என்னாங்கடா இது அக்கிரமமா இருக்கு!

கல்யாணி என்கிற முகம் தெரியா அன்பரிடமிருந்து என்னுடைய ‘என் டயரி’ வலைப்பூவில் நான் இட்டிருந்த ‘நலமா ஞாநி?’ பதிவுக்கு ஒரு பின்னூட்டம் வந்தது. அதன் சாராம்சம் கீழே:

“இது இந்தப் பதிவுக்குப் பொருத்தமில்லாததாக இருந்தபோதிலும், நீங்கள் விகடனில் பணியாற்றுகிறவர் என்பதால் இந்த யுஆர்எல் இணைப்பை உங்களுக்கு அனுப்ப விரும்புகிறேன். (இணைப்பு: என்டிடிவி.காம்.) மிகுந்த மன வருத்தம் அளிக்கக்கூடிய இந்தச் செய்தியை என்டிடிவி.காம்.-ல் படித்தேன். எனக்குத் தெரிந்த வரையில் இந்தச் செய்தி துரதிர்ஷ்டவசமாக எந்தத் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளிலும், செய்தித் தாள்களிலும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வரப்படவில்லை. விகடனாவது தனது வெப் பேஜில் இதை ஒரு செய்தியாக வெளியிட்டிருக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன். இல்லை. என்டிடிவி வெளியிட்டிருக்கும் இந்தச் செய்தி என்னை மிகுந்த வேதனைக்குள்ளாக்கியிருக்கிறது. சம்பந்தப்பட்ட தமிழ்நாடு அமைச்சர்களின் மீதான என்னுடைய கோபத்தை வெளிப்படுத்த என்னிடம் போதிய வார்த்தைகள் இல்லை. இறந்துபோன அந்தக் காவலரின் குடும்பத்துக்கு என் ஆழ்ந்த இரங்கல்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். சம்பந்தப்பட்ட அந்தத் தார்மிக மற்றும் அற நெறி உணர்வுகள் அற்ற, தகுதியற்ற அமைச்சர்கள் தினம் தினம் தூக்கம் கெட்டு, குற்ற உணர்ச்சியோடும் குடைகிற மனத்தோடும் நெடுங்காலம் வாழ வேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டுகிறேன்!”

கல்யாணி கொடுத்திருந்த இணைப்பில் கண்ட என்டிடிவி செய்தியின் தமிழாக்கம் கீழே:

காவலர் ஒருவர் சாலையில் தாக்கப்பட்டார்; அமைச்சர்கள் அதிர்ச்சியுடன் காரில் அமர்ந்திருந்தனர்; உதவிக்கு யாரும் வரவில்லை!

தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஆர்.வெற்றிவேல் என்கிற காவலர் சாலையில் விழுந்து துடிதுடித்தபடி உதவி கேட்டுக் கெஞ்சிக்கொண்டு இருக்கிறார். 44 வயதுடைய அவரின் கால்கள் ஒரு ரவுடிக் கும்பலால் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளன.

திருநெல்வேலி பகுதியைச் சேர்ந்த இந்தச் சாலை வழியாக அரசு கார்களின் அணிவகுப்பு ஒன்று கடக்கிறது. தமிழ்நாடு ஸ்போர்ட்ஸ் மினிஸ்டர் (மொய்தீன் கான்) மற்றும் ஹெல்த் மினிஸ்டர் (எம்.ஆர்.கே.பன்னீர்செல்வம்) இருவரும் அந்த அணிவகுப்பில் இருக்கிறார்கள். கார்களின் ஊர்வலம் நிற்கிறது. இரு அமைச்சர்களுமே தங்கள் கார்களை விட்டு இறங்கவில்லை. அவர்களுடன் அரசுத்துறை அதிகாரிகளான மாவட்ட ஆட்சியாளரும், ஹெல்த் செக்ரெட்டரியும் இருக்கிறார்கள்.

எட்டு நிமிடங்கள் கழிந்த பிறகு, கலெக்டர் ஜெயராமன் மிகுந்த தயக்கத்துடன் ஒருவழியாகக் காரை விட்டுக் கீழே இறங்குகிறார். ஆனால், யாருமே அடிபட்டுக் கிடக்கும் அந்தக் காவலரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல முன் வரவில்லை. கடைசியாக கலெக்டர் ஆம்புலன்ஸுக்குப் போன் செய்கிறார். ஆனால், அது வரவில்லை.

இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அந்த போலீஸ்காரர் அந்தக் கார்களில் ஒன்றில் கிடத்தப்படுகிறார். (அப்போதும் அமைச்சர்கள் தங்கள் கார்களை வழங்க முன்வரவில்லை.) மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் வழியில் அந்தக் காவலர் இறந்துவிடுகிறார்.

ஆம்புலன்ஸ் வந்து போன பிறகு, ஹெல்த் மினிஸ்டர் தன் காரை விட்டுக் கீழே இறங்குகிறார்.

பின்னர் இது பற்றி அவரது கருத்தைக் கேட்டறிய முயன்றபோது, அவர் தன்னைத் தனியே விடுமாறு என்டிடிவி நிருபரிடம் கோபத்துடன் எரிந்து விழுகிறார்.

நடந்த நிகழ்வுகளில் எந்தத் தவறும் இல்லையென்று, அந்த கார் ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்ட மூத்த அதிகாரியான வி.கே.சுப்புராஜ் சொல்கிறார். “அந்தச் சூழ்நிலையில் என்ன செய்யமுடியுமோ அதை நாங்கள் சிறப்பாகவே செய்தோம். ஆம்புலன்ஸ் வருவதற்கு 20 நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டன. போலீஸார் சிறப்பாகச் செயல்பட்டனர்...” என்று என்டிடிவி-க்கு அளித்த தொலைபேசி பேட்டியில் சொன்னார் அவர்.

கீழே வீடியோ இணைப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது அந்த அமைச்சர்களின் விசிட்டைப் படமெடுப்பதற்காகச் சென்ற ஃப்ரீலான்ஸ் காமிராமேனால் பதிவு செய்யப்பட்ட காட்சியாகும். இது மிகக் கொடூரமான காட்சியாகவும், குழந்தைகள் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு மோசமானதாகவும் உள்ளது.

(என்டிடிவி.காம்-ல் அந்த வீடியோ இணைப்பும் உள்ளது. உயிருக்குப் போராடும் காவலரின் உடம்பு கொடூரம் தெரியாத அளவுக்கு மாஸ்க் செய்யப்பட்டுள்ளது.)

வீடியோ காட்சியைப் பார்த்தபோது வயிறு பற்றி எரிந்தது. ‘என்னங்கடா இது அக்கிரமா இருக்கு’ என்று ஆத்திரம் வந்தது. தமிழ்த் திருநாட்டில் காவலர் ஒருவருக்கே பாதுகாப்பு இல்லை; அதுவும் மாண்புமிகுக்கள் கண் எதிரேயே துடிதுடித்துக் கிடக்கும் அவரைக் காப்பாற்ற நாதியில்லை என்றால், நாமெல்லாம் எந்த மூலை என்கிற பயம் வந்தது.

வேறு யாரோ ஒரு காவலரின் குடும்பப் பிரச்னையால் அவரைத் தாக்கத் திட்டமிட்டவர்கள் ஆள் மாறி, வெற்றிவேலைக் கண்டம்துண்டமாக வெட்டிப் போட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள். வெட்டுப்பட்டவர் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்; தீவிரவாதியாகவேகூட இருக்கட்டும். உடனடியாக அவரைக் காப்பாற்ற முனைவதுதானே மனிதப் பண்பு!

சமீபத்தில்தான் உச்ச நீதிமன்றம் பொன்னான ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது. சாலையில் அடிபட்டுக் கிடக்கும் நபரைக் கொண்டு வந்து சிகிச்சைக்குச் சேர்த்தால், எந்த மருத்துவமனையும் போலீஸ் எஃப்ஐஆர், லொட்டு லொசுக்கு என்று கேட்டு அலைக்கழிக்கக்கூடாது; உடனடியாக அவருக்குச் சிகிச்சை அளித்துக் காப்பாற்ற வேண்டும்; மற்ற சம்பிரதாயங்களைப் பிறகு கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்கிறது அந்தத் தீர்ப்பு. இங்கே அடிபட்டவரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு போகவே அத்தனை தயக்கம். இதற்கும் உச்ச நீதிமன்றம் பிறகு ஒரு தீர்ப்பு வழங்குமோ என்னவோ!

அடிபட்டு உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு காவலரைக் காப்பாற்ற அமைச்சர்களே தயங்கும்போது, சாமானிய மக்களைக் குறை சொல்ல என்ன இருக்கிறது!

ஆங்கிலத்தில் ‘Ill Joke’ என்று ஒரு வகை நகைச்சுவைத் துணுக்குகள் உண்டு. அப்படி ஒரு வேதனையான நகைச்சுவைத் துணுக்கு இதோ:

மந்திரி 1: “எனக்கு ரொம்ப மென்மையான, இரக்கமுள்ள மனசு. உங்களுக்கு எப்படி?”

மந்திரி 2: “எனக்கும் அப்படித்தான்! ஒருத்தர் வேதனையில துடிக்கிறதைப் பார்க்க எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கும். மனசு தாங்காது!”

மந்திரி 1: “அப்ப சரி, ரெண்டு பேருமே கண்ணை மூடிக்கிட்டு இங்கே கார்லேயே இருப்போம். ஆம்புலன்ஸ் எப்ப வந்து அவரைக் கூட்டிட்டுப் போகுதோ, போகட்டும்!”
.

என் இனிய இலங்கை அப்பாவித் தமிழ் மக்களே..!

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்து வந்த ஒரு யுத்தம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. உலக சாட்சியாக தமிழன் ஏமாளி, இளிச்சவாயன் என்பது ருசுப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. இங்கேயே கர்நாடகா, ஆந்திரா, கேரளா இவை கொடுக்கும் உள்குத்துகளையெல்லாம் தாங்கிக்கொண்டு, 'நான் ரொம்ப நல்லவன்னு சொல்லிட்டாம்மா...' என்று வடிவேலு மாதிரி புலம்பிக்கொண்டு இருக்கிறான் தமிழன். இதோ இருக்கும் இலங்கை அந்நிய நாடாம். அதில் நாம் தலையிட முடியாதாம்!

இருக்கட்டுமே... அந்நிய நாடாகவே இருக்கட்டுமே! அதனால் என்ன?

பக்கத்து வீட்டில் ஒரு முரடன் தன் பெண்டாட்டியைப் போட்டு அடித்தால், அவள் கதறல் தெரு முழுக்க ஒலித்தால், "ஏண்டா பாவி, அவளை இப்படிப் போட்டுக் கொல்றே?" என்று கேட்கமாட்டோ மா நாம்? நமக்கென்ன போச்சு என்று இருந்துவிடுவோமா? அதுதான் மனிதப் பண்பா?

இலங்கைப் பிரச்னை இன்று நேற்று முளைத்ததல்ல! என்றைக்கு இந்தியாவும் இலங்கையும் பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றனவோ, அன்றிலிருந்தே உருவான பிரச்னை.

சுமார் 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இலங்கைக்குப் போனார் மகாத்மா காந்தி. 'பாலில் சர்க்கரை கலந்தது போல இங்கே சிங்களர்களோடு தமிழர்களும் கருத்தொருமித்து இணைந்து வாழ்வார்கள்' என்று தன் ஆசையை வெளிப்படுத்தினார். மகாத்மா கண்ட மற்ற கனவுகள் போலவே, அவரது இந்த ஆசையும் நிராசையாகிவிட்டது.

ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பல தமிழ் மன்னர்கள் ஈழத்தில் ஆட்சி புரிந்திருக்கிறார்கள்; சிங்கள அரசர்களின் உறவினர்களாகவும் ஆகியிருக்கிறார்கள் என்கிறது வரலாறு. யாழ்ப்பாணம், மாவிட்டபுரம், மாத்தை, மட்டக்களப்பு, நல்லூர், வெள்ளவத்தை, கண்டி, கதிர்காமம் இவை எல்லாம் சிங்களப் பெயர்கள் அல்ல; சுத்த தமிழ்ப் பெயர்கள்தான்.

அதன் பின் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகுதான், இந்தியாவின் வட பகுதியில் உள்ளவர்கள் இலங்கைக்குப் போனார்கள். அங்கே புத்த மதம் பரவியது அதன்பிறகுதான். அவர்களே சிங்களர்களாகப் பெருகினார்கள். 'அன்புதான் இன்ப ஊற்று; அன்புதான் உலக ஜோதி; அன்புதான் உலக மகா சக்தி' என்று போதித்த புத்தரின் கொள்கையைப் பரப்ப, சாம்ராட் அசோகனின் மகனும் இலங்கை சென்றான்.

16-ம் நூற்றாண்டில், இலங்கையில் ஐரோப்பியர்கள் குடியேறினார்கள். பின்னர் போர்ச்சுகீசியர் வந்தனர். அவர்களுக்குப் பின் டச்சுக்காரர்கள். கடைசியாக ஆங்கிலேயர்கள் இலங்கையை அடிமைப்படுத்தி ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினார்கள்.

அப்போது வெறும் காடாக இருந்தது இலங்கை. அங்கே தேயிலைத் தோட்டங்கள், ரப்பர் தோட்டங்கள், தென்னந்தோப்புகளை உருவாக்கி லாபம் பெற ஆசைப்பட்ட ஆங்கிலேய தோட்ட முதலாளிகள் தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கில் ஏழைத் தமிழர்களை இலங்கைக்கு வரவழைத்து, அடிமைகளாக நடத்தி, கசக்கிப் பிழிந்து வேலை வாங்கி, அவர்களின் உழைப்பில் இலங்கையை வளம் மிக்கதாக மாற்றி, சொர்க்கபுரியாக்கினர்.

அப்படிப் பாடுபட்ட தமிழர்களைத்தான், 'இங்கே உனக்கு உரிமையில்லை' என்று விரட்டியது சிங்கள அரசு. அவர்களின் உடைமைகளைப் பறித்து, நாட்டை விட்டே துரத்தத் துடித்தது.

இலங்கை பிரிட்டிஷார் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தவரையில் ஆங்கிலம் மட்டும்தான் அரசாங்க பாஷையாக இருந்தது. ஆனாலும் சிங்களம், தமிழ் இரண்டுமே இரண்டு கண்கள் போல் தாய்மொழியாகத்தான் இருந்தன. 1948-ல் பிரிட்டிஷார் போன பிறகு, இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்ததும், சிங்களத்தை மட்டும்தான் அரசியல் மொழியாக்குவோம், தமிழுக்கு இங்கே இடமில்லை என்று கூறி, அதைச் சட்டமாகவும் ஆக்கிவிட்டனர் சிங்களர்கள்.

அதிலிருந்துதான் பிரச்னை ஆரம்பித்தது. அந்தச் சட்டம் நிறைவேறிய நாளில் தமிழர்கள் தங்கள் மொழி உரிமையைக் கோரிக் கிளர்ச்சி செய்தார்கள். அதைப் பொறுக்க முடியாத சிங்கள மொழி வெறியர்கள் தமிழ் மக்களைப் பலவிதங்களிலும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினார்கள். மொழிவெறி பிடித்தலைந்த சிங்களர்களுக்கு அன்பைப் போதித்து நெறிப்படுத்த வேண்டிய புத்த பிட்சுக்களும் அவர்களோடு கூட்டுச் சேர்ந்துகொண்டு, தமிழர்களின் உரிமைகளை மறுத்தார்கள். சிங்களமே அறியாத, தமிழ் மொழி மட்டுமே தெரிந்த தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் கூட மணியார்டர் தாள்கள், கார் நம்பர்கள் எல்லாம் சிங்கள மொழியில்தான் இருக்கவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தியது சிங்கள அரசாங்கம்.

1954-ல் பாரதப் பிரதமர் நேருஜியை வந்து சந்தித்தார் இலங்கைப் பிரதமர் சர் ஜான் கொத்தலாவலை. அன்றைக்கே ஏதோ குடும்பப் பிரச்னையை ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசித் தீர்த்துவிடுவது போல இரு தலைவர்களும் பேசி, ஒரு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டார்கள். ஆனால், பின்னர் பத்திரிகையாளர்களிடம் பேசுகையில், "இந்த இலங்கை&தமிழர் பிரச்னை 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் விஜய மன்னன் இந்தியாவிலிருந்து வந்து இலங்கையில் குடியேறியதிலிருந்தே இருந்து வருகிறது. அதை அத்தனைச் சுலபத்தில் தீர்த்துவிட முடியாது" என்று ஒரு போடு போட்டார் ஜான் கொத்தலாவலை. அவர்கள் போட்டுக்கொண்ட ஒப்பந்தத்திலும் சட்ட ரீதியாக இலங்கைத் தமிழரின் அரசியல் உரிமைகள் பற்றிய ஷரத்துக்கள் அத்தனை திருப்தி தருவதாக இல்லை. பல அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்கான தீர்வுகள் அதில் இல்லை. இலங்கைத் தமிழர்களின் குடியுரிமை மனுக்களை இரண்டு வருஷத்திற்குள் பரிசீலித்து, ஒரு நல்ல முடிவு சொல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனார் கொத்தலாவலை. ஆனால், எந்தவொரு நல்ல முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை. சிங்களரின் அட்டகாசம் நாளுக்கு நாள் நீடித்துக்கொண்டேதான் இருந்தது.

அவர்களின் வன்முறையை எதிர்த்து, காந்திஜியின் அகிம்ஸா வழியில் அறப்போர் தொடங்கினார்கள் ஆறுமுக நாவலர் போன்ற தமிழ்ப் பெரியார்கள்.
அறப் போராட்டத்தின் முதற்படியாக, மோட்டார் வாகனங்களில் நம்பர் பிளேட்டுகள் சிங்கள மொழியில்தான் எழுதப்பட வேண்டும் என்ற சட்டத்தை எதிர்த்து, 1957-ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் முதல், பிடிவாதமாகத் தமிழிலேயே எழுதத் தொடங்கினார்கள்.

இந்தப் போராட்டத்தில் வன்னியசிங்கம், பொன்னம்பலம், செல்வநாயகம், தொண்டமான், அண்ணாமலை, டாக்டர் நாகநாதன், கந்தய்யா என அத்தனைத் தமிழர்களும் ஒருமித்த கருத்தோடு ஒன்று திரண்டார்கள்.

இது அன்றைய ஸ்ரீலங்கா பிரதமர் பண்டாரநாயகாவுக்குப் பதைபதைப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரு வட்ட மேஜை மாநாடு கூட்டி, இது பற்றிப் பேசுவோம் என்றார். 'வெறுமே மொழிப் பிரச்னையைப் பற்றி மட்டும் இதில் பேசினால் போதாது; தமிழர்களுக்கு வாக்குரிமையோடு சம அந்தஸ்து கொடுப்பது பற்றியும் இதில் முடிவு செய்யவேண்டும்' என்ற நிபந்தனையோடு அதில் கலந்துகொண்டார்கள் தமிழர்கள். ஆனால், அன்றைக்கும் தமிழர்களின் தலையில் மிளகாய்தான் அரைக்கப்பட்டது.

அதற்கு முன்பே லண்டனில் நடந்த பேச்சு வார்த்தையில், இலங்கையில் இருக்கும் மொத்தம் எட்டரை லட்சம் இந்தியர்களில் நாலரை லட்சம் பேருக்கு உடனடியாகக் குடியுரிமை வழங்குவதென்றும், இரண்டரை லட்சம் தமிழர்களுக்கு இலங்கையில் நிரந்தரமாக வசிக்க சட்ட பூர்வமாக அனுமதி அளிப்பது என்றும், மீதமுள்ள ஒன்றரை லட்சம் தமிழர்களை மட்டும் வெளியேற்றுவது என்றும் அப்போதைய இலங்கைப் பிரதமர் டட்லி சேன நாயகா வாக்கு கொடுத்திருந்தார். அது காற்றோடு போச்சு!

நேருஜி-கொத்தலாவலை போட்டுக்கொண்ட ஒப்பந்தத்திலும் அது பற்றிய தகவல் எதுவும் காணோம். எனவே, இந்த ஒப்பந்தம் தங்களுக்கு அதிருப்தியை அளிப்பதாக நேருஜிக்கு ஒரு மகஜர் அனுப்பியிருந்தார்கள் இலங்கைத் தமிழ்ப் பெரியவர்கள். பின்னர், திருவனந்தபுரத்தில் வைத்து அதிருப்தியாளர்களைச் சந்தித்த நேருஜி, இரு நாட்டின் நல்லுறவை மனதில் கொண்டே இந்த ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது என்றும், 'ஒருவரோடு ஒருவர் வீண் தகராறு செய்துகொண்டு இருந்தால் எந்த முடிவும் கிடைக்காது; அதனால் இந்தியா, இலங்கை இரண்டு நாட்டுக்கும் நல்லதல்ல' என்று பேசி, சமாதானப்படுத்திவிட்டுப் போனார்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்து வந்த இந்தப் பிரச்னையில், இறுதி வரையில் தமிழர்களுக்கான உரிமை கிடைக்கவில்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

எனக்குத் தெரிந்து, 83-ல் ஜெயவர்த்தனே ஆட்சிக் காலத்தில்தான், இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்க முடியாத மிகக் கொடூரமான வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. கணவனின் கண் எதிரே அவன் மனைவியையும், தகப்பனின் கண் எதிரே அவன் மகளையும் ஒரு மானை ஏழெட்டு வேங்கைகள் வெறி கொண்டு வேட்டையாடுவது போல இலங்கை ராணுவத்தினர் காம வேட்டை ஆடிக் கடைசியில் கொன்றும் போட்டனர். குழந்தைகளும் ஈவு இரக்கமின்றிக் கொல்லப்பட்டன.

அந்தக் கொடுமைகளையெல்லாம் எதிர்த்து அன்றைக்கும் கடையடைப்புகள், உண்ணாவிரதங்கள் எல்லாம் தமிழ்நாட்டில் நடத்தப்பட்டன. கவனிக்கவும், தமிழ்நாட்டில் மட்டும்தான். மற்ற மாநிலங்களோ, மத்திய அமைச்சரவையோ இதில் தங்களுக்குச் சம்பந்தம் இல்லை என்பது போல்தான் நடந்துகொண்டன.

வெறும் 15 மைல் தள்ளி இருக்கும் இலங்கையில் நடந்த இந்த இனப் படுகொலையைத் தட்டிக்கேட்கக் கையாலாகாமல், 1,500 மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் டெல்லியின் கடைக்கண் பார்வைக்காக அன்றும் நாம் காத்திருந்தோம். அவர்களும் இன்றைக்குச் சொன்னது மாதிரியே அன்றைக்கும், "ஆமாம், இலங்கைப் பிரச்னை கவலையளிப்பதாக இருக்கிறது. விசாரிக்க வெளியுறவு அமைச்சரை அனுப்பியிருக்கிறோம்" என்று மழுப்பல் பதில்தான் சொன்னார்கள்.

அன்றைய வெளியுறவு அமைச்சரான நரசிம்மராவ் போனார்; பேசினார். என்ன பேசினார், ஏது பேசினார், என்ன உறுதிமொழி பெற்று வந்தார் என்று யாருக்கும் தெரியாது. இன்றைக்கும் பிரணாப் முகர்ஜி அதைத்தானே செய்தார்?

இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமையை மீட்டுத் தருவதற்காகத் தோன்றிய பல இயக்கங்களில் ஒன்றுதான் தமிழ் ஈழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம். நோக்கம் என்னவோ நியாயமானதுதான். ஆனால், சகோதர தமிழர் இயக்கத் தலைவர்களுடன் கலந்து பேசி, அவர்களின் ஒத்துழைப்பையும் பெற்று, வலுவான இயக்கமாக மாறி சிங்களை அரசை எதிர்ப்பதை விட்டுவிட்டு, அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன் முதலான சக தமிழர்களையே கொன்று, பின்னர் சென்னை கோடம்பாக்கத்தில் பவர் அப்பார்ட்மென்ட்ஸில் தங்கியிருந்த பத்மநாபா உள்ளிட்ட 15 தமிழ்த் தலைவர்களைக் கொன்று, கடைசியாக பாரதப் பிரதமர் ராஜீவையும் கொன்று, இந்தியாவின் வெறுப்பைச் சம்பாதித்துக் கொண்டது பிரபாகரன் செய்த மிகப் பெரிய தவறு.

இலங்கை அப்பாவித் தமிழர்கள் வேறு, விடுதலைப் புலிகள் வேறு என்கிற மன நிலைக்கு மத்திய அரசு மட்டுமின்றி, தமிழகத் தமிழர்களும் தள்ளப்பட்டது புலிகளின் இந்தத் தவறான போக்கினால்தான்.

நடுவில் புலிகளின் கை சில காலம் ஓங்கியிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில், 'இது சகோதர யுத்தம். நாங்களே தீர்த்துக் கொள்வோம்' என்றார் பிரபாகரன். பின்னர் இலங்கை அரசு புலிகளை அடக்கத் திராணியின்றி இந்தியாவின் உதவியைக் கேட்டது. ராணுவமும் அங்கே போய் புலிகள் மீது போர் தொடுத்து, அவப் பெயர் சம்பாதித்துக்கொண்டு திரும்பியது.

ஆக, இந்தப் பிரச்னையில் என்னென்னவோ குழப்பங்கள், திருப்பங்கள் எல்லாம் நிகழ்ந்து, கட்டக் கடைசியாக தங்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க புலிகள் அமைப்பு மட்டுமே இருக்கிறது என்ற நிலைக்கு வந்தார்கள் இலங்கை அப்பாவித் தமிழர்கள். இப்போது புலிகளும் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்.

மிச்சமிருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களின் நிலை என்ன? அவர்களுக்குரிய நியாயமான அந்தஸ்தைக் கொடுத்து, உரிமைகளைக் கொடுத்து, மதிப்பாக வாழ வழி செய்யுமா இலங்கை அரசு?

இந்தியாவிலும் இதர நாடுகளிலும் தங்கியிருக்கும் இலங்கைத் தமிழ் அகதிகளின் நிலை என்ன? அவர்களைத் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளுமா இலங்கை அரசு? இந்தியாவில் தங்கியிருக்கும் அகதிகள் அங்கே திரும்பப் போகாவிட்டால், அவர்களைச் சுமையாகக் கருதுமா இந்திய அரசு?

ஒன்றின் முடிவு, மற்றொன்றின் தொடக்கம். இலங்கை யுத்தத்தின் முடிவு, மிச்சமிருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களின் ஒளிமயமான எதிர்காலமாக அமையுமா? அல்லது, 'புலிகளின் கை ஓங்கியிருந்த காலத்திலேயே உன்னைக் கேட்க நாதியில்லை. இனியாவது... உனக்குச் சம அந்தஸ்து தருவதாவது!' என்று இலங்கை அரசு கொக்கரித்து, அவர்களைக் கொத்தடிமையாக நடத்தத் தொடங்குமா?

யாரை நம்புவது, எதை நம்புவது, எம் எதிர்காலம் என்ன என்று தெரியாமல் நிர்க்கதியற்று நிற்கும் இலங்கைத் தமிழர்களின் நிலை கண்களில் நீரை வரவழைப்பதாக இருக்கிறது.

இந்தியா அவர்களுக்காக என்ன செய்யப்போகிறது?

அட, என்னவோ செய்துகொள்ளட்டும் என்று நாம்பாட்டுக்கு 'மானாட, மயிலாட', 'எல்லாமே சிரிப்புதான்' எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கலாம். ஐ.பி.எல் கிரிக்கெட் பார்த்து மகிழலாம். 'அடச்சே! இந்த கொல்கத்தா அணி மட்டும் விட்டுக் கொடுத்திருந்தால், நம்ம சென்னை அணி செமி ஃபைனல்ஸ் போயிருக்குமே' என்று அங்கலாய்க்கலாம்.

நம்மால் முடிந்தது அவ்வளவுதான்!

ஒண்ணுமே புரியலே உலகத்திலே!

ஒரு கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. சுவரிலிருந்த பூனை ஒரு பக்கமாகக் குதித்துவிட்டது. ஊகங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கணிப்புகள் எல்லாம் பொய்த்துப் போயின.

இந்தத் தேர்தலில் அ.தி.மு.க-தான் பெரும்பான்மை இடத்தைப் பிடிக்கும்; தி.மு.க. மண்ணைக் கவ்வும் என்றும், இலங்கைப் பிரச்னையை ஆவேசமும் உருக்கமுமாக மக்களிடம் கொண்டு சென்ற வைகோ பெரும்பான்மை வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெறுவார் என்றும் பலரும் சொன்ன கணிப்புகள் இன்று அர்த்தம் இழந்து பல்லிளிக்கின்றன.

காங்கிரஸ் பெரிய தலைகள் குப்புறடித்துவிட்டதற்குக் காரணம் கூட, அது இலங்கைப் பிரச்னையில் காட்டிய அக்கறையின்மையால் என்று தோன்றவில்லை. தவளைகள் போல அவர்கள் காலை அவர்களே பற்றி இழுத்து மேலே ஏற முடியாமல் செய்துவிட்டார்கள். இனி, தமிழக ஆட்சியில் பங்கு என்று குரலெழுப்ப அவர்களுக்கு வாயிருக்காது.

மருத்துவரின் சில சிகிச்சையில் எனக்கு உடன்பாடு உண்டு. ஆனால், ஜெயிக்கிற கட்சி மீது தொற்றிக்கொள்கிற அவரது போக்கு ரசிக்கத்தக்கதல்ல. எல்லாக் கட்சியினரும்தான் இந்த ரகம் என்றாலும், பா.ம.க. கூச்ச நாச்சமில்லாமல் இந்த பல்டி விளையாட்டில் ஈடுபட்டது. 'ஆஹா... பா.ம.க. மொத்தமும் புட்டுக்கிச்சு. இனி அந்தக் கட்சியைத் தேட வேண்டியதுதான்' என்று பலரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால், எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை. தி.மு.க-வும் அ.தி.மு.க-வும் சந்திக்காத சரிவுகளா? பா.ம.க-வை விளம்பரம் போட்டுத்தான் தேடவேண்டும் என்று இப்போது சொல்லும் தி.மு.க-வினர் அடுத்தமுறை மருத்துவரைத் தங்கள் அணியில் சேர்த்துக்கொள்ள விளம்பரம் கொடுத்துக் கூப்பிடமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?

அவரவர் தங்கள் அணி தோற்றதற்கு வழக்கமான காரணங்களைச் சொல்லிப் புலம்புவதில் ஆச்சரியமில்லை. பின்னே... குப்புற விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்று மழுப்பிச் சமாளிக்கத்தானே வேண்டியிருக்கிறது இந்தப் பாழாய்ப்போன அரசியலில்?

ஆனால், எனக்கு ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை. தமிழ்நாடு முழுக்க யாரைக் கேட்டாலும் பெரும்பாலானவர்கள் அ.தி.மு.க. கூட்டணிதான் வலுவான கூட்டணி, அதுதான் ஜெயிக்கும் என்றார்களே? ரிசல்ட் ஏன் வேறாக வந்தது?

ஒருவேளை, தமிழக அரசியல்வாதிகளோடு பழகிப் பழகி, அவர்களும் உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசக் கற்றுக்கொண்டு விட்டார்களோ? இருந்தாலும் இருக்கும்.