்தான் சொல்லி விற்க வேண்டும் என்பது உத்தரவு. இல்லேன்னா எங்க விற்பனை உரிமத்தை ரத்து செய்துடுவாங்க” என்றார் கடைக்காரர்.


“ஜூஸ் ஏதாவது இருக்குங்களா?” என்றேன், காய்ந்த உதடுகளை நாவால் ஈரப்படுத்திக்கொண்டு.


“பழரசம்ங்களா? கொஞ்சம் தள்ளிப்போனா ஒரு அங்காடி இருக்குங்க. அங்க கிடைக்கும். இங்க எங்கிட்ட வெறும் புட்டித் திரவம் மட்டும்தாங்க இருக்கு” என்றார்.


சற்றுத் தள்ளி ஒரு கடையின் முகப்பில், ‘சரவணாவின் வேக உணவு’ என்று பெயர்ப் பலகை தெரிந்தது. ‘இதுவாக இருக்குமோ’ என்று உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். ஒரு பலகையில் ‘இன்றைய சிற்றுண்டி’ என்று எழுதி, ‘மாவுப் பணியாரம்’, ‘அப்ப வருக்கம்’ என்றெல்லாம் விநோத தின்பண்டங்களின் பெயர்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன. தலைசுற்றிக் கிறுகிறுத்து, வெளியேறி நடந்தேன்.


அடுத்த கடையின் பெயர்ப் பலகையைப் பார்த்தேன். ‘இலக்குவன் அற்ப ஆகாரம் மற்றும் தேநீர் குடிசை’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.


உள்ளே நுழைந்து, “அற்ப ஆகாரம் என்னங்கய்யா இருக்கு?” என்று விசாரித்தேன்.


“வெண்ணெய் ரொட்டி, இனிப்பு ரொட்டி, பழக்கூழ்... என்ன வேணும் சொல்லுங்க?”


“பழரசம் இருக்குமா?”


“பழரசம் பக்கத்துக் கடை. இங்கே வெறும் கொட்டைவடிநீரும், இலைவடிநீரும் மட்டும்தான் கிடைக்கும்” என்றார் டீ மாஸ்டர். அதாவது, தேநீர் தலைவர்.


பக்கத்துக் கடை - ‘கதிர் குழம்பியகம்’.


“என்ன இருக்கு?” - பயந்த குரலில் விசாரித்தேன்.


“எல்லாம் இருக்குங்க. என்ன வேணும், சதைப்பற்றுப் பழமா, சர்க்கரைநாரத்தையா?”


எனக்குத் தலையே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது.


“அது வேண்டாம்னா சொல்லுங்க... இனிப்புத் தயிர் போட்டுடலாம்!”


ஒரு வேகத்தில், அது என்ன பண்டம் என்று புரியாமலே, ஆனது ஆகட்டும் என்ற தைரியத்தில், ‘சரி’ என்று சொல்லிவிட்டேன். கடைசியில், அவர் கலந்து நீட்டியது... அட! நான் விரும்பிச் சாப்பிடும் லஸ்ஸி!


தானியங்கி ஊர்தியில் ஏறி அமர்ந்தேன். கடந்து சென்றது ஒரு பஸ். அதைத் தொடர்ந்து ஒரு கார். அவற்றின் நம்பர் பிளேட்டுகளில் ‘கக-அ’, ‘கஅ-யோ’ என்றெல்லாம் விசித்திரமாக எழுதப்பட்டிருந்தன.


“என்னங்கய்யா இது?” என்றேன் ஆட்டோ ஓட்டுநரிடம், மிரட்சியாக.


“அதுங்களா... பேருந்து, மகிழுந்து இதிலெல்லாம் வண்டி எண்களைத் தமிழில்தான் எழுதணும்னு உத்தரவு. நம்ம தானியங்கி ஊர்தியின் எண் பலகையிலும் தமிழில்தான் எழுதியிருக்கு. கவனிக்கலீங்களா?” என்றார்.


ஒருவழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன். வீட்டு எண் 96 என ஆட்டோ டிரைவரிடம் சொல்லியிருந்ததால், அவரே சரியாக ௯௬ என்று கதவிலக்கம் எழுதப்பட்டிருந்த வீட்டின் முன் கொண்டு வந்து இறக்கிவிட்டார்.


உள்ளே என் மனைவி என் மகனின் கற்பலகையில், “௮-வும் ௨-வும் கூட்டினா ௧0. ௭-வும் ௩-வும் கூட்டினா என்ன வரும், சொல்லு?” என்று கணிதம் கற்பித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.


எனக்குத் தலையே சுற்றி, ‘ஓ’வெனக் கத்த ஆரம்பித்தேன்.


என்னை உலுக்கி எழுப்பிய என் மனைவி, “ஏன் இப்படி நடு ராத்திரியில கத்தி டிஸ்டர்ப் பண்றீங்க?” என்று சிடுசிடுத்தாள்.


டிஸ்டர்ப்..? அப்பாடா!

.

Sunday, August 02, 2009

கற்பனைக் கேள்வி-பதில்!

‘இவர்கள் எழுதினால்’ கற்பனைக் கட்டுரைக்கு வந்த பாராட்டுக்கள் என்னை ரொம்பவே உற்சாகப்படுத்தின. அனைவருக்கும் மீண்டும் என் நன்றி!

நான் ஏற்கெனவே 2008 பிப்ரவரியில் ‘ஏடாகூடம்’ என்ற பெயரில் வலைப்பூ எழுதத் தொடங்கி, ஒரே ஒரு மாதம் மட்டும் சுறுசுறுப்பாக எழுதி, பிறகு அதில் ஆர்வம் இல்லாமல், ஊற்றிமூடிவிட்டேன்.

அந்தச் சமயத்தில், நான் எழுதிய குட்டிக் குட்டிக் கதைகள், விகடனில் ‘டிக்... டிக்... டிக்’ என்ற தலைப்பில் நான் எழுதி வந்த பொன்மொழிகள் ஆகியவற்றை அந்த ஏடாகூடம் வலைப்பூவில் பதிவிட்டிருந்தேன்.

அவற்றில் ஒன்று, நான் ’80-களில் கல்கி வார இதழில் எழுதிய ‘கற்பனைக் கேள்வி-பதில்’. அப்போது - அதாவது, ஏடாகூடம் வலைப்பூவில் அதைப் பதிவிட்டபோது அதை நிறையப் பேர் படித்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான். எனவே, அதை இங்கே மறுபதிவிடுகிறேன். அதை ஏற்கெனவே படித்திருப்பவர்கள் இங்கேயே கழன்றுகொண்டு, வேறு சுவாரசியமான வலைப்பூவுக்குத் தாவிவிடுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

கற்பனைக் கேள்வி-பதிலுக்குள் செல்வதற்கு முன்...

1979-80-களில் நான் வேலை தேடி சென்னைத் தெருக்களில் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தேன். சாப்பாட்டுக்குக் கவலையில்லை. ஜார்ஜ் டவுனில் என் அத்தை வீடு இருந்தது. அங்கே தங்கிக்கொண்டு வேளாவேளைக்குச் சாப்பிட்டுவிட்டு, காலாற நடந்தே போய் ஒவ்வொரு நிறுவனமாக ஏறி வேலை கேட்பதே என் வேலையாக இருந்தது அப்போது.

வேலை லேசில் கிடைக்கவில்லை. (தண்டையார்பேட்டையில் இருந்த கங்கப்பா பேப்பர் கம்பெனியில் சில காலமும், மறைமலையடிகள் பாலத்தின் அருகில் - தீரன் சின்னமலை ஸ்டாப்பிங் - இருந்த ‘என்டர்பிரைஸிங் என்டர்பிரைசஸ்’ என்கிற வாட்ச் பாகங்கள் தயாரிக்கிற ஒரு தொழிலகத்தில் ஒரே ஒரு நாளும் நான் வேலை செய்தது அப்போதுதான். அந்த அனுபவங்களையும் ஏடாகூடம் வலைப்பூவில் பதிவிட்டிருந்தேன்.)

அப்படி ஒரு சமயம் மண்ணடி பக்கமாக நடந்து வந்துகொண்டு இருந்தபோது, வேலை கிடைக்காத சோர்வில், ‘முட்டாள்தனமாக இங்கே இப்படி அலைந்துகொண்டு இருக்கிறோமோ’ என்று தோன்றியது. அந்த யோசனையின் தொடர்ச்சியாக எழுந்த சிந்தனையில், ‘மிக மிக மடத்தனமான காரியத்தைத் தற்போது செய்துகொண்டு இருப்பவர் யார்?’ என்ற கேள்விக்குப் பத்திரிகைகள் பதில் சொன்னால் எப்படி இருக்கும் என்று மளமளவென்று ஒரு கற்பனை ஓடியது.

சட்டென்று மண்ணடி போஸ்ட் ஆபீசுக்குள் நுழைந்து, ஒரு இன்லாண்டு கவர் வாங்கினேன். அங்கேயே ஒரு பெஞ்ச்சில் அமர்ந்து என் கற்பனையை விறுவிறுவென்று எழுதி, ஒட்டி, அங்கேயே போஸ்ட் செய்துவிட்டு வெளியேறினேன். சத்தியமாக அது பிரசுரமாகும் என்கிற நம்பிக்கையெல்லாம் எனக்கில்லை. ஆனால், என் கற்பனையை இன்லாண்டில் எழுதியதுமே, அது ஒரு பத்திரிகையில் பிரசுரமானால் உண்டாகக்கூடிய சந்தோஷம் எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது மட்டும் உண்மை.

அடுத்த இருபதாவது நாள், கிராமத்தில் இருந்த என் பெற்றோர் வீட்டுக்கு 30.3.80 தேதியிட்ட கல்கி இதழ் சென்றது - கடைசி பக்கத்தில் என் ‘கற்பனைக் கேள்வி-பதில்’ கட்டுரையைத் தாங்கி! பிறகு, அப்பாவிடமிருந்து கடிதம் வந்த பின்பே, இங்கு சென்னையில் மேற்படி கல்கி இதழைக் கடையில் வாங்கிப் பார்த்து ஆனந்தித்தேன்.

இதோ, அந்தக் கட்டுரை:

கற்பனைக் கேள்வி பதில்!

இன்று பெரும்பாலான பத்திரிகைகள் கேள்வி-பதில் பகுதியை வெளியிடுகின்றன. ‘மிக மிக மடத்தனமான காரியத்தினைத் தற்போது செய்துகொண்டு இருப்பவர் யார்?’ என்ற கேள்வி கேட்டால், அவர்கள் எவ்வாறு பதிலளிக்கக்கூடும் என்பதற்கான கற்பனை இதோ...மணிவண்ணன் பதில்கள் (தினமணி கதிர்): இந்தக் கேள்வி, இந்திய மக்கள் மீது தங்களுக்கு இருக்கும் இழிவான அபிப்ராயத்தையே காட்டுகிறது. உலக நாடுகள் பலவும் வேகமாக வளர்ந்து வருகிற நிலையில், நமது பாரத கண்டத்தில் கட்சிப் பூசல்களும், இன வெறி, மொழி வெறிகளும், ஒற்றுமையின்மையுமே பெரிதாகப் பல்கிப் பெருகி நாட்டைத் துண்டு துண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கிற வேளையில், ‘புத்திசாலித்தனமான காரியத்தைச் செய்துகொண்டிருப்பவர் யார்?’ என்று கேட்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். ஜப்பானைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவதோடு நிறுத்திக் கொண்டால், முன்னேற்றம் எங்கிருந்து வரும்?

பராசக்தி (குங்குமம்): அதி முட்டாள்தனமான கர்ரியம் செய்வதில் என்றுமே முன்னணியில் நிற்கிறவர்... வேண்டாம், பாவம்... விட்டுவிடுவோம்!

சோ (துக்ளக்): சாட்சாத் அடியேன்தான்! பெரும்பான்மையான இடங்களைப் பிடித்து வெற்றி வாகை சூடிக் கொண்டிருக்கிற அன்னை மாதா தாயாரின் கட்சியில், அத்தனை கட்சிகளிலிருந்தும் அரசியல்வாதிகளின் கூட்டம் விழுந்தடித்துக்கொண்டு போய்ச் சேருகிற நேரத்தில் நான் மட்டும் இன்னமும் விடாப்பிடியாக எதிர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேனே! இதை முட்டாள்தனம் என்று சொல்லாமல் வேறு என்னவென்று சொல்வது? ஆனாலும், இதே முட்டாள்தனத்தையே என்றென்றும் இறைவன் என்னிடம் தங்க வைத்திருப்பானாக!

கடுகு (கல்கி): என்னய்யா மறைமுகமாகத் தாக்குகிறீர்? எனக்குப் புரியாதென்று நினைத்தீரா? வேலை வெட்டியற்ற பயல்களெல்லாம் கேள்வி-பதில் பகுதி எழுத வந்துவிட்டானே என்கிற எண்ணமா உமக்கு?

ஜூனியர் (கல்கண்டு): இந்தக் கேள்வி கேட்ட நீரும், இதற்குப் பதில் சொல்கிற நானும்!

அரசு (குமுதம்): ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. சிறு வயதில் படித்த ஞாபகம். தந்தையின் சொல்லை மீறாத பிள்ளை. கப்பலில் பிரயாணம். கப்பலின் உச்சியில் தீப்பிடித்துக் கொண்டது. பையனிடம், தான் வருகிற வரையில் எங்கும் போகாதே என்று சொல்லிவிட்டுத் தீயை அணைக்கப் போன தந்தை அங்கேயே இறந்துவிட்டார். தீ வெகுவாகப் பரவிவிட்டது. இனி கப்பலைக் காப்பாற்ற முடியாது என்ற நிலையில், மாலுமிகள் அனைவரும் கடலில் குதித்துத் தப்பித்தார்கள். பையனையும் அழைத்தார்கள். தந்தையின் வாக்கினை மீறக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்த அவன் அதற்கு மறுத்து, அத்தீயிலேயே மாண்டு போனான். அவன் செய்தது மடத்தனமான காரியமா இல்லையா என்பது பற்றிக்கூட சில வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு சர்ச்சை எழுந்ததாக நினைவு. ஆமாம்... நீங்கள் என்ன கேட்டீர்கள்?

மணியன் (இதயம் பேசுகிறது): அன்புள்ள நண்பரே! அது நிச்சயமாக நீர் இல்லை. திருப்திதானே?

சாவி (சாவி): கலைஞருடன் ஒருமுறை பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். “உதிர்ந்து போன இரண்டே இரண்டு இலைகளை வைத்துக்கொண்டு, சூரியனுடைய ஒளியினைத் தடுத்து நிறுத்திவிடலாம் என்று மனப்பால் குடித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்களே சிலர், அவர்களை எந்த வரிசையில் சேர்க்கலாம்?” என்று கேட்டேன். ஏதோ ஓர் அர்த்தத்துடன் புன்னகைத்தார். அது என்ன அர்த்தம் என்பது உங்கள் கேள்வியைப் படித்த பின்புதான் விளங்கியது.

Saturday, August 01, 2009

இவர்கள் எழுதினால்... PART II

காக்கா-வடை-நரி கதையை புஷ்பா தங்கதுரை, சுஜாதா, கண்ணதாசன் ஆகியோர் எழுதினால் எப்படி இருக்கும்?

புஷ்பா தங்கதுரை:

கரிச்சான் நொண்டியாகிச் சரிந்து, அந்த நேரம் ஒரு கிழவியின் கோபத்திற்கு ஆளாகிக்கொண்டு இருந்தது.

சிறுவர்கள் பள்ளியின் மணி ஒலிக்கேற்ப யந்திரகதியாக இயங்கத் தம்மைத் தயார்ப்படுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

கருவாலி மரத்தின் மேல் கிளையில் அமர்ந்துள்ள காகத்தினை நீங்கள் பார்ப்பதற்குள், அதனைப் பற்றிய சிறு குறிப்பு:

அந்தக் காகத்திற்குக் கரிச்சான்குஞ்சு என்று அலையஸ் உண்டு. கடைசியாக அடித்த புயலின்போது, பக்கத்து ஊரிலிருந்து தனியாகப் பறந்து வந்தது.

கரிச்சானுக்குச் சில பின்புற நடவடிக்கைகள் உண்டு. புயலுக்குப் பின் இங்கு வந்து சேர்ந்ததும், அது மிகவும் தாராளமாகக் கருவடாம் கடத்தலில் ஈடுபட்டது. அம்மரம் அதற்கு ஏகபோகம்.

பின்னாட்களில் அவ்வூர்க் காக்கைகளின் பெரும்புள்ளிகளோடு விருந்தும் சாப்பிட்டிருக்கிறது.

கருவடாம் கடத்தலில் சில சில்லறைச் சங்கடங்கள் ஏற்பட்டதால், அப்பளம் கடத்தலில் ஈடுபட்டது. குடும்பங்களில் இது பிரபலமாகும் முன்பே பல வீடுகளிலிருந்து அப்பளங்களை அகற்றியது. அது இத்தொழிலில் இறங்கிய நாட்களில் இப்படி ஒரு மோசடி நடக்கிறதென்பதே அங்கு யாருக்கும் தெரியாது. அப்பாவி குடும்பஸ்தர்கள்.

இங்கே இந்தக் கருவாலி மரத்தினில் நித்தியவாசத்திற்கு வந்த பின், பழைய சுவர்க்கங்களை நினைத்துச் சோகமாக வாழ்வதுடன், விட்ட குறை தொட்ட குறையாகச் சில சில்லறைக் கடத்தல்களை - வடை கடத்தல் அதற்கு ஸ்பெஷாலிட்டி - செய்து, ஓரமாக ஒரு சின்ன உல்லாச வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

- அந்த ஆளு யாரப்பா? தமனகன்னு பேர் சொன்னான். சோப்ளாங்கின்னு நெனைச்சா மடி மேல கை வைக்கிறானே?

- என்னா செஞ்சான்?

கேட்டது கிரீவ். தூய பெயர் கிரீவன். கழுத்திலும் கறுப்பு மின்னியது. மொஸைக் உடம்பு. வயிறு பம்மென்று வீங்கி, நீண்ட வால் கறுப்பு சுக்கான்.

- வடையை ராவிக்கினு வந்தேன்ல..?

- ஆமா!

- துண்ணலாம்னு இருந்தேன். பாடச் சொல்லி ஐஸ் வெச்சான் இந்த ஆளு!

- வடையைப் பறிக்கத் திட்டம் போட்டிருப்பானோ?

- தெரியாது. நம்பளை ஆழம் பார்க்கணும்னு டூப் அளக்கறானோ என்னவோன்னு, நான் வாயையே தொறக்கலே!

- ஒருவேளை, புகழ்ச்சியில் மயங்கி பாடியிருந்தேன்னு வெச்சுக்க...

- அந்தச் சந்தேகம் எனக்கும் தோணுச்சு. அதனால்தான் வடையைக் கீழே உழுந்துடாம பத்திரமா ஒரு கிளையிலே வெச்சேன். அப்புறம் பாடினேன்.

ஆமாம். பாடியது. தமனகன் ஏமாந்து ஓட, கிரீவ் கரைந்து சிரிக்க, கரிச்சான் வடையைச் சுவைக்க ஆரம்பித்தது.

சுஜாதா:

அதை விருட்சம் என்றோ, மரம் என்றோ சொல்ல முடியாது. ஒரு தாவரம். அவ்வளவுதான்! பள்ளிக் கட்டடத்துக்கு உட்பட்டது. பஞ்சாயத்து சார்பில் அதற்குக் கிடைத்திருப்பது 1/2’ x 1/2’ சதுர வெட்டுப் பள்ளத்தில், வெள்ளைப் பெயின்ட்டடித்துக் கறுப்பில் எண்.

இதிலிருந்து பத்தடி தள்ளி பாப்பம்மாள் இட்லிக் கடை இருக்கிறது. கடையின் சாமுத்ரிகா லட்சணங்கள்... புகை படிந்த தகரம் - அடுப்புக்குத் தடுப்பாகப் பயன்படுவது - ஓரிரண்டு வாழை இலை, மந்தார இலைச் சுருள்கள், சின்ன பெட்டி போன்ற சமாசாரம், அதனுள் பக்கத் தடுப்பில் சில்லறை நாணயங்கள், மத்தியில் அருள்பாலித்துக்கொண்டு முருகர். மரத்துக்குப் பக்கத்தில் கையலம்புதலின் ஈர அடையாளங்கள்.

மதிய நேரம்... மணி சரியாக ஒன்று; இல்லை, ஒன்று பத்து! காகம் ஒன்று மெல்லியதாய் சீட்டியடித்துக்கொண்டு, டைவடித்துக் கடையினை நெருங்கியது.

பாப்பம்மாள் அதே சமயம் வேறு புறம் திரும்ப, எதிரே ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டிருந்தவர், “அம்மா, அந்தால பாருங்க, காக்க” என்றார்.

பாப்பம்மாள் சட்டென்று உஷாராகி, கையில் கிடைத்ததை எடுத்து ஆக்ரோஷத்துடன் ஒரு வீசு வீச, ‘ஷ்ஷ்ஷ்க்க்க்க்’ என்று அந்தக் கல் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு போய் காக்கையின் மண்டையில் பட்டுத் தாக்க, உள்ளே இலவச வைரங்கள் ஜொலித்தன. மண்டைக்குள் ஜாஜ்வல்யமாக வலித்தது. அந்தக் காகம் மிச்சமிருந்த தன் ரிஃப்ளெக்ஸ் செயல்பாடுகளில் உடம்பை உதறிக்கொண்டு பறந்து போய் ஒரு கிளையில் லேண்ட் ஆக, பாம்மாவுக்கு ஒரு வடை இழப்பு! ஸ்ரீசூர்ணாச்சாரி வாயெல்லாம் சிரித்தார்.

எட்ட இருந்த ஒரு நரி, மௌனமாகக் கிட்டே வந்து நின்று, காக்கையிடம் இன்ஸ்டன்ட் காதல் கொண்டது. அதன் கன்னங்களில், குட்டிப் பருவத்தில் சாப்பிட்ட முயல் மாமிசங்களின் உபயம் தெரிந்தது. தடித்த உதடுகள். மார்பு புஷ்டியாக வளர்ந்திருந்தது.

“மிஸ் காக்... ஐ மீன், காக்கா! யு ஆர் ஸோ பியூட்டிஃபுல்! உங்க சாங்னா எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். ஸோ...”

வடையைக் வாயில் கடித்தபடியே சின்னதாகக் கர்ர்ர்ரிட்டது காகம்.

“...எனக்காக நீங்க இப்பவே ஒரு பர்ஃபாமென்ஸ் கொடுக்கணும்.”

நரி வஞ்சத்தில் புகழ, காகத்தின் உணர்வு நரம்புகளில் வேகம் உற்பத்தியாகித் துடிக்க, கீழே நரி வடையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க, அலகினைத் திறந்து பாடியது அப்பாவிக் காகம்.

பூமியின் கிரேவிட்டி பவரில் சரசரவென்று கீழே வந்த வடையைக் கப்பென்று பிடித்துக்கொண்டது நரி. தட்சணமே பெரும் ஓட்டமெடுத்து ஓடத் தொடங்கியது. எதிர்ப்பட்ட பாறை மீது தாவிக் குதித்து, விழுந்து கிடந்த மர நீட்டலின் மீது ஓடி, சரிந்து எழுந்து, பக்கத்தில் சரேலென்ற திருப்பத்தில் வளைந்து மறைந்தது.

ம்ஹூம்... இந்த நரிக்கு விமோசனமே கிடையாது!

கண்ணதாசன்:

வாழ்க்கை எதிலே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது?

அடுத்தவனை ஏமாற்றிப் பிழைப்பதில் சிலருக்கு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நதி, ஆடி வெள்ளம் வரும்போது கரையேறி ஊரை அழிக்கிறது; அடுத்தவனை ஏய்ப்பதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை, ஆடி அலைந்து ஓய்ந்து போய் அமரப்போகும் வயதில் அலைக்கழிக்கிறது.

பாவத்தின் அளவு எவ்வளவோ அவ்வளவே தண்டனையின் அளவும் என்பது உண்மை!

ஒரு நடைபாதையில் நீ ஒரு கண்ணாடித் துண்டைப் போட்டால், நீ திரும்பி வரும்போது அது உன் காலிலேயே குத்துகிறது; நீ மற்றவனை ஏமாற்றினால், தெய்வம் உன்னை ஏமாற்றுகிறது.

சிறு வயதில் படித்த கதை ஞாபகமிருக்கலாம்.

அடுத்தவரை ஏய்த்துத் திருடிக்கொண்டு வந்த வடையை ஒரு காகம் தின்ன முற்படுகையில், நரி வருகிறது.

நேரில் ஒருவனைப் புகழ்வதும், மற்றவரிடத்து இவனை இகழ்வதும் எத்தர்கள் செய்கின்ற வேலை. அதை நரி செய்கிறது.

நரியின் பேச்சில் மயங்கிய காகம், நரி கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க வாயைத் திறந்து பாடுகிறது.

தன்னைத் தூக்கிப் பார்க்கும் கசாப்புக் கடைக்காரன், தன்னை எதற்காகப் பார்க்கிறான் என்று தெரியாத வரை ஆடு ஆனந்தம் கொள்கிறது.

தேர்தல் நேரத்தில் தங்களைப் புகழ்ந்து பேசும் அரசியல்வாதி, தங்களை எதற்காகப் புகழ்கிறான் என்று தெரியாத வரையில் மக்களுடைய ஓட்டுக்கள் அவனுக்கே கிடைக்கின்றன.

ஏமாற்றுகிறவன் அகப்பட்டதைச் சுருட்டுகிறான்; ஏமாறுகிறவன் விவரம் புரியாமல் விழிக்கிறான்.

காகம் ஏமாற்ற நினைத்தது; தானே நரியிடம் ஏமாந்து நின்றது.

வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான். இது முன்னோர்கள் சொல்லி வைத்த பாடம். அதை விளக்குவதற்காக அவர்கள் எழுதி வைத்த புராணங்கள் அனந்தம்.

தவறு செய்தவன் இந்திரனே ஆனாலும், தண்டனை உண்டு என்கிறது இந்து மதம். இதை எளிதில் புரிந்துகொள்வதற்காக எழுதப்பட்ட கதைதான் இந்தக் ‘காக்கையும் வடையும்’ கதை.

இது வெறும் கற்பனைக் கதையல்ல; பெரும் தத்துவ விதை!

‘ஏமாற்றுவோர்க்குத்தான் காலம்’ என்கிற அர்த்தம்தானே இக்கதையில் கிடைக்கிறது என்று குதர்க்க வாதம் செய்வதில் அர்த்தமில்லை.

‘இத் தவறை நீ செய்யாதே’ என்று நேரடியாகச் சொல்லித் திருத்துவது ஒரு முறை; இத் தவறை இவர்கள் செய்ததால் இந்த நிலைக்கு ஆளானார்கள் என்று சுட்டிக்காட்டித் திருத்துவது ஒரு முறை!

ராவணனின் பெண்ணாசையே அவன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்கிறது ராமாயணம். துரியோதனன் வீழ்ச்சி அவனது மண்ணாசையால் விளைந்த விளைவே என்கிறது மகாபாரதம். பிறரை ஏமாற்ற நினைத்தால், நீ ஏமாந்து போவாய் என்கிறது இக் கதை.

நேர்மை என்றும், நியாயம் என்றும் சொல்லி வைத்த நமது மூதாதையர்கள் முட்டாள்கள் அல்ல! கஷ்டத்திலும் நேர்மையாக இரு. நீ ஏமாற்றப்பட்டாலும் பிறரை ஏமாற்றாதே!

உன் வாழ்நாளிலேயே அதன் பலனைக் காண்பாய்!

Friday, July 31, 2009

இவர்கள் எழுதினால்...

‘கதை எழுதுவது எப்படி?’ என்று சுட்டிக் குழந்தைகளிடம் பேசும்போது, எழுதும் திறனை வளர்த்துக் கொள்ளும் பயிற்சிகளுள் ஒன்றாக, “பழைய ‘முயலும் ஆமையும்’, ‘காக்கை-வடை-நரி’ போன்ற கதைகளை உங்களுடைய ஸ்டைலில் எழுதிப் பாருங்கள். உதாரணமாக, ‘ஏ... காக்கா! நீ அசின் மாதிரி ரொம்ப அழகா இருக்கே! உன் குரலும் சாதனா சர்கம் குரல் மாதிரி ரொம்ப ஸ்வீட்டா இருக்கு. அதனால, எனக்காக ப்ளீஸ்... ஒரே ஒரு தடவை அந்த நாக்கு மூக்க பாட்டைப் பாடிக் காட்டேன்’ என்று நரி கேட்பதாக எழுதிப் பார்க்கலாம்” என்று ஓர் உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டேன்.

சென்னை, மயிலாப்பூர் பி.எஸ்.ஹையர் செகண்டரி ஸ்கூலில் நடந்த இந்த சுட்டி விகடன் விழாவுக்கு ஒரு பார்வையாளராக ஆவலோடு வந்து, மாலை வரை விழாவை ரசித்தார் 80 வயதான என் தந்தை. விழாவில் நான் பேசியதை ஒரு தந்தை என்கிற முறையில் ரசித்த அவர், “காக்கா-வடை கதைன்னா உனக்கு அத்தனை பிடிக்குமோ? 30 வருஷங்களுக்கு முன்னே தினமணி கதிர் தீபாவளி ஸ்பெஷல் புத்தகத்தில், காக்கா-வடை கதையை பிரபல எழுத்தாளர்கள் எழுதினால், எப்படி எழுதியிருப்பார்கள் என்று கற்பனையாக எழுதியிருந்தாயே, அதுதான் நீ இப்போது பேசும்போது சட்டென்று என் ஞாபகத்துக்கு வந்தது” என்று சொல்லி, வீட்டுக்கு வந்ததும், தான் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த புத்தகங்களிலிருந்து மேற்படி தினமணி கதிர் இதழை எடுத்துக் காண்பித்தார்.

நம் சின்ன வயது போட்டோவை இப்போது எடுத்துப் பார்க்கிறபோது, நமக்கே ஒரு சந்தோஷம் வருமில்லையா, அப்படி இருந்தது என் பழைய எழுத்தைப் பார்க்கும்போது.

14.11.1980 தேதியிட்ட தினமணி கதிர் இதழில் வெளியான, நான் எழுதிய அந்தக் கற்பனைக் கட்டுரை இதோ, இங்கே..!

இவர்கள் எழுதினால்...

பிரபலமான எழுத்தாளர்களுடைய கதைகளைக் கூர்ந்து படித்து வரும் வாசகர்களுக்கு, அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு பாணியில் அமைந்திருப்பது புரியும். ‘காக்கையும் வடையும்’ கதையினை சாண்டில்யன், இந்துமதி, புஷ்பா தங்கதுரை, கண்ணதாசன், சுஜாதா ஆகியோர் எழுதியிருந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்தேன்.

சாண்டில்யன்:

பொழுது புலர்ந்து பத்து நாழிகைக்கு மேல் ஓடிவிட்ட போதிலும், பங்குனியின் பின்பனி மூட்டம் சிறிதும் விலகாமல், முத்துக்களால் நெய்யப்பட்ட போர்வையைப் போன்று அம்மரத்தைப் போர்த்துக் குளிரச் செய்தும், ஆல விருட்சத்தின் கரிய பெரிய கூரிய மரக் கிளைகள் பேய்களைப் போல் பயங்கரமாக எழுந்து நின்று மிரட்டியும், பனியில் குளிர்ந்தாலும் மனம் குளிராத வாயு தேவனானவன் சீறி எழுந்திருந்து தன் வலிவு மிக்க கரங்களால் அம்மரத்தைப் பலமாக அசைக்க முயன்றும்கூட, எதற்கும் மசியாத அக்காகம், மிக அலட்சியமாகக் கிளைகள் மீது தாவியும் குதித்தும், இளம் யுவதியின் இடையினைப் போல் சிறுத்துப் போய் மிக மெல்லியதாயிருந்தபோதிலும் வலிவு மிக்கதாயிருந்த தன் கால்களால் கிளைகளை உறுதியாகப் பற்றியும் தன்னிஷ்டத்திற்கு விளையாடியது.

கதிரவன் கிளம்பிப் பனி மூட்டங்களை விலகச் செய்துவிட்ட காரணமோ, அல்லது தன் அலகில் கொத்தியிருந்த திருட்டு வடையினைச் சுவைக்கும் ஆசை எழுந்து விட்டதன் காரணமோ... அதனுடைய ஆட்டங்கள் சிறிது மந்தப்படவே செய்ததால், தவழ்ந்து பறந்து வந்து கீழே அகலமான பெரிய கிளையொன்றில் உட்கார்ந்தது.

இதன் நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டு, சற்றுத் தள்ளியிருந்த பாறை மீது அமர்ந்திருந்த நரியானது, அர்த்தபுஷ்டியுடன் சிரித்துக்கொண்டே கீழிறங்கி வந்தது. அப்படி இறங்கி வரும் மாத்திரத்திலேயே, “ஏமாற்றுவதென்பது அநாகரிகமான செயல் அல்லவா?” என்று உள் மனம் கண்டித்தாலும், அந்தக் கண்டிப்பு பொய்க் கண்டிப்பு என்பதாக அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டு, ‘சமயம் வரும்போது எந்த நரிமாவும் அயோக்கியன்தான்’ என்று நரி வர்க்கத்தின் அவல நிலைக்குச் சமாதானம் சொன்னது. சொந்தக் குற்றங்களுக்கு வர்க்கத்தின் மேல் பழி போடுவது யாருக்குமே உள்ள இயற்கையாதலால், அந்த இயற்கைக்குத் தானும் விலக்கல்ல என்பதை அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அந்த நரியும் நிரூபித்தது.

புகழ் என்பது வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரமை. ஒரு மாயை. சிலர் புகழை வெறும் மாயை என்று உணர்ந்து, அதிலிருந்து விலகப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களைப் புகழ் விடுவதில்லை. சிலர் புகழைச் சம்பாதிக்கப் பார்க்கிறார்கள். புகழ் அவர்களை அணுகுவதில்லை. வாழ்க்கையை ஊன்றிப் பார்க்கும் பட்சத்தில், புகழுக்கு ஆசைப்பட்டுச் செய்யும் சின்னஞ்சிறு செய்கைகள்கூட பெரியதொரு நஷ்டத்தில் கொண்டு தள்ளிவிடுகின்றன. அதற்கு ஏதாவது உதாரணம் தேவையென்றால், ஆல விருட்சத்தின் அடிக்கிளையில் அமர்ந்திருந்த காகத்தைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.

காகம் செய்த முதல் தவறு, புகழின் மீது வைத்த அத்து மீறிய ஆசை. இரண்டாவது தவறு, நரியின் பசப்பு வார்த்தைகளில் மயங்கிச் சுய நிலை இழந்து பாட ஆரம்பித்தது. இந்த இரண்டு தவறுகளும் சிறிய தவறுகள்தான்; யாருமே செய்யக்கூடியவைதான். ஆனால், அந்தச் சிறிய தவறுகள் எத்தனை பெரிய நஷ்டத்தில் கொண்டு போய் விட்டன! காகம் ஆசையுடன் உண்ண வைத்திருந்த வடையினை அல்லவா இழக்கும்படிச் செய்துவிட்டன!

இந்துமதி:

பூவரசன் பூக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இரண்டு நாட்களாகத்தான் இப்படி மஞ்சளில் சிரிக்கிறது. இடத்தையும் மனசையும் நிறைக்கிற குழந்தைச் சிரிப்பாகத் தெரிகிறது. தன்னிடம்கூட அதே சிரிப்பு வந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டது காகம். பூவரசன் சிரிக்கிறபோதெல்லாம் அதற்கும் சிரிப்பு வரும். மனசு நிறைய சந்தோஷம் வரும். நாள் முழுதும் இப்படிப் பார்த்துக்கொண்டே மரத்தின் மேல் கிளையில் உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கலாம் போலிருக்கும். அந்த நேரத்தில் அதுதான் நிஜம், அது மட்டும்தான் சாஸ்வதம் என்கிற பட்சத்தில் அது எவ்வளவு சந்தோஷமாயிருக்கும்! எப்படிச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும்! எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு, எதையுமே நினைக்காமல்... முக்கியமாய் அந்தப் பள்ளிக்கூடம் - குழந்தைகள் - அதன் குறும்புகள் - அப்புறம் அந்த நரி..!

நரி..? மை குட்னெஸ்! கற்பனையில்கூடத் தன்னால் நிஜத்திலிருந்து விலக முடிவதில்லை. நிஜங்கள் குரூரமானவைகள். விலக்க முடியாதவைகள். அதனால்தான் அப்பொழுது நரியின் நினைவு வருகிறது. பூவரசன் பூத்துச் சொரிகிறபோதெல்லாம் எப்படி நரியின் நினைவு தவறாமல் வருகிறது? நரிக்கும் பூவரசனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? அந்த நிகழ்ச்சிதான் சம்பந்தமா? வெறும் நிகழ்ச்சி மட்டும்தானா? எதுவானாலும் நரி மோசமான பிராணிதான் என்று பட்டது.

அன்றைய அந்தச் சம்பவம் - பேசின பேச்சுக்கள் மனசுக்குள் வந்து போயிற்று. நேற்று நடந்த மாதிரி ஒவ்வொன்றும் அப்படியே நினைவுக்கு வந்தது. பாட்டி வைத்திருந்த வடைகளுள் ஒன்றை தான் கொத்திக்கொண்டு வந்தது - அதை ருசி பார்க்கத் துவங்குகையில் நரி வந்து நின்றது - தன்னைப் பெரிதாகப் புகழ்ந்து, பாடச் சொல்லி வற்புறுத்தியது - தானும் அதன் பேச்சுக்களில் மயங்கிப் பாட ஆரம்பித்தது - கீழே விழுந்த வடையை நரி கவ்விக்கொண்டு ஓடி மறைந்தது...

‘நரியே, நீ ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? எதற்காக, ஏமாற்றும் கூட்டத்தில் ஒருத்தனாக அலைகிறாய்? இவர்களை விட்டுவிட்டுத் தனியே வாயேன்! உன் ரசனையைக் கொஞ்சம் வளர்த்துக் கொள்ளேன். உன் தகுதிக்கும் திறமைக்கும்...’

மரத்தின் கீழே காலடிச் சத்தம் கேட்டுக் காகம் கலைந்து போனது. கீழே நின்றிருந்த நரியினைக் கண்டதும் மெலிதாகப் புன்னகைத்தது. நரியும் இதனைப் பார்த்துப் புன்சிரிப்பாகச் சிரித்தது.

அப்பா... என்ன சிரிப்பு அது! மனசுக்குள் ஊடுருவுகிற மாதிரி... நெஞ்சைத் தொடுகிற மாதிரி... இதமாய் வருடிக் கொடுக்கிற மாதிரி... அதனுடைய தவறுகளை, அதன் மீது எழுந்த கோப தாபங்களை மறக்கடிக்கிற மாதிரி...

இதனுடைய இந்த ஒரு சிரிப்புக்கு எத்தனை வடைகளை வேண்டுமானாலும் இழக்கலாமென்று தோன்றியது. கூடவே, தான் அன்று வசமாக ஏமாந்துபோனதும் நெஞ்சினை உறுத்தியது.

மனசுக்குள் அந்த உறுத்தல் கலையாமல் - கனம் குறையாமல், காகம் அந்த மரத்தை விட்டுப் பறந்து போயிற்று!

*****
புஷ்பா தங்கதுரை, சுஜாதா, கண்ணதாசன் ஆகியோர் இதே கதையை எழுதினால்..? அது அடுத்த பதிவில்!