உங்கள் ரசிகன்

டி.எம்.எஸ்... ஆணவம் அல்ல... ஆவணம்!

2012-01-17T20:08:00.004+05:30

சில மாதங்களுக்கு முன்னால் கல்லூரி மாணவ, மாணவிகள் சிலர், பாட்டுக்கொரு தலைவன் டி.எம்.சௌந்தர்ராஜன் அவர்களைச் சந்தித்து உரையாடுவது போன்ற ஒரு நிகழ்ச்சியை ‘கோல்டன் பீச்’சில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார் என் நண்பரும் இயக்குநருமான திரு.விஜய்ராஜ். திரு. டி.எம்.எஸ் அவர்களோடு உரையாடிய கல்லூரி இளைஞர்களில் என் மகள் ஷைலஜாவும் ஒருத்தி.

அன்றைய சந்திப்பு தொடர்பான புகைப்படங்களையும் வீடியோ காட்சிகளையும் ஒரு டிவிடி-யில் பதிந்து கொடுத்திருந்தார் விஜய்ராஜ். அதிலிருந்து சில புகைப்படங்களை என் முகப் புத்தகத்தில் பதியலாம் என்று சிடி கன்டெய்னரில் தேடியபோது, அதைக் காணவில்லை. வீடு முழுக்கத் தேடிப் பார்த்தேன். ம்ஹூம்... கிடைக்கவே இல்லை. அது காணாமல் போனதில், காணும் பொங்கலன்று நான் மூட் அவுட்!

அன்றைய சந்திப்பைத் தொடர்ந்து, ஆனந்த விகடனின் சென்னை இணைப்பான ‘என் விகடன்’ இதழில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தாள் என் மகள். அதை இங்கே வெளியிட்டு, என் மனத்தைக் கொஞ்சம் ஆற்றிக் கொள்கிறேன்.

பின்னணிப் பாடகர் டி.எம்.சௌந்தர்ராஜனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை 'இமயத்துடன்...’ என்ற தொலைக்காட்சித் தொடராக இயக்கிவரும் இயக்குநர் விஜய்ராஜையும் டி.எம்.எஸ்ஸையும் லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் சிலருடன் கடந்த வாரம் கோல்டன் பீச்சில் சந்தித்தேன். திரையுலகில் கால் பதிக்க சந்தித்த சவால்கள், காதல் தோல்வி, எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி, ரஜினிகாந்த் போன்ற பிரபல நடிகர்களுடனான அனுபவங்கள், இந்த வயதிலும் ரஜினிக்காக ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசையில் பாட இருப்பது எனப் பல விஷயங்களை எங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டார் டி.எம்.எஸ்.

''2001-ம் ஆண்டு தொடங்கிய இந்தப் படப் பதிவு 10 ஆண்டு காலத்துக்குப் பிறகு, இந்த மாதம் செப்டம்பர் 18-ம் தேதி பூர்த்தியானது. என் 10 ஆண்டுகாலத் தவம் இன்றோடு முடிந்தது!'' - மகிழ்ச்சியோடும் மன நிறைவோடும் பேசுகிறார் விஜய்ராஜ். ''பணப் பிரச்னை; பொருத்தமான பாடல் காட்சிகள் கிடைக்காமல் மலேசியா, சிங்கப்பூர் எனப் பறந்தேன். தானாக வந்த பல திரைப்பட, சீரியல் வாய்ப்புகளை இழந்தேன். உறுதுணையாக இருந்த என் தாயார் மீனாட்சி, ஊக்கம் கொடுத்த பெரியம்மா இருவரையும் இழந்தேன். 'வேண்டாத வெட்டி வேலை’ என்று நண்பர்களின் கேலிப் பேச்சுக்கு ஆளானேன்'' என விஜய்ராஜ் விவரிக்க விவரிக்க... அவரின் கஷ்டங்கள் புரிந்தன.

''நான் 90-களில் தமிழக அரசின் செய்திப் பிரிவில் பணியாற்றி னேன். முதல்வர் ஜெயலலிதா தலைமையில் நேரு ஸ்டேடியம் திறக்கப்பட்டபோது, அவருக்கு அருகில் நான் மேடையில் இருந் தேன். அப்போது ஸ்பீக்கர்கள் நாலா பக்கமும் டி.எம்.எஸ். பாடல்களை முழங்கிக்கொண்டு இருந்தன. ஆனால், விழாவுக்கு வந்த டி.எம்.எஸ்-ஸை உள்ளே விட மறுத்தனர் காவல் துறையினர். இதை மேடையில் இருந்து பார்த்த நான், பி.ஆர்.ஓ. ஒருவரை அனுப்பி அவரை உள்ளே அழைத்துவந்தேன். எனினும், ஒரு மாபெரும் கலைஞனுக்கு உரிய மரியாதை தரப்படாததும், அவரை பத்தோடு பதினொன்றாக நடத்தியதும் என் மனதைப் புண்படுத்தியது. கேரளாவில் யேசுதாஸை எப்படிக் கொண்டாடுகிறார்கள்? இங்கே மட்டும் அபிமானப் பாடகருக்கு ஏன் இந்த அவமதிப்பு?'' என்று குமுறுகிற விஜய்ராஜுக்கு அப்போதுதான் வேறு எந்தப் பாடகருக்கும் யாரும் செய்திராத வகையில் டி.எம்.எஸ்ஸின் வாழ்க்கையை ஓர் ஆவணப்படமாக, கலகலப்பான, அனைவரும் ரசிக்கும் வகையில் பொருத்தமான பாடல் காட்சிகளோடு தொகுக்க வேண்டும் என்ற உறுதி உண்டானதாம்.

கலைஞர், சரோஜாதேவி, வாலி, வைரமுத்து, ரஜினி, கமல், சோ, வடிவேலு, இளையராஜா, எம்.எஸ்.வி., ஏ.ஆர்.ரஹ்மான், லதா மங்கேஷ்கர் என ஒருவர் விடாமல் அனைவருடனும் டி.எம்.எஸ்ஸைச் சந்திக்கவைத்து, உரையாடச் செய்து, பதிவுசெய்திருக்கிறார். கோவை சென்ட்ரல் ஸ்டுடியோ, சேலம் மாடர்ன் தியேட்டர்ஸ் என பழைய ஸ்டுடியோ இருந்த இடங்களுக்கு டி.எம்.எஸ்ஸை அழைத்துச் சென்று, பழைய நினைவு களை அசைபோடச் செய்திருக்கிறார்.

''அந்தக் காலத்தில் டி.எம்.எஸ். என்றால் சிறந்த பாடகர் என்பதைத் தாண்டி, இளையராஜா, டி.ஆரோடு மல்லுக்கட்டியவர், கோபக்காரர் என்றெல்லாம் பத்திரிகைச் செய்திகள் பதியவைத்துவிட்டன. ஆனால், அந்த மாயக் கருத்தை உடைத்தெறிந்து, டி.எம்.எஸ்ஸின் குழந்தை மனத்தையும், இளையராஜாவும் டி.ஆரும் இவர் மீது வைத்திருக்கும் அபிமானத்தையும் இந்தத் தொலைக்காட்சித் தொடர் மக்களுக்கு உணர்த்தும்'' என்கிறார் விஜய்ராஜ்.

''டி.எம்.எஸ். ஆணவம் என்பதை மாற்றி, அவரை ஆவணமாகப் பதிவுசெய்ய முடிந்ததை என் வாழ்நாள் பேறாகக் கருதுகிறேன்'' - விஜய்ராஜ் சொன்னபோது, அவரின் 10 ஆண்டுக் கனவு நனவாகும் தருணம் நெருங்கிவிட்டதை உணர முடிந்தது!

- ஆர்.ஷைலஜா

மீண்டும் சாவியிடமே..!

2012-01-09T19:03:00.009+05:30

“ஆசிரியர் சாவியிடம் கோபித்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் நேரிட்டது. பொதுவாக ஏற்கெனவே இரண்டு முறை நான் இப்படிக் கோபித்துக்கொண்டு போயிருந்தாலும், அதிகபட்சமாக இரண்டு மாத காலத்துக்குள் சாவியிடமே வந்திருந்தேன். ஆனால், அந்த முறை அப்படி நான் மீண்டும் சாவி பத்திரிகைக்குத் திரும்பி வர விரும்பவில்லை. எனவே, ‘அமுதசுரபி’ பத்திரிகையில் சேர்ந்துவிட்டேன்.

ஆனால், ஏழெட்டு மாத காலம் அங்கே பணியாற்றிவிட்டு, பின்பு மீண்டும் சாவியிடமே வந்தது ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை. அதை மிக விரைவில் அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்’’ என சமீபத்திய பதிவு ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

அதென்ன கதை?

’மண் மணம் கமழும் மாவட்டச் சிறுகதைப் போட்டி’ எனத் தலைப்பிட்டு, வட்டார வழக்கில் சிறுகதை எழுதும் போட்டி ஒன்றை சாவியில் அறிவித்திருந்தேன். அதற்கு வந்த கதைகள் அனைத்தையும் அவ்வப்போது படித்து செலக்ட் செய்து, வாரம் ஒரு சிறுகதையாக வெளியிட்டு வந்தேன். கதைத் தேர்வுகள் முடிந்து, ரிசல்ட்டும் அறிவிக்கப்பட்டு (இந்தப் போட்டியில் எழுத்தாளர் சுஜாதா நடுவராக இருந்த விவரம் குறித்து வேறொரு பதிவில் எழுதியிருக்கிறேன்.) விழா ஒன்றுக்கு ஏற்பாடாகி, விழா மேடையில் வெற்றி பெற்ற எழுத்தாளர்களுக்குப் பரிசுகளும் கொடுக்கப்பட்ட பின்பு, சில வாரங்கள் கழித்து, ஓய்வு பெற்ற கல்லூரி முதல்வர் ஒருவரிடமிருந்து, ஒரு கடிதம் வந்தது. சாவியில் வந்த வட்டார வழக்குக் கதையின் கட்டிங் ஒன்றை இணைத்து, அதில் இடம்பெற்றிருந்த ஒரு கெட்ட வார்த்தைக்காகக் கன்னாபின்னாவென்று திட்டி எழுதி, “தரமான சாவி பத்திரிகையில் இப்படியான வார்த்தை இடம்பெறலாமா?” என்று காட்டமாகக் கேட்டிருந்தார்.

அந்தக் கடிதத்திலேயே, “இப்படி நம் பத்திரிகையில் வரலாமா? சீ... கேவலம்!” என்று குறிப்பு எழுதி, என் பார்வைக்கு அனுப்பியிருந்தார் சாவி. நானும் பதிலுக்கு அவர் குறிப்பின் கீழேயே, “தவறுதான்! மன்னிக்கவும். இதற்குத் தண்டனையாக நான் இந்த க்ஷணமே ராஜினாமா செய்கிறேன். சாவி பத்திரிகையின் கௌரவம் என்னால் கெட வேண்டாம்.” என்று எழுதிக் கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு, சாப்பிடக் கொண்டு வந்திருந்த டிபன் பாக்ஸையும் எடுத்துக்கொண்டு, சாப்பிடாமலே, சாவி சாரிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமலே. விருட்டென்று கிளம்பி, யார் தடுத்தும் நிற்காமல் வீட்டுக்குப் போய் விட்டேன்.

அப்போது என் கோபத்தில் சற்றும் நியாயமே இல்லை. அது நிச்சயமாகக் கெட்ட வார்த்தைதான். இருந்தாலும், நான் கோபித்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன். காரணம் அப்போதைய என் இளமை முறுக்கு, அதே போன்றதொரு கெட்ட வார்த்தையை எழுத்தாளர் சுஜாதா, பண்பட்ட ஒரு பத்திரிகையில் பயன்படுத்தியிருந்ததால் நான் செய்தது தவறில்லை என்ற ஒரு வாதம், அது மண் மணம் கமழும் மாவட்டக் கதைப் போட்டியாதலால் இயல்பாக இருக்கட்டுமே என்பதால்தான் நான் அதை எடிட் செய்யாமல் விட்டிருந்தேன் என்கிற சமாதானம்... தவிர, அப்போது என்னிடம் பணியாற்றிய திருமதி ஷ்யாமா உள்ளிட்ட பத்திரிகைப் பயிற்சிக் குழுவினர் தங்களின் முன்னேற்றத்துக்கு நான் முட்டுக்கட்டையாக இருப்பதாக நினைத்தது என எல்லாமாகச் சேர்ந்து எனக்குள் ஒரு வேகத்தை ஏற்படுத்தி, வெளியேறச் செய்துவிட்டது.

பொதுவாக, இதற்கு முன்பு இரண்டு முறை சாவி சாரிடம் கோபித்துக்கொண்டு போயிருந்தாலும், ஓரிரு மாதங்கள் பிகு செய்துவிட்டுப் பிறகு சாவி சாரிடமே வந்துவிடுவேன். வேறு பத்திரிகையில் சேர மாட்டேன். ஆனால், இந்த முறை மீண்டும் சாவி பத்திரிகைக்குத் திரும்பி வரவே கூடாது என்ற எண்ணத்தில் நேரே போய் அமுதசுரபி ஆசிரியர் திரு.விக்கிரமன் அவர்களைப் பார்த்து, அந்தப் பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டேன்.

சாவியில் அப்போது என் மாதச் சம்பளம் 1000 ரூபாய். ஆனால், அமுதசுரபியில் என் சம்பளம் ரூ.750. ஆனால், அதைப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஏழு எட்டு மாதங்கள் அங்கே பணியாற்றியிருப்பேன். சாவி - வார இதழ்; அமுதசுரபி - மாத இதழ். எனவே, வேலை மந்தமாக இருந்தது. நாளெல்லாம் பரபரவென்று ராத்திரியும் பகலுமாக வேலை செய்துவிட்டு, இப்போது நாள் பூரா நாற்காலியைத் தேய்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது கஷ்டமாக இருந்தது. சோம்பேறி ஆகிவிடுவேனோ என்று பயமாக இருந்தது. அதே சமயம், திரும்ப சாவியிடம் போகவும் மனமில்லை.

இந்த நிலையில், என்னை வந்து சந்தித்தார், ‘மின்மினி’ பத்திரிகையில் விற்பனைப் பிரிவில் பணியாற்றும் ஒரு நண்பர். அவர் பெயர் மறந்துவிட்டது. ஏற்கெனவே சாவி பத்திரிகையில் விற்பனைப் பிரிவில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தவர் அவர். அப்போது லேசாகப் பழக்கம் உண்டு.

பத்திரிகை உலகில் ஆழ்வார் என்கிற பெயர் அப்போது பிரசித்தம். பெரிய பத்திரிகைகளுக்குதான் கோட்டா மூலம் நியூஸ்பிரிண்ட் பேப்பர் கிடைக்கும். சின்ன பத்திரிகைகளுக்கு நியூஸ்பிரிண்ட் காகிதம் சப்ளை செய்துகொண்டிருந்தவர் ஆழ்வார்தான். அவருடைய மகன் - மன்னிக்கவும், சம்பவம் நடந்து 20 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால், பல பேரின் பெயர்கள் மறந்துவிட்டன. - மின்மினி, போலீஸ் செய்தி என இரண்டு மூன்று பத்திரிகைகளை நடத்திக்கொண்டு இருந்தார். மின்மினி வார இதழைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒருவர் தேவை என்றும், என்னைப் பற்றி அவரிடம் சொன்னதாகவும், தன்னோடு வந்தால் உடனே வேலையில் சேர்ந்துகொள்ளலாம் என்றும், பொறுப்பாசிரியர் பதவியே வாங்கித் தருகிறேன் என்றும் அந்த விற்பனைப் பிரிவு நண்பர் சொன்னார். எனக்கும் சபலம் உண்டாகியது. சாவி இதழ் போலவே சுதந்திரமாக ஒரு பத்திரிகையை நடத்தலாம் என்ற எண்ணமே உற்சாகமாக இருந்தது.

’மின்மினி’ பத்திரிகை அப்போது சௌகார்பேட்டை ஏரியாவில், பத்மனாபா தியேட்டரின் பின்புறம் இருந்தது. அங்கே சென்றேன். விற்பனைப் பிரிவு நண்பர் இருந்தார். ஆழ்வாரின் மகன் ஏதோ பூஜையில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும், சற்றுக் காத்திருக்கும்படியும் சொன்னார். காலையில் 10 மணிக்குச் சென்றவன், கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் காத்திருந்தேன். ‘ஆரம்பமே சரியில்லையே’ என்று தோன்றியது.

2 மணி அளவில் அழைப்பு வந்தது. மேல் மாடியில், ஆழ்வாரின் மகனைச் சந்தித்தேன். அறை முழுக்கச் செம்மண் நிறம் பூசப்பட்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு அம்மன் படம் மிக பிரமாண்டமாக சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்தது. சுவர்கள் முழுக்க இன்னும் என்னென்னவோ சாமி படங்கள். சாமந்தி, கதம்பம் என ஏராள மாலைகள் ஒவ்வொரு படத்துக்கும் சூட்டப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு படத்துக்கும் முன்னால் உள்ள ஸ்டேண்டில் தட்டுத்தட்டாக ஆப்பிள், சாத்துக்குடி, வாழைப்பழம், எலுமிச்சை எனப் பழங்கள்... உதிரிப் பூக்கள். விபூதி, குங்குமம் பரப்பிய தட்டுகள். எலுமிச்சைப் பழங்கள் பாதி பாதியாக நறுக்கப்பட்டு, வட்டப்பகுதியில் குங்குமம் தோய்க்கப்பட்டிருந்தது. சாம்பிராணி மணம் கமழ்ந்துகொண்டு இருந்தது. கிட்டத்தட்ட சீரியல்களிலும் சினிமாக்களிலும் காட்டப்படும் ஒரு மந்திரவாதியின் அறை போலவே இருக்கவும், எனக்கு உள்ளூர கொஞ்சம் திகிலாக இருந்தது.

ஆழ்வார் மகன் தனது கடைசி கட்ட தீபாராதனையை முடித்துவிட்டு, தனது நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தார். அதுவரை நின்றிருந்த நான் அவர் எதிரே போய் நின்றேன். ‘உட்காருங்க’ என்றார். எதிரில் இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தேன்.

ஆழ்வார் மகன் பார்ப்பதற்கு அச்சு அசல் நடிகர் முரளி மாதிரி இருந்தார். அதே கறுப்பு நிறம். அதே வட்ட முகம். நெற்றியில் கட்டை விரலால் கீழிருந்து மேலாக நீளமாக இழுத்தது போல் குங்குமத் தீற்றல்.

“அ... சொல்லுங்க மிஸ்டர்...” என்றார். “ரவி” என்றேன் சலிப்பாக.

“அ, மிஸ்டர் ரவி! சொன்னாரு, நீங்க டேலண்ட்டான ஆளுன்னு. எனக்கும் அப்படி ஒருத்தர்தான் தேவை. நீங்க உடனே ஜாயின் பண்ணிக்கலாம். குழந்தைகள் பத்திரிகையும் ஒண்ணு ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கு வாண்டுமாமாவைத்தான் எடிட்டரா போடலாம்னு பேசியிருக்கேன். நீங்க மின்மினியைப் பார்த்துக்கோங்க. மாசம் என்ன சம்பளம் எதிர்பார்க்கிறீங்க?” என்றார் முரளி. (அவர் பெயரை முரளி என்றே வைத்துக் கொள்வோமே?)

“1,500 தருவீங்கன்னு சொல்லித்தான் கூட்டிட்டு வந்தார்” என்றேன், நண்பரைக் கை காட்டி. அப்போது அது மிக அதிகமான சம்பளமாக எனக்குத் தோன்றியது.

“ஆமாம், ஆமாம்! தந்துடலாம். அதுல ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை. நீங்க நாளையிலேர்ந்தே வந்துடுங்க!” என்றார்.

மற்றபடி, பொதுவாகப் பத்திரிகை உலகம் பற்றிப் பேசினார். மின்மினியின் சர்க்குலேஷனை குமுதத்தை மிஞ்சிக் காட்டவேண்டும் என்பதுதான் தனது லட்சியம் என்றார். உண்மையில் அப்போது ‘மின்மினி’ பத்திரிகை படிப்பதற்கு சுவாரசியமான பத்திரிகையாகத்தான் இருந்தது. எனது ஒரு பக்கக் கதை ஒன்றும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் சாவியில் வேலைக்குச் சேர்வதற்கு முன்பு, அதில் பிரசுரமாகியிருந்தது. எனவே, எனக்கு அங்கே வேலையில் சேருவது மகிழ்ச்சியான விஷயமாக இருந்தது.

சுமார் அரை மணி நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்த பின்னர், முரளியிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பினேன்.

மறுநாள் காலையில், அமுதசுரபி ஆசிரியர் திரு.விக்கிரமனை மாம்பலம் ஜெய்சங்கர் தெருவில் உள்ள அவரது இல்லத்தில் சந்தித்து, எனது ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுத்தேன். விஷயத்தைச் சொன்னேன். “சம்பளத்துக்காகன்னு இல்லை சார், தினம் தினம் பரபரப்பா வேலை செய்துட்டு, இங்கே நாளெல்லாம் சும்மா உட்கார்ந்திருக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங். மாதப் பத்திரிகையில அத்தனை வேலை இருக்காது. மின்மினி வார இதழ்; தவிர, பொறுப்பாசிரியராக இருந்து, என் ரசனைக்கேற்ப நடத்த ஒரு வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. அதான், அங்கே சேரலாம்கிற முடிவுக்கு வந்திருக்கேன்” என்றேன்.

“வாழ்த்துக்கள் ரவி! வெற்றிகரமா நடத்துங்க. சாவி கிட்டே கத்துக்கிட்ட அனுபவம், நீங்க அந்தப் பத்திரிகையை நல்லா கொண்டு வருவீங்க” என்று மனமுவந்து ஆசீர்வதித்தார் விக்கிரமன்.

நான் கிளம்பும்போது, “ரவி! அங்கே ஏதாவது பிரச்னைன்னா, தயங்கவே வேண்டாம். நேரா இங்கே வரலாம். அமுதசுரபியின் கதவுகள் உங்களுக்காக என்னிக்கும் திறந்தே இருக்கும்” என்றார்.

நன்றி சொல்லி விடைபெற்றேன். வீட்டுக்குச் சென்று சாப்பிட்டுவிட்டு, மதியத்துக்கு ஒரு எவர்சில்வர் டப்பாவில் தயிர்சாதம், ஊறுகாய் எடுத்துக்கொண்டு, நேரே சௌகார்ப்பேட்டைக்குப் போனேன்.

சம்பிரதாயமாக மீண்டும் முரளியை அவரது அறையில் சென்று சந்தித்தேன்.

அப்போது ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார் அவர்.

*****

இந்தப் பதிவை எழுதிக்கொண்டு இருக்கும்போதே, இந்த விஷயங்களை ஏற்கெனவே எழுதிவிட்டேனோ என்று சந்தேகமாக இருந்தது. எனவே, என் பழைய பதிவுகளைத் தேடிப் பார்த்தேன். ஆமாம், அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் விலாவாரியாக எழுதியிருக்கிறேன். என்ன... சின்னச் சின்ன முரண்பாடுகள் பழைய பதிவில் உள்ளன. யானைகவுனியில் உள்ள பழனியப்பா தியேட்டர் என்று லொகேஷனை எழுதியிருக்கிறேன். அது தப்பு. அது பத்மநாபா தியேட்டர்தான். அதே போல், ராஜினாமா கடிதத்தை அமுதசுரபி அலுவலகத்தில் வைத்து திரு.விக்கிரமனிடம் கொடுத்ததாக எழுதியுள்ளேன். இல்லை. நன்றாக நினைவு இருக்கிறது. வீட்டில்தான் கொடுத்தேன். இப்படிச் சின்னச் சின்ன தவறுகள். மற்றபடி, ஏற்கெனவே எழுதிய விஷயங்களையே மீண்டும் எழுதுவது அர்த்தமற்றது. சொன்னதையே மீண்டும் மீண்டும் தொணதொணவென்று சொல்லிக் கொண்டு இருப்பது ஞாபகமறதி போன்ற ஒரு கோளாறு. அந்தக் கோளாறு வருவதற்கு எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதல் வயதாகவேண்டும். எனவே, பதிவைத் தொடராமல் இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

மற்றபடி, இந்தப் பதிவின் மர்மத்தையும் அதைத் தொடர்ந்த நிகழ்வுகளையும் படிக்க விரும்புகிறவர்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள பழைய பதிவுகளின் லிங்க்குளைக் கிளிக்கிப் படித்துக் கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

அன்னைக்கு ஒரு சவால்!

http://ungalrasigan.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html

அரவணைத்தார் அன்னை!

http://ungalrasigan.blogspot.com/2009/05/blog-post_31.html

பொக்கிஷம் பரிசு யாருக்கு?

2012-01-07T22:53:00.005+05:30

‘பொக்கிஷம்’ புத்தகப் பரிசுப் போட்டிக்கு வந்த விடைகளை இன்று பதிவிட்டுவிட்டேன். நாளை வரை விடைகளை அனுப்பலாம் என்று சொல்லியிருந்தேன். ஆனாலும், இனிமேல் விடைகள் வர வாய்ப்பில்லை என்பதாலும், அப்படியே வந்தாலும் முதலில் அனுப்பியவருக்கே பரிசு என்பதால் பரிசுக்குரியவர் மாறப்போவதில்லை என்பதாலும் விடைகளை வெளியிடுவதில் தவறில்லை என வெளியிட்டுவிட்டேன்.

ஓர் எழுத்தாளரின் பேச்சைக் கேட்பதற்காகப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் வாசலிலேயே காத்திருந்தேன். என்னை உள்ளே விட வாட்ச்மேன் மறுத்துவிட்டார். யார் அந்த எழுத்தாளர்? என்னுடைய எந்த வலைப்பூவில், எந்த ஆண்டு, எந்த மாதம், என்ன தேதியில் எழுதிய பதிவில் இது பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளேன்? அந்தப் பதிவின் தலைப்பு என்ன?

இதுதான் பொக்கிஷம் பரிசுக்கான கேள்வி. இதற்கான சரியான விடை: அந்த எழுத்தாளர் திரு.அசோகமித்திரன். எனது மற்றொரு வலைப்பூவான ‘என் டயரி’யில், 2009-ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம் 26-ம் தேதி எழுதிய பதிவில் இதைக் குறிப்பிட்டுள்ளேன். அந்தப் பதிவின் தலைப்பு: (அசோக)மித்திரனின் மித்திரன் நான்!

இதற்கான சரியான விடையை முதலில் பின்னூட்டம் இட்டவர் திரு.சிவானந்தம்.

அவர் தனது இந்திய முகவரியினை உடனே என் இ-மெயிலுக்கு அனுப்பி வைத்தால், ‘பொக்கிஷம்’ புத்தகத்தை அவருக்குப் பரிசாக அனுப்பி வைப்பேன்.

என் வலைப்பூக்கள் பற்றி ஆக்கபூர்வமாக விமர்சனம் எழுதி அனுப்பும்படி இன்னொரு போட்டியும் வைத்திருந்தேன். இதுவரை மொத்தம் 7 கட்டுரைகள் மட்டுமே வந்துள்ளன. நாளை வரை கடைசி தேதி கொடுத்திருப்பதால், நாளை இரவு இது குறித்து மீண்டும் எழுதுகிறேன்.

நிற்க.

சரியான விடை: பூங்குழலி.

இதை முதலில் பின்னூட்டமாக அனுப்பியவர் ‘யாழ் மைந்தன்’. திரு.யாழ் மைந்தன் தனது முகவரியை இன்னும் எனக்கு அனுப்பி வைக்கவில்லை என்பதால் பரிசுப் புத்தகம் அனுப்பி வைக்க இயலவில்லை. இந்தத் தகவலை எனது ‘உங்கள் ரசிகன்’ பதிவில் கொடுத்திருந்தேன்.

இருப்பினும், இன்று வரையில் யாழ் மைந்தனின் முகவரி எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவரும் என்னை தொலைபேசி மூலமாகவும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. ஒருக்கால் அவர் எனது ‘உங்கள் ரசிகன்’ வலைப்பூ பதிவைப் பார்த்திருக்க மாட்டாரோ என்ற ஐயத்தில் இதே பதிவை ‘என் டயரி’யிலும் மீண்டும் பதிந்துள்ளேன்.

ஜனவரி 15 தேதிக்குள்ளாக திரு. யாழ் மைந்தன் தனது இந்திய முகவரியை எனது இ-மெயிலுக்கு (nraviprakash@gmail.com) அனுப்பி வைத்தால், உடனே விகடன் பிரசுர குட்டிப் புத்தகம் ஒன்றைப் பரிசாக அனுப்பி வைக்கிறேன்.

ஜனவரி 15 தேதி வரையிலும் திரு.யாழ் மைந்தனின் முகவரி எனக்குக் கிடைக்கவில்லையெனில், அந்தக் குட்டிப் புத்தகப் பரிசு யாரோ ஒருவனுக்குக் கிடைக்க வாய்ப்புண்டு.

அடடா..! மரியாதைக் குறைவாகச் சொல்லலீங்க. ‘யாரோ ஒருவன்’ என்னும் பெயரில் வலைப்பூ எழுதி வருபவர்தான் யாழ் மைந்தனுக்கு அடுத்தபடியாக சரியான விடையைப் பின்னூட்டம் இட்டவர்.

என்ன ஆச்சரியம் பாருங்கள்... முதலில் சரியான விடையை எழுதி அனுப்பிய இருவருமே ‘யா’ எழுத்தில் தொடங்குகிறது!

தாழ்ந்த கண்ணோட்டமா? எனக்கா?!

2012-01-02T20:32:00.007+05:30

கடந்த 2009-ம் வருடம், ஜூன் மாதம் ‘நானும் என் சாவி சகாக்களும்’ என்னும் தலைப்பில், எனக்கு சீனியர்களாக, மும்மூர்த்திகளாக விளங்கிய சி.ஆர்.கண்ணன், ரமணீயன் மற்றும் சத்தீஷ் கே.வைத்தியநாதன் மூவரைப் பற்றி எழுதிவிட்டு, அடுத்து எனக்கு உதவியாளர்களாக வந்து சேர்ந்த எட்டு பேரைப் பற்றியும் எழுதியிருந்தேன்.

அதில், ‘மூவரும் சென்ற பின்னர், சாவியில் என் ஆட்சிதான்! எனக்கு உறுதுணையாக இருக்க உதவியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளும்படி சாவி ஒரு யோசனை சொன்னார். அதன்படி, சாவியில் ஜர்னலிசம் பழக விருப்பம் உள்ளவர்கள் (விகடன் மாணவர் திட்டம் போல்) தங்கள் படைப்பு ஒன்றையும், போட்டோ, பயோடேட்டாவையும் இணைத்து அனுப்பச் சொல்லி சாவியில் அறிவிப்பு வெளியிட்டேன். ஆயிரக்கணக்கில் வந்து குவிந்த விண்ணப்பங்களில் நானே எட்டு பேரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். இருவர் ஆண்கள்; ஆறு பேர் பெண்கள். அவர்கள் வருமாறு...’ என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு, அந்த எட்டு பேரைப் பற்றியும் சிறுகுறிப்பு வரைந்திருந்தேன்.

அவர்களில் ஒருவர் ஷ்யாமா. ‘சாவியில் சில நாட்கள்’ என்னும் தலைப்பில், சாவியில் பணியாற்றிய அனுபவங்களைச் சுவைபடத் தொகுத்து, ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டுள்ளார் அவர். அதன் ஒரு பிரதியை எனக்கும் சமீபத்தில் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

208 பக்கங்கள் கொண்ட அந்தப் புத்தகத்தில் என்னைப் பற்றியும் ஓரிரு பாராக்கள் எழுதியுள்ளார். அதற்காக அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துவிட்டு, அந்த வரிகளை அப்படியே உங்கள் பார்வைக்கு இங்கே பதிவிட்டுள்ளேன்.

“சாவி எடிட்டோரியலின் நடுநாயகமாக எங்கள் பயிற்சிக் காலகட்டத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர் திரு.ரவிபிரகாஷ். (இப்போது ஆனந்தவிகடனின் பொறுப்பாசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்). இப்போது அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று எனக்குத் தெரியாது. அப்போது அவர் எங்கள் கண்களுக்கும் மனதுக்கும் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும் கறாரானவராகவுமே தென்பட்டார். அதிகம் புன்னகைக்க மாட்டார். அவருடன் பழகலாம் என்று தோன்றுகின்ற அளவிற்கு ஸ்நேகமும் காண்பிக்க மாட்டார். இவர் எங்களை ஊக்குவித்ததாகவும் யாரும் உணரவில்லை. எடிட்டோரியலுக்குள் நுழைந்து, அவரிடமிருந்து நாங்கள் எதையும் கற்றுக்கொண்டுவிட முடியவில்லை. எங்களுக்குள் இது ‘இவர்கள் (எங்களை) முன்னேற்றத்தைத் தடுத்துவிட வேண்டும்’ என்கிற ரீதியில் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அவர் செயல்படுகிறார் என்றும் சொல்லிவிட முடியாதபடி, அவர்... அவராக மட்டுமே செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது எடிட்டோரியலுக்கும் எங்களது ரிப்போர்ட்டிங் அறைக்கும் இடையே மிக உயர்ந்த குறுக்குச் சுவரை எழுப்பி இருந்தது என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். பின்னாட்களில் அனுராதா சேகரும் லோகநாயகியும் அவருடன் சற்றே பழகுவதற்கான வாய்ப்பினைப் பெற்றிருந்தார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன்.”

மேலே கொடுக்கப்பட்ட வரிகள் பக்கம் 120-ல். இதையடுத்து 170-ம் பக்கத்தில்... சில்க் ஸ்மிதாவை பேட்டி எடுக்கச் சென்று வந்ததை விவரித்துவிட்டுத் தொடர்கிறார் ஷ்யாமா.

“சாவி அவர்கள், சில்க்கின் புகைப்படங்களைச் சில விநாடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ‘சரி... இவளை பின் அட்டைல வரிசையா போடச் சொல்லு ரவிபிரகாஷ்கிட்ட...’ எனக்குச் சந்தோஷமாய் இருந்தது. அட்டையில் சில்க் இடம்பெறப் போறாளே என்று. எந்தக் காரணத்தால் இந்த முடிவு மாறிவிடக் கூடாது என்று நினைத்து, “சார், நான் சொன்னா ரவிபிரகாஷ் கேட்கமாட்டார் சார்... ‘பின் அட்டையில் போடு’ன்னு ஒரு ஸ்லிப் எழுதிக் கொடுங்க சார்’ என்றேன்.

‘ஏன், உனக்கும் அவனுக்கும் ஆகாதா?’

‘அதெல்லாம் இல்லை சார்... அவர் நீங்க சொன்னாத்தான் கேப்பார். நாங்கெல்லாம் அப்புறம் வந்தவங்கதானே... நாங்க சொல்லி அவர் செய்யறதுக்கு அவ்ர் பொஸிஷன் இடம் கொடுக்காது’.

‘அதென்ன பொஸிஷன்... இங்கெ அதெல்லாம் யாருக்கும் கிடையாது. புரிஞ்சுதா... போ’ என்றுவிட்டு கடுகடுப்பாய் ஒரு துண்டுக் காகிதத்தில் ‘பின் அட்டைக்கு’ என்று எழுதி, ‘போ... போய் அவன் கிட்ட கொடு’ என்றார்.

நான் கீழே இறங்கியதும், பிழை திருத்தும் சம்பத் அவர்களை அழைத்து, ‘இதை சாவி சார் ரவிபிரகாஷ்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னார்’ என்று கூறி அவர் கையில் கொடுத்தனுப்பி, ‘எடிட்டோரியல் இன்சார்ஜ்’ ஆகவும், உதவி ஆசிரியர் நிலையிலும் இருந்த ரவிபிரகாஷை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதைத் தவிர்த்தேன். ஏனோ தெரியவில்லை... எங்களுக்குள் மனம் வருத்தப்படும்படி எதுவும் நடந்ததில்லை. ஆனால், எனக்கு அவருடன் பழகுவது அவ்வளவு சுலபமாக இருந்ததில்லை. பல நேரங்களில் பத்திரிகையாளர் பயிற்சிக்கு வந்திருக்கும் எங்களை அவர் தாழ்ந்த கண்ணோட்டத்துடன் பார்ப்பதாக எனக்கு... (எனக்கு மட்டுமே) பட்டுக்கொண்டிருந்தது. இது தவறான பார்வையாகவும் இருக்கலாம்.

எது எப்படியோ... 11.1.89 தேதியிட்ட தேதியிட்ட சாவியின் பின் அட்டையில் சில்க் ஸ்மிதாவின் மூன்று வண்ணப்படங்கள் மிக அழகாக ரவிபிரகாஷ் மற்றும் அவருடைய குழுவினரால் லே-அவுட் செய்யப்பட்டு வெளிவந்தது. அந்தச் சாவியின் அட்டையில் இன்னுமொரு சற்றே பிரமிப்பான, என்னைச் சந்தோஷக் கடலில் ஆழ்த்திய ஒரு விஷயமும் இருந்தது. அது என்னவென்றால், பின் அட்டையில் என் பெயரையும் இடம்பெறச் செய்திருந்ததுதான். பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்பார்கள். பெயரெடுத்தவர்களுக்குதான் பெயரின் அருமை தெரியுமோ என்னவோ? சம்பத் அந்த வார சாவி இதழ் வெளிவந்ததும், அதை எடுத்துக்கொண்டு என்னிடம் வந்தார். ‘பாத்தியா, பின் அட்டைல உன் பெயரும் வந்திருக்கு’ என்றார். ‘ஆமாம் சம்பத்... ரொம்ப ஆச்சர்யமா இருக்கு’. ‘உனக்கு அதிர்ஷ்டந்தான் போ... கிழம் (சாவியை அவர் அப்படித்தான் சொல்வார்) அட்டைல நேம் கிரெடிட் கொடுக்கவே மாட்டார். என்னமோ... உனக்குக் கொடுத்துட்டார். ரொம்ப கொடுத்து வெச்சிருகே...’ அட்டகாசமாய் சிரித்துக்கொண்டே போனார் சம்பத்.”

அவ்வளவுதான் ஷ்யாமா என்னைப் பற்றி அந்தப் புத்தகத்தில் எழுதியிருந்த குறிப்புகள். எனக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. எதைக் கொண்டு அவர் என்னைப் பற்றி அப்படி ஒரு கணிப்புக்கு வந்தார்?! “எங்கள் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்துவிட வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு செயல்படுகிறார் என்றும் சொல்லிவிட முடியாதபடி...”, “பயிற்சிக்கு வந்திருக்கும் எங்களை அவர் தாழ்ந்த கண்ணோட்டத்துடன் பார்ப்பதாக எனக்கு (எனக்கு மட்டுமே) பட்டுக்கொண்டிருந்தது” என்றெல்லாம் என்னைப் பற்றித் தானே சில யூகங்களைக் கற்பித்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன நேர்ந்தது? ‘எங்களுக்குள் வருத்தப்படும்படி எதுவும் நடந்ததில்லை’ என்றும் அவரே இதில் சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியென்றால், தனது சந்தேகங்களை நேரடியாக அப்போதே என்னிடம் கேட்டிருக்கலாமே? ஏன் செய்யவில்லை?

சாவி சார் அன்றைக்கு சில்க் ஸ்மிதாவின் படங்களை ‘பின் அட்டைக்கு’ என்று குறிப்பெழுதித் தந்தாரே தவிர, அதற்குப் பின்பு அவர் அதில் தலையிடவே இல்லை. பின அட்டையில் ஷ்யாமாவின் பெயரைப் போட வேண்டும் என்றும் அவர் சொல்லவில்லை. நானேதான் போட்டேன்.

எனக்கு உதவியாளர்களாக நானே எட்டுப் பேரைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டு, அவர்களை முன்னேற விடாமல் தடுப்பதில் எனக்கென்ன லாபம்? ஆனால், அப்படியொரு எண்ணம் எப்படியோ அவர்கள் மனத்தில் விஷ வித்தாக ஆழப் பதிந்திருப்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், ஆசிரியர் சாவியிடம் கோபித்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் நேரிட்டது. பொதுவாக ஏற்கெனவே இரண்டு முறை நான் இப்படிக் கோபித்துக்கொண்டு போயிருந்தாலும், அதிக பட்சமாக இரண்டு மாத காலத்துக்குள் சாவியிடமே வந்திருந்தேன். ஆனால், அந்த முறை அப்படி நான் மீண்டும் சாவி பத்திரிகைக்குத் திரும்பி வர விரும்பவில்லை. (அதற்கு முக்கியமானதொரு காரணம் இருந்தது. அதைக் கடைசியில் சொல்கிறேன்.) எனவே, ‘அமுதசுரபி’ பத்திரிகையில் சேர்ந்துவிட்டேன்.

ஆனால், ஏழெட்டு மாத காலம் அங்கே பணியாற்றிவிட்டு, பின்பு மீண்டும் சாவியிடமே வந்தது ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை. அதை மிக விரைவில் அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

சரி, ஏன் அந்த முறை திரும்பி வரக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தேன்?

அத்தனை பேரின் முன்னிலையிலும் சாவி சிரித்துக்கொண்டே இதையேதான் யதார்த்தமாகக் கேட்டார்... “என்ன ரவி, ஒவ்வொரு முறையும் நீ கோவிச்சுக்கிட்டுப் போனா ஒரு மாசம், ரெண்டு மாசத்துக்குள்ள திரும்பி வந்துடுவே! இப்ப கொஞ்சம் கூடுதலா இடைவெளி விழுந்துடுச்சு போலிருக்கே? என்ன விஷயம்?”

“நான் இவங்க முன்னேற்றத்துக்கு இடைஞ்சலா இருக்கிறதா இவங்க நினைக்கிறாங்கன்னு புரிஞ்சுது. வேண்டாம். என்னால் இவங்க யாருடைய முன்னேற்றமும் தடைப்பட வேண்டாம். நான் யாருக்கும் தடைக்கல்லா இருக்க விரும்பலே.அதுதான் காரணம்”என்று நானும் அவர்கள் முன்னிலையிலேயே ஒளிவுமறைவின்றி பதில் சொன்னேன்.

அன்றைய என் சாவி சகாக்களில் திருமதி அனுராதா சேகர் மங்கையர் மலரில் இருக்கிறார்; திரு.சம்பத் நக்கீரனில் பணியாற்றுகிறார்.லே-அவுட் ஆர்ட்டிஸ்ட்டுகள் திரு.மோகனும் திரு.ராஜேந்திரனும் தினமணியிலும் தினமலரிலும் பணியாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். லோகநாயகி குமுதம் சிநேகிதியில் ஆசிரியராக இருக்கிறார். அப்போது எங்களுடன் பணியாற்றிய கார்ட்டூனிஸ்ட் ஹரன் இப்போதும் ஆனந்த விகடனிலும் சக்தி விகடனிலும் படங்கள் வரைந்துகொண்டு இருக்கிறார். (தினமணியில் கார்ட்டூன்கள் வரையும் ‘மதி’ பிறகு வந்தவர்). மதிப்புக்குரிய திரு.ராணி மைந்தன் பிபிசியில் செய்தித் தொகுப்பு செய்துகொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார். விகடன் பிரசுரத்துக்கும் மொழி மாற்றங்கள் செய்து தருகிறார். சாவி நினைவு நாளன்று இவர்கள் அனைவரும் அநேகமாக ஒன்றுகூடப் போகிறார்கள். எனக்கே தெரியாமல் எனக்குத் தாழ்ந்த கண்ணோட்டம் இருந்ததா என இவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்று காத்திருக்கிறேன்.

“பெரும்பாலான பிரச்னைகளுக்குக் காரணம் நமது யூகங்கள்தான்!” என்று ஒரு பொன்மொழி உண்டு. அது ஷ்யாமா விஷயத்தில் சரியாகப் பொருந்தியிருக்கிறது. வேறென்ன சொல்ல?

இதோ, ‘பொக்கிஷம்’ பரிசுப் போட்டி!

2012-01-01T20:13:00.008+05:30

நான் டூ-வீலர் ஓட்டத் தொடங்கி ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டது. இதற்கு முன்பும் டூ-வீலர் ஓட்டியிருக்கிறேன் என்றாலும், அது நான் சாவியில் பணியாற்றிய 1989 - 90-ல். அப்போது சென்னை சாலைகளில் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. தவிர, வேகம் அதிகம் இல்லாத, சைக்கிள் மாதிரியான வாகனம் அது. ‘மோஃபா’ என்று பெயர்.

மற்றபடி, நான் தொடர்ந்து டூ-வீலர் ஓட்டுவது இப்போதுதான். ஆரம்பத்தில் பயமாக இருந்தது. இப்போது பழகிவிட்டது. என் அனுபவத்தில், வாகனங்கள் ஓட்டுபவர்கள் எல்லாருமே மிகச் சரியாகத்தான் ஓட்டுகிறார்கள். திறமையாகத்தான் ஓட்டுகிறார்கள். ஆனாலும், அங்கங்கே விபத்துக்கள் நடப்பதற்குக் காரணம்... அவசரம், அசிரத்தை, மற்றவரை முந்திச் செல்ல வேண்டும் என்கிற வெறி மற்றும் பழுதான சாலைகள் ஆகியவைதான்.

டூ-வீலர் ஓட்டும்போது கவனிக்க வேண்டியவை:

1) வேகமாகச் செல்வதா, மெதுவாகச் செல்வதா? எது பாதுகாப்பான பயணத்துக்கு உகந்தது? என்னைப் பொறுத்தவரையில், ஒவ்வொரு வாகனத்துக்கும் தகுதியான வேகம் ஒன்று இருக்கும்; அதே போல், ஒவ்வொருவரின் திறமைக்கேற்பவும் வேகம் மாறுபடும். நான் 55 கி.மீ. வேகத்தில் செல்கிறேன். நெரிசல் மிகுந்த இடங்களில் வேகம் குறையும். என்றாலும், என் சராசரி வேகம் 55 கி.மீ. இவ்வளவு வேகம் ஆகாது என்று 40 கி.மீ வேகத்தில் வேண்டுமென்றே குறைத்து மந்தமாக ஓட்டியபோதெல்லாம் விபத்து நேரிடக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. எனவே, ஒவ்வொருவருக்கும் இயல்பான வேகம் என ஒன்றிருக்கும். அதற்கு மேலேயும் செல்லாதீர்கள்; கீழேயும் செல்லாதீர்கள். உங்கள் இயல்புப்படி ஓட்டுங்கள்.

2) கார், வேன் போன்ற வாகனங்களைப் பின்தொடரும்போது கவனம் தேவை. பெரிய பள்ளத்தை அவற்றின் சக்கரங்கள் அணைத்தாற்போல் சென்றுவிடும். பின் தொடரும் நீங்கள் சட்டென்று எதிர்ப்படும் பள்ளத்தைச் சமாளிக்க முடியாமல் தடுமாறி விழ நேரிடும்.

3) உங்கள் டிராக்கிலேயே செல்லுங்கள். சடாரென்று இடப் பக்கமோ வலப்பக்கமோ வளைத்து ஓட்டாதீர்கள். குறிப்பாக, முன் செல்லும் வாகனத்தை ஓவர் டேக் செய்யவேண்டுமென்றால், முன்னதாகவே தீர்மானித்துக்கொண்டு அதற்கேற்ப உங்கள் வண்டியை ஒதுக்கி ஓட்டுங்கள். அல்லது, வேறு ஏதாவது காரணத்தால் முன் வாகனம் நின்று, நீங்கள் கடந்துதான் போகவேண்டும் என்றால், பின் வரும் வாகனங்களைப் போகவிட்டு, நிதானித்துக் கடக்கவும்.

4) ரியர் வியூ மிர்ரர் இருக்கிறதே என்பதற்காக அடிக்கடி அதைப் பார்க்கவேண்டும் என்பதில்லை. வலப்பக்கமோ இடப்பக்கமோ திரும்பும்போது ஓர் எச்சரிக்கைக்குப் பார்த்துக்கொண்டால் போதுமானது. டிராஃபிக்கில் வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது ரியர் வியூ மிர்ரரைப் பார்த்தால், சாலையிலான கவனம் சிதறுகிறது என்பதோடு, உங்களையொட்டி பின்னால் வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கும் வாகனம் எங்கே உங்கள் மீது மோதிவிடுமோ என்கிற அநாவசியமான பயம் ஏற்பட்டு, அதிலேயே தடுமாறி விழும்படி ஆகிவிடும்.

5) உங்கள் பாதையில் திடுமென பள்ளத்தைப் பார்த்தால், சட்டென்று வளைத்துக் கடக்க முயலாதீர்கள். பின்தொடர்பவர்கள் சுதாரிக்க முடியாமல் உங்கள் வண்டி மீது மோதும்படியாகிவிடும். எனவே, முன்கூட்டியே மேடு பள்ளங்களைப் பார்த்துக் கவனமாக ஓட்டுவதே சிறந்தது. அல்லது, எதிர்பாராமல் பள்ளம், மேடு கண்ணில் பட்டது என்றால், வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து, பள்ளத்தை வளைத்துக்கொண்டு செல்லவும். பள்ளம் அல்லது மேடு சிறியதுதான் என்றால், பேசாமல் வண்டியை இறக்கி ஏற்றிச் செல்வதே நலம்.

6) சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது திடீர் திடீரென பிரேக் பிடித்து நிற்காதீர்கள். அதுவும் தேவையே இல்லாமல் சடன் பிரேக் போடாதீர்கள். சிக்னல் வந்தாலோ, டிராஃபிக் ஜாம் என்றாலோ அதற்கேற்ப வேகத்தைக் குறைத்து ஓட்டிக்கொண்டு போய் நிறுத்துங்கள்.

7) வெகுகாலம் சைக்கிள் ஓட்டிப் பழகியவர்கள் திடுமென டூ-வீலர் ஓட்டத் தொடங்கினால், பிரேக் பிடித்து காலை அழுத்தமாக ஊன்றி நிற்கத் தோன்றும். அது ஆபத்தானது. காலூன்றி நிற்கும்போது, வண்டி கொஞ்சமும் சாயக் கூடாது. அப்படிச் சாய்ந்தால் வண்டியின் கனத்தை உங்களால் சமாளிக்க முடியாது. எனவே, இரண்டு பக்கமும் தரையில் லேசாகக் கால் படும்படியாக நிற்பதே சரியான முறை.

8) சாலைத் திருப்பங்களில் கண்டிப்பாக ஹாரன் செய்யுங்கள். அதே போல் வலப் பக்கம் திரும்பப் போகிறீர்களா, இடப் பக்கமா என்பதற்கேற்ப சிக்னல் விளக்கை எரிய விடுங்கள். சாலையில் திரும்பியதும், மறக்காமல் சிக்னல் விளக்கை அணையுங்கள். இல்லையெனில், நீங்கள் திரும்பப் போகிறீர்கள் என்று நினைத்து பின் தொடரும் வாகனம் உங்களை எதிர்ப்பக்கமாக வேகமாகக் கடக்க முயலும். சரியாக நீங்களும் அந்தப் பக்கம் வளைத்துத் திரும்ப, விபத்து நேரிடும்.

9) சாலையில் வாகனப் போட்டி எதுவும் நடத்திப் பரிசு கொடுக்கப் போவதில்லை. எனவே, யாரேனும் உங்களை வேகமாக முந்திச் சென்றால், பதிலுக்கு நீங்களும் வேகம் எடுத்து அவர்களை முந்தப் பார்க்காதீர்கள். பெரும்பாலும் பெண்கள் தங்களை வேகமாக முந்திச் செல்வதைப் பல ஆண்கள் விரும்புவதில்லை. ஏதோ தங்களுக்கு இடப்பட்ட சவால் போல வேகமெடுத்துப் பறந்து சென்று ஓவர் டேக் செய்கிறார்கள். வேண்டாமே!

10) வாகனத்தை ஓட்டும்போது சிந்தனையை எங்கோ ஓட விடாதீர்கள். உங்கள் முழுக் கவனமும் சாலையிலேயே இருக்கட்டும். தூக்கக் கலக்கமாக இருக்கும் நேரத்தில் எக்காரணம் கொண்டும் வண்டியை ஓட்டவே ஓட்டாதீர்கள். ‘ஓட்ட முடிகிறதே! ஒன்றும் சிரமமாக இல்லையே!’ என்று நினைக்கலாம். தொடர்ந்த பழக்கத்தின் காரணமாக வண்டியை ஓட்ட முடியும்தான். ஆனால், தூக்கக் கலக்கத்தில் நம் மூளை அயர்ச்சியுடன் இருப்பதால், தொலைவில் வரும் வாகனம் என்ன வேகத்தில் வருகிறது, நாம் என்ன வேகத்தில் செலுத்தினால் முந்தின வாகனத்தைப் பாதுகாப்பாகக் கடக்கலாம் என்பன போன்ற கணக்கீடுகளைச் செய்ய முடியாது. இதனால் விபத்து நேரிடும் ஆபத்து உண்டு.

மற்றபடி, தங்கள் அனுபவத்தில் வேறு ஏதேனும் முக்கியக் குறிப்பு சொல்லவேண்டும் என்று தோன்றினால், பின்னூட்டம் இடுங்கள். எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உதவும்.

இனி, ‘பொக்கிஷம் புத்தகப் பரிசுப் போட்டி’!

1) ஓர் எழுத்தாளரின் பேச்சைக் கேட்பதற்காகப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் வாசலிலேயே காத்திருந்தேன். என்னை உள்ளே விட வாட்ச்மேன் மறுத்துவிட்டார். யார் அந்த எழுத்தாளர்? என்னுடைய எந்த வலைப்பூவில், எந்த ஆண்டு, எந்த மாதம், என்ன தேதியில் எழுதிய பதிவில் இது பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளேன்? அந்தப் பதிவின் தலைப்பு என்ன?

இந்தக் கேள்விக்கான சரியான விடையை முதலில் பின்னூட்டமாக அனுப்புபவருக்கு, வரும் புத்தகச் சந்தைக்கு விகடன் பிரசுரம் வெளியிடவிருக்கும், சுமார் ரூ.180 மதிப்புள்ள ‘ஆனந்த விகடன் பொக்கிஷம்’ புத்தகம் அன்பளிப்பாக அனுப்பிவைக்கப்படும்.

2) என் வலைப்பூக்கள் பற்றிய தங்களின் ஆக்கபூர்வமான விமர்சனத்தை, ரசிக்கும்படியான எழுத்து நடையில் சுவாரஸ்யமாக எழுதி அனுப்புங்கள். சிறந்த விமர்சனக் கட்டுரையை எழுதியவருக்கும் மேற்படி ‘பொக்கிஷம்’ புத்தகம் பரிசாக அளிக்கப்படும். தவிர, அந்தக் கட்டுரையை என் வலைப்பூவில் பிரசுரிப்பேன்.

நிபந்தனைகள்:

1) தாங்கள் சரியான விடை அனுப்பியிருந்தும் ஏதேனும் தொழில்நுட்பக் கோளாறு காரணமாக அது எனக்குக் கிடைக்கவில்லை எனில், அதற்கு நான் பொறுப்பாக முடியாது. என் பரிசீலனைக்கு வரும் விடைகளிலிருந்து மட்டுமே பரிசுக்குரிய விடைகளை நான் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

2) இந்திய முகவரிக்கு மட்டுமே என்னால் புத்தகத்தைத் தபாலில் அனுப்பி வைக்க இயலும். எனவே, வெளிநாட்டில் வசிப்பவராக இருந்தால், தயவுசெய்து உங்கள் இந்திய முகவரியைத் தரவும்.

3) முதல் கேள்விக்கான விடையைப் பின்னூட்டமாக அனுப்பலாம். ஆனால், இரண்டாவது கேள்விக்கான விடையை, அதாவது விமர்சனக் கட்டுரையை எனது nraviprakash@gmail.com இ-மெயிலுக்கு மட்டுமே யூனிகோடில் அனுப்பவேண்டும். அல்லது, பி.டி.எஃப் செய்து இணைத்து அனுப்பலாம்.

4) இந்த இரண்டு போட்டிகளிலும் கலந்துகொள்ளக் கடைசி தேதி 8.1.2012. அதற்குப் பின் வரும் விடைகள் பரிசீலனைக்கு ஏற்கப்படமாட்டாது.

5) முதல் கேள்வியைப் பொறுத்தமட்டில் முதலில் வரும் சரியான விடைக்கே பரிசு. அதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால், இரண்டாவது கேள்விக்கான பரிசு ரசனையின் அடிப்படையில் அளிக்கப்படுகிறது. எனவே, பரிசீலனைக்கு வரும் விமர்சனக் கட்டுரைகளில் என் ரசனைக்கு உகந்ததாக ஏதும் இல்லையெனில் எந்தக் கட்டுரைக்கும் பரிசளிக்க இயலாது. அதேபோல், பரிசு அளித்தாலும் அந்தக் கட்டுரையை என் வலைப்பூவில் (தேவைப்பட்டால் சிறுசிறு திருத்தங்களோடு) பிரசுரிப்பதும் பிரசுரிக்காததும் என் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது.

6) பரிசு பெறுபவர்களின் பெயர்களை நான் இதே வலைப்பூவில் 10.1.2012-க்குள் தெரிவித்துவிடுவேன். அவர்கள் தங்களின் இந்திய முகவரியை உடனே என் இ-மெயிலுக்கு முழுமையாக அனுப்ப வேண்டும். உடனடியாக அவர்களுக்கான பரிசுப் புத்தகங்கள் தபாலில் அல்லது கூரியரில் அனுப்பி வைக்கப்படும். ஜனவரி மாத இறுதிக்குள்ளாக எனக்கு முகவரி கிடைத்தால்தான், பரிசுப் புத்தகம் அனுப்பி வைக்க ஏதுவாக இருக்கும். அதற்கும் தாமதாக முகவரியை அனுப்பினால், பரிசு அளிக்க இயலாது.

நினைவூட்டல்:

‘என் டயரி’ வலைப்பூவில், ‘பொன்னியின் செல்வனும் பொக்கிஷமும்’ என்னும் பதிவில் ஒரு படம் வெளியிட்டு, அந்த அழகி யார் என்று கேட்டிருந்தேன். சரியான விடை அனுப்புகிறவருக்கு விகடன் பிரசுர குட்டிப் புத்தகம் ஒன்று பரிசு எனச் சொல்லியிருந்தேன். சரியான விடை: பூங்குழலி. இதை முதலில் பின்னூட்டமாக அனுப்பியவர் யாழ் மைந்தன் என்ற விடையையும் அடுத்த பதிவில் கொடுத்திருந்தேன். திரு.யாழ் மைந்தன் தனது முகவரியை இன்னும் எனக்கு அனுப்பி வைக்கவில்லை என்பதை இதன்மூலம் அவருக்குத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

சாவி எனும் மகான்!

2011-12-29T19:17:00.006+05:30

சாவி சாரின் அபூர்வ படம். தன் மகன்கள் பாச்சா (எ) பாலசந்திரன், மணி மற்றும் மகள்கள் ஜெயந்தி, உமா, ஜெயஸ்ரீ மற்றும் மாலதியுடன் சாவி சார். கடைக்குட்டிப் பெண்தான் மாலதி.

‘சாவி’ என்று அந்த மாமனிதரின் பெயரை தட்டச்சு செய்யும்போதே என் உடம்பு சிலிர்க்கிறது. அவரிடம் எட்டு ஆண்டுகள் பணியாற்றியது நான் செய்த பாக்கியம். ஆனால், அவரிடம் பணியாற்றிய காலத்தில் அதை நான் பூரணமாக உணர்ந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் நிஜம்.

அவர் என்னிடம் உரிமையோடு கோபித்துக்கொண்டபோதெல்லாம் அது என் நன்மைக்காகவே என்பது புரியாமல், மோதிரக் கையால் பெறப்படும் குட்டுக்கள் அவை என்பதை உணராமல், பதிலுக்கு பதில் நானும் அவரிடம் முறைத்துக் கொண்டதை இப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு உடம்பு கூசுகிறது. என்னை நானே எதாலாவது அடித்துக் கொள்ளலாம் போல் இருக்கிறது.

சாவி பத்திரிகையை முழுக்க முழுக்க என்னை நம்பி விட்டிருந்தார் சாவி. அவர் தொடர்பான கட்டுரைகளை மட்டுமே கவனிப்பார். மற்ற விஷயங்கள், கட்டுரைகள், சிறுகதைகள், தொடர்கதைகள், வடிவமைப்புகளை எல்லாம் என் விருப்பத்துக்கேற்பத் தீர்மானிக்கும் சுதந்திரத்தைக் கொடுத்திருந்தார். ஒரு முறை, சிறுகதை ஒன்றின் படத்தை சாவி பத்திரிகை அட்டையில் வெளியிட்டு, அதன் கீழேயே கதையின் ஆரம்பச் சில வரிகளைப் பெரிய எழுத்தில் பிரசுரித்து, தொடர்ச்சி உள்ளே எனக் குறிப்பிட்டேன். அவ்வளவு ஏன்... இம்ப்ரிண்ட் என்று சொல்லப்படும் ஆசிரியர் குழுப் பட்டியலை சாவி பத்திரிகை அட்டையிலேயே ஒருமுறை வெளியிட்டேன் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். எதற்குமே மாற்றுக் கருத்து சொன்னதில்லை அவர். ‘இம்ப்ரிண்ட்டை அட்டையில் வெளியிடணும்கிற விசித்திரமான யோசனை யாருக்குமே தோணாது, ரவி!’ என்று புன்னகைத்துப் பாராட்டத்தான் செய்திருக்கிறார்.

அப்படிப்பட்டவர் என் மீது அக்கறை கொண்டு உரிமையோடு கோபித்துக் கொண்டபோது அதை ஆசீர்வாதமாக ஏற்காமல், பதிலுக்கு நானும் முறுக்குக் காட்டியதை நினைத்தால் வேதனையாக இருக்கிறது.

ஒருமுறை, எஸ்.சங்கரநாராயணன் என்கிற எழுத்தாளர் ‘அன்றிரவு’ என்று ஒரு சிறுகதையை என்னிடம் பரிசீலனைக்கு நேரில் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவர் அண்ணா நகரில், சாவி இல்லம் - கம் - அலுவலகத்துக்கு அருகில் இருந்த போஸ்ட் அண்ட் டெலகிராஃப் ஆபீஸில் அப்போது பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தார். எனவே, தனது படைப்புகளைப் பொடி நடையாக நேரிலேயே வந்து கொடுப்பது அவர் வழக்கம். அவர் தந்த ‘அன்றிரவு’ கதையை அன்றிரவே படித்து, அந்த வார சாவி இதழிலேயே பிரசுரித்துவிட்டேன்.

சாவி இதழுக்கு பரிசீலனைக்கு வரும் சிறுகதைகள் மொத்தத்தையும் என் ஒருவனால் படிக்க முடியாது என்பதால், அவற்றை சாவி சாரின் கடைசி மகள் மாலதிக்கு அனுப்பி வைப்பேன். அவர் படித்துத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்த சிறுகதைகளையும் வெளியிடுவேன். ஆனால், அப்படி அனுப்புவதற்கு முன்பு, உடனடி தேவைக்காக, நன்றாக எழுதக்கூடிய எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளை நானே பரிசீலிப்பதற்காகத் தனியாக எடுத்து வைத்துக் கொள்வது என் வழக்கம்.

‘அன்றிரவு’ சிறுகதை ‘சாவி’யில் வெளியாகி, இரண்டு நாட்கள் கழித்து, சாவி சார் என்னை அழைத்தார். “இந்த வார இஷ்யூவுல வந்திருக்கிற ‘அன்றிரவு’ கதையை யார் படிச்சு செலக்ட் செஞ்சது?” என்று கேட்டார். “நான்தான் சார்” என்றேன். “கதை அப்படி ஒண்ணும் நல்லா இல்லையாமே? எப்படி இதை செலக்ட் பண்ணினே?” என்றார். “இல்ல சார், நல்ல கதைதான்...” என்றேன். “ம்ஹூம்! கதை ரொம்ப சுமாரா இருக்குப்பான்னு மாலதிதான் போன் பண்ணிச் சொன்னா!” என்றார் சாவி. “இல்ல சார், அந்தக் கதை அப்படி ஒண்ணும் மோசமான கதை இல்லே!” என்றேன். “மோசமான கதை இல்லேங்கறியே தவிர, நல்ல கதைன்னு சொல்ல மாட்டேங்கிறே பார்த்தியா?” என்று என் வார்த்தையைக் கொண்டே என்னை மடக்கியவர், “கதை செலக்ட் பண்றதுல நீ இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும் ரவி! சுமார் ரகக் கதைகளை எல்லாம் யோசிக்காம தள்ளிடு. நல்ல கதைகள் மட்டும்தான் சாவியில் வெளியாகணும். பக்கத்துல இருக்கிறவங்க நேர்ல கொண்டு வந்து கொடுத்தாங்கன்னு முக தாட்சண்யத்துக்காக எல்லாம் சிறுகதைகளைப் பிரசுரிச்சோம்னா பத்திரிகை பேர் கெட்டுடும்” என்றார் சாவி.

அவர் பேசப் பேச, எனக்குள் சுறுசுறுவென்று கோபம் ஏறிக்கொண்டு இருந்தது.

அடுத்து அவர் சொன்னதுதான், கட்டுப்பாட்டை மீறி என்னை வெகுண்டு எழச் செய்துவிட்டது.

“ரவி, இனிமே எல்லாக் கதைகளையும் மாலதிக்கு அனுப்பிச்சுடு! அவ படிச்சு செலக்ட் பண்ணிக் கொடுக்கிறதை மட்டும் போடு, போதும்!” என்றார்.

அடுத்த விநாடி, அவர் அடுத்து என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதையும் கவனிக்காமல், விருட்டென்று அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட்டேன். மாடியில் சாவி சார் வீடு; கீழே அலுவலகம்.

விறுவிறுவென்று கீழே இறங்கி வந்தேன். ஐம்பது ஐம்பது கதைகளாகக் கட்டி வைத்திருந்த இரண்டு மூன்று கட்டுகளை சுமக்க முடியாமல் மாடிக்குத் தூக்கிச் சென்றேன். சற்றும் இங்கிதமோ, மரியாதையோ இல்லாமல், சாவி சார் முன்பு தொப்பென்று சத்தம் வரும்படி தரையில் போட்டேன். “சார், இதுல 150 கதைகள் இருக்கு. ஏற்கெனவே உங்க பொண்ணு கிட்டே 300 கதைகள் வரை இருக்கு. எல்லாத்தையும் படிச்சு செலக்ட் பண்ணிக் கொடுக்கச் சொல்லுங்க. அடுத்த இஷ்யூவுக்குக் கையில ஒரு கதை கூட இல்லை” என்றவன், “இனிமே நானாக ஒரு கதை கூட செலக்ட் பண்ணிப் போட மாட்டேன். ஆனா, இஷ்யூவுக்குக் கதைகள் இல்லேன்னா என்ன பண்ணலாம்னு நீங்கதான் சொல்லணும்” என்று வீராப்பாகச் சொல்லிவிட்டு, அவர் பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் மீண்டும் தடதடவென்று கீழே இறங்கி வந்து என் சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு, படபடப்பு அடங்காமல் சக தோழர்களிடம் புலம்பித் தீர்த்தேன்.

கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரம் கடந்திருக்கும். சாவி சார் மெதுவாக நடந்து வந்து, என் எதிரில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு, “ரவி! எனக்கு உன் கோபம் புரியுது. நான் அப்படிச் சொல்லியிருக்கக் கூடாதுதான். உன் இடத்துல நான் இருந்திருந்தாலும் அப்படித்தான் நடந்துக்கிட்டிருப்பேன். என் கோபம் அப்படியே உன் கிட்டே இருக்கு” என்றவர், சற்று இடைவெளி விட்டு, “இனிமே கதைகளை நீயே படிச்சுத் தேர்ந்தெடு. நான் எதுவும் கேட்க மாட்டேன். உன் சுதந்திரத்துல நான் குறுக்கிட மாட்டேன். உன் மேல எனக்குப் பூரண நம்பிக்கை இருக்கு. என்னவோ, அவள் சொன்னாளேன்னு அவசரப்பட்டுக் கேட்டுட்டேன். அதை ஒண்ணும் நீ மனசுல வெச்சுக்காதே! உனக்கு உதவியா இருக்கும்னா, கதைகளை மாலதிக்கு அனுப்பு. அவ செலக்ட் பண்ணிக் கொடுக்கிறதையும் அப்படியே போடணும்னு அவசியம் இல்லே. உனக்குத் திருப்தியா இருந்தா போடு! இதை ஏதோ உன் மனச்சாந்திக்கு சொல்றதா நினைக்காதே! மனப்பூர்வமா சொல்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து போய்விட்டார்.

சர்வாங்கமும் கூனிக் குறுக அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன். வேறு என்ன எதிர்வினையாற்றுவது என்று எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை. அன்றைக்கு ராத்திரி முழுக்க, நடந்த சம்பவத்தை நினைத்து நினைத்துக் குமுறிக் கொண்டிருந்தேன். பெருந்தகையாளர் சாவி அவர்களின் முன்னால் நான் வெறும் தூசு. தூசினும் தூசு. அப்படிப்பட்டவர் அன்று என்னிடம் நடந்து கொண்ட விதம், அவரை ஒரு மகானாகவே எனக்குக் காட்டியது.

இந்த நிகழ்வு ஒரு சாம்பிள்தான்! இன்னும் இருக்கிறது. இதெல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து வைத்துத்தான், சாவி சார் இறந்த அன்றைக்கு அவர் உடம்பின் அருகில் அமர்ந்து அடக்கமாட்டாமல் கதறித் தீர்த்தேன். அன்றைக்கு நான் விட்ட ஒவ்வொரு சொட்டுக் கண்ணீரும், இதே போன்று நடந்த ஒவ்வொரு சம்பவத்தை முன்னிட்டும் அது நாள் வரை நான் அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர்தான்!

பின்குறிப்பு: அந்த ஆண்டு ‘இலக்கிய சிந்தனை’ அமைப்பால் சிறந்த சிறுகதை எனத் தேர்வு செய்யப்பட்டது ‘அன்றிரவு’.

இரண்டு ‘பொ’ புத்தகங்கள்!

2011-12-25T18:12:00.005+05:30

கவனிக்க: இந்தப் பதிவின் இறுதியில் ஒரு சுவாரஸ்யம் காத்திருக்கிறது.

நீண்ட நாட்களாக வலைப்பூ பக்கம் வரவில்லை; பதிவு எதுவும் எழுதவில்லை. வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. “ஏன் சார் இப்பெல்லாம் எழுதறதே இல்லே?” என்று ஆர்வத்தோடும், அக்கறையோடும், ஆதங்கத்தோடும் கேட்போரிடமெல்லாம், “அலுவலகத்தில் வேலை பளு அதிகம்” என்று நேற்று வரை சொல்லிக்கொண்டு இருந்தேன். ‘அப்படியானால், நான் மட்டும்தான் உழைப்பாளி, ஓய்வின்றிப் பணியாற்றுபவன்; தொடர்ந்து பரபரப்பாகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் பதிவு எழுதிக்கொண்டு இருப்பவர்கள் எல்லாம் வேலை வெட்டி இல்லாதவர்களா?’ என்று இந்த நிமிடம் மனசுக்குள் ஒரு கேள்வி எழ, என் பதில் எனக்கே அதிகப்பிரசங்கித்தனமாகவும் அசட்டுத்தனமாகவும் தோன்றுகிறது. இப்படியொரு பதிலைச் சொன்னோமே என்று கூச்சமாக இருக்கிறது. நேர்மையாகச் சொல்வதானால், நான் பதிவு எழுதாததற்குக் காரணம் அசிரத்தையும் ஆர்வமின்மையும்தான். இன்னும் உடைத்துச் சொன்னால், சோம்பேறித்தனம்.

சமீபத்தில், மதிப்புக்குரிய நகைச்சுவை எழுத்தாளர் கடுகு அவர்களை, எழுத்தாள நண்பர் பாலகிருஷ்ணன் (சுபா) அவர்களின் மகள் திருமண விழாவில் சந்தித்துப் பேசினேன். “ஏன் பிளாக் எழுதுவதில்லை?” என்று கேட்டார். அவரிடம் “வேலை பளு” என்று சொல்லத் தயக்கமாக இருந்தது; “சோம்பேறித்தனம்” என்று சொல்லவும் கூச்சமாக இருந்தது. “எழுதணும் சார். எழுதறேன்” என்று மையமாக பதில் சொன்னேன். “எழுதணும். கட்டாயம் எழுதுங்க. நம்ம சந்தோஷத்துக்காகவாவது எழுதணும்” என்றார். “ஆகட்டும் சார்!” என்று வாக்குக் கொடுத்தேன்.

கண்டிப்பாக வாரம் ஒரு பதிவாவது எழுதவேண்டும் என்பதை 2012 புத்தாண்டுத் தீர்மானமாக எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

கூடவே, இந்த இரண்டு மூன்று மாதங்களாக பதிவு எழுதக் கூட நேரமில்லாமல்... தப்பு, தப்பு... ஆர்வமில்லாமல் அப்படி வேறு என்ன வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தேன் என்பதைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

முக்கியமாக இரண்டு விஷயங்கள். ஒன்று - ஆனந்த விகடன் பொக்கிஷம். இந்த ஆண்டு ஜனவரி புத்தகச் சந்தைக்கு ‘காலப் பெட்டகம்’ புத்தகம் வெளியானது. அதற்கு வாசகர்கள் தந்த ஏகோபித்த வரவேற்புதான், 2012 ஜனவரி புத்தகச் சந்தைக்கு ‘பொக்கிஷம்’ புத்தகத்தைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்கிற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது.

காலப் பெட்டகம் புத்தகத்தில், விகடன் பிறந்த 1926ஆம் ஆண்டு முதல். 2000-வது ஆண்டு வரை, தமிழ்நாட்டிலும் இந்தியாவிலும் உலக அளவிலும் நடந்த முக்கியமான நிகழ்வுகளை விகடன் பதிவு செய்திருப்பதை வருட வாரியாகத் தொகுத்திருந்தேன். அது நல்லதொரு ஆவணப் புத்தகமாக உருவாகி, வாசகர்களிடையே நன்மதிப்பைப் பெற்றது. ஆனால், ‘ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதமாகத்தான் அதில் விஷயங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தனவே தவிர, முழுமையான கட்டுரையாக எதுவும் இல்லை’ என்பது பலரின் ஆதங்கம். வாசகர்களின் அந்த மனக் குறையை ஆனந்த விகடன் பொக்கிஷம் நிச்சயம் போக்கும்.

இதில் வருட வாரியாக இல்லாமல், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, ஆரம்ப காலத்தில் இருந்து சமீப காலம் வரையில் விகடனில் வெளியான படைப்புகளைத் தொகுத்துள்ளேன். காந்தி முதல் கருணாநிதி வரை, நௌஷாத் முதல் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் வரை, டி.பி.ராஜலட்சுமி முதல் ஐஸ்வர்யா ராய் வரை, கலைவாணர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் முதல் வடிவேலு வரை, செம்மங்குடி முதல் கே.ஜே.யேசுதாஸ் வரை... எனப் பார்த்துப் பார்த்துத் தொகுத்துள்ளேன். தவிர, ஜெயகாந்தன், சுஜாதா போன்ற ஸ்டார் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளும் உண்டு. இது நிச்சயம் ஒரு சோறு பதமாக இல்லாமல், முழுமையான தலைவாழை விருந்தை உண்டு மகிழும் திருப்தியை வாசகர்களுக்கு அளிக்கும் என நம்புகிறேன்.

நான் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்த இரண்டாவது விஷயம் - பொன்னியின் செல்வன். நான் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டு இருந்த சமயத்தில், ஒரு கோடை விடுமுறையில், அமரர் கல்கியின் ‘சிவகாமியின் சபதம்’ புத்தகத்தை ஒரே மூச்சில், இரண்டு முழு நாளில் படித்து முடித்துள்ளேன். ஆனால், பொன்னியின் செல்வனை அப்படிப் படிக்கும் பேறு எனக்கு இதுவரை கிடைக்காமல் இருந்தது. அந்தக் காலத்தில் ஓவியர் மணியம் வரைந்த அதே படங்களோடு, அமரர் கல்கியின் மாஸ்டர் பீஸான பொன்னியின் செல்வனை ஒரு எழுத்து கூட எடிட் செய்யாமல், அப்படியே முழுமையாக, வரும் புத்தகச் சந்தைக்குக் கொண்டு வருகிறது விகடன் பிரசுரம். அத்தியாயங்களுக்கான கறுப்பு - வெள்ளைப் படங்களோடு, இந்தத் தொடருக்காக மணியம் வரைந்த அழகிய வண்ணப்படங்களும் இந்தத் தொகுப்பில் இடம்பெறுகின்றன. இதை வரிக்கு வரி படித்து, பிழை திருத்தம் செய்து, அத்தியாயங்களுக்கேற்ற படம்தான் இடம்பெற்றுள்ளதா என்பதைச் சரிபார்த்துக் கொடுக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு அளிக்கப்பட்டது. ஆக, ஐந்து பாகங்களாக வெளியாக இருக்கும் பொன்னியின் செல்வனை தினந்தோறும் படித்து மகிழும் பாக்கியம் பெற்றேன். தொகுப்பில் உதவியோர் பட்டியலில் என் பெயரும் இடம் பெற்றுள்ளது எனக்குப் பெருமையைத் தருவதாகவும், அமரர் கல்கியின் சுண்டு விரலைப் பற்றி நடப்பது போன்ற மகிழ்ச்சியைத் தருவதாகவும் இருக்கிறது. பொன்னியின் செல்வன் புத்தகத்தை வாங்க விரும்பி அட்வான்ஸ் தொகை அனுப்பியுள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை இப்போதே ஆயிரத்தைத் தாண்டிவிட்டது என்று கேள்வி. மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

விகடன் பிரசுரம், வரும் புத்தகச் சந்தைக்கு இருபதுக்கும் மேற்பட்ட புதிய, முக்கியமான, அருமையான புத்தகங்களை வெளியிடவிருக்கிறது. அவற்றில் பொக்கிஷம், பொன்னியின் செல்வன் ஆகிய இரண்டு புத்தகங்கள் தலைசிறந்த புத்தகங்களாக, ஸ்டார் புத்தகங்களாகத் திகழும் என்பது நிச்சயம்.

‘பொக்கிஷம்’ புத்தகத்தில் இடம்பெறும் என் முன்னுரையையும், பொன்னியின் செல்வன் புத்தகம் பற்றிய என் வாசிப்பு அனுபவத்தையும் ‘என் டயரி’யில் தனிப் பதிவாகப் பதிவு செய்வேன்.

இனி, ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட அந்த சுவாரஸ்யத்துக்கு வருவோம்.

வரும் புத்தாண்டை, என் வலைப் பதிவு நேயர்களுக்கு - குறிப்பாக, தொடர்ந்து என் வலைப்பதிவுகள் அனைத்தையும் வாசித்திருப்பவர்களுக்கு ஒரு பரிசுப் போட்டி வைத்துப் பரிசு அளிப்பதன் மூலம் தொடங்கலாம் என்பது என் விருப்பம்.

உங்கள் ரசிகன், என் டயரி ஆகிய என் இரண்டு வலைப்பூக்களில் இதுவரை நான் எழுதியுள்ள பதிவுகளிலிருந்து ஒரு கேள்வி கேட்பேன். அதற்கான சரியான விடையை உடனடியாக எனக்குப் பின்னூட்டம் இடவேண்டும். முதலில் வரும் சரியான விடைக்குப் பரிசு. தவிர, பொதுவாக என் பதிவுகள் பற்றிய நிறை, குறை, மற்றும் ஆலோசனைகளோடு கூடிய உங்கள் விமர்சனத்தை விரிவாக எழுதி அனுப்ப வேண்டும். சிறப்பான விமர்சனக் கட்டுரையை என் வலைப்பூவில் பதிவதோடு, அதை எழுதியவருக்கும் ஒரு பரிசு.

சரி, என்ன பரிசு?

வேறென்ன? புத்தகம்தான். ‘பொன்னியின் செல்வன்’ புத்தகத்தைப் பரிசாக வழங்கலாம் என்று மனசில் ஆசை இருந்தாலும், அது என் பொருளாதாரத் தகுதிக்கு அப்பாற்பட்டதாக உள்ளது. எனவே, சுமார் 180 ரூபாய் மதிப்புள்ள (சரியான விலை இன்னும் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை) ‘ஆனந்த விகடன் பொக்கிஷம்’ புத்தகத்தை இரண்டு பேருக்கு அளிப்பதென்று முடிவு செய்துள்ளேன்.

போட்டி தொடர்பான முழுமையான விவரங்கள் அடுத்த பதிவில்.

அன்பு வாசகர்கள் அனைவருக்கும் என் அட்வான்ஸ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

அந்தமான் போய் வந்தேன்!

2011-10-02T17:38:00.011+05:30

விமானம் லேசாக நகரத் தொடங்கியதை, ஜன்னல் வழியே நகர்ந்த வெளிப்புறக் காட்சிகளை வைத்து உணர்ந்துகொண்டேன். ஒரு பஸ் மிக மெதுவாக நகர்வது போன்று விமானம் மெதுவாக தார்ச்சாலையில் ஊர்ந்து, ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பி நின்றது.

எதிரே வேறொரு விமானம், திடுதிடுவென ஓடி வருவது தெரிந்தது. விரைந்து வந்த அந்த விமானம் கண்ணெதிரே குபுக்கென உயரே எழுந்து பறந்தது. அது வானில் புள்ளியாகி மறைந்த விநாடியில், எங்களின் விமானம் உறுமத் தொடங்கியது. அந்த உறுமல் சட்டென பேரிரைச்சலாக மாறியது. யோசிப்பதற்குள் திடுக்கெனக் கிளம்பி, எடுத்த எடுப்பில் படு வேகத்தில் ஓடியது. கண் சிமிட்டும் நேரத்துக்குள் நாங்கள் தரையை விட்டு இருநூறு அடி உயரத்தில் இருந்தோம்.

ஜன்னல் வழியே சென்னையின் வீடுகள், எல்.ஐ.சி. கட்டடம், அண்ணா மேம்பாலம், மெரினா கடற்கரை ஆகியவை புள்ளிப் புள்ளியாகத் தெரிந்தன. பின்னர் வெறுமே பச்சை மரங்களாக மட்டும் கண்ணில் பட்டன. பின்னர் வெறும் கடற்பரப்பு தெரிந்தது. சில விநாடிகளில் அதுவும் மறைந்து, வெறும் ஆகாயம் மட்டுமே தெரிந்தது (ஆல்பம் என் முகப் புத்தகத்தில்).

காதுக்குள் ஏதோ திரவம் சுரப்பது போன்று ஓர் உணர்வு. குறுகுறு என்று இருந்தது. குப் குப்பென்று அடைத்தது. சன்னமான வலி. விரல்களைச் செலுத்தி, காதுகளை இறுகப் பொத்திக்கொண்டேன்.

முழு உயரத்தை எட்டுவதற்குள், விமானம் இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் மாறி மாறிச் சாய்ந்து பறந்தது. பின்னர் சீராகப் பறக்கத் தொடங்கியதும், சீட் பெல்ட்டுகளை அவிழ்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற அறிவிப்பு கசிந்தது. நான் என் பெல்ட்டைக் கழற்றிவிட்டு, மெதுவாக எழுந்து நடந்தேன். இந்தக் கோடியிலிருந்து அந்தக் கோடி வரை ஒரு நடை போய், நம்மவர்கள் யார் யார் எங்கே எங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள் என்று பார்த்துவிட்டு வந்தேன்.

இடப் பக்கம் மூன்று, வலப் பக்கம் மூன்று என வரிசைக்கு ஆறு சீட்டுகள். இப்படி சுமார் 30 வரிசைகள் இருந்தன. மையமாக, ஓராள் மட்டுமே நடந்து செல்ல முடிகிற அளவுக்குக் குறுகலான நடைபாதை. விமானம் ஹவுஸ்ஃபுல் ஆகவில்லை. ஏழெட்டு சீட்டுகள் காலியாக இருந்தன.

என் சீட்டுக்குத் திரும்புவதற்குள், ஒரு நடை டாய்லெட்டுக்கும் போய் வந்தேன். அவசரமோ அவசியமோ எதுவும் இல்லை. என்றாலும், வந்ததுதான் வந்தோம்; விமானத்தில் டாய்லெட் வசதி எப்படி இருக்கிறது என்றுதான் பார்ப்போமே என்று ஒரு எண்ணம்.

மிகக் குறுகிய அறை. வெஸ்டர்ன் டாய்லெட்டில் அமர்ந்தபடியே கழுவிக் கொள்ளும் சாமர்த்தியமோ, அல்லது நின்றபடியே கழுவிக் கொள்ளும் சாமர்த்தியமோ இருந்தால் பிழைத்தோம். உள்ளே நுழைந்து கதவைத் தாழ் போட்டதும் விளக்கு எரிந்தது. தாழ்ப்பாளைத் திறந்ததும் லைட் அணைந்தது. நம்மவர்களின் அசிரத்தை, அலட்சியம், பொறுப்பின்மை இவற்றை உணர்ந்து செய்திருந்த ஏற்பாடாகவே அது எனக்குத் தோன்றியது.

என் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தேன். அக்கம்பக்கத்து சீட்டுகளில் உள்ளவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று நோட்டமிட்டேன். சிலர் தங்களின் முன்னிருக்கையின் முதுகில் இருந்த குட்டி மானிட்டரில் வீடியோ கேம் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தனர். சிலர் கூகுள் மேப் போன்ற ஒரு மேப்பில், விமானம் தற்போது எங்கே, என்ன உயரத்தில் பறந்துகொண்டு இருக்கிறது என்று கவனித்துக்கொண்டு இருந்தனர்.

நான் எனக்கான குட்டித் திரையை ஆன் செய்தேன். ஹெட்போனை எடுத்துக் காதில் மாட்டிக்கொண்டேன். இந்திப் படம் ஒன்று இருந்தது. அதை கிளிக் செய்து, கொஞ்ச நேரம் பார்த்தேன். போரடிக்கவே, வேறு என்னென்ன இருக்கிறது என்று தேடினேன். பாப் பாடல்கள் இருந்தன. அதைக் கிளிக் செய்து, ஓட விட்டேன். பரவாயில்லை ரகம்!

சற்று நேரத்தில், குறுகலான நடைபாதையில் சக்கர வண்டி ஒன்றைத் தள்ளியபடி ஏர் ஹோஸ்டஸ்கள் இருவர் வந்தனர். இந்த விமானத்தில் என் கண்ணில் பட்ட ஏர் ஹோஸ்டஸ்கள் மொத்தம் ஆறு பேர். நாலு பேர் பெண்கள்; இருவர் ஆண்கள். அனைவரும் கருநீல நிறத்தில் கோட், சூட் அணிந்திருந்தனர். பெண்கள் தங்கள் தலைமுடியை இறுக்க முடிந்து, கொண்டை போட்டிருந்தனர். அதீத மேக்கப். ரோஸ் நிறத்தில் ஓவர் லிப்ஸ்டிக். விழிகளில் பட்டையடித்திருந்த மை. ரோபோத்தனமான செயல்பாடுகள். உறைந்த சிரிப்பு! அவர்கள் உணர்ச்சியுள்ள ஜந்துக்கள் மாதிரி எனக்குத் தெரியவில்லை. கீ கொடுத்த பொம்மை போன்று இயங்கினார்கள்.

வண்டியைத் தள்ளியபடியே, ‘வெஜ்ஜா, நான்-வெஜ்ஜா?’ என்று கேட்டு, அதற்கேற்ப ஆளுக்கொரு பேக்கிங்கை விநியோகித்தபடி வந்தார்கள். எனக்கான பேக்கிங்கைப் பிரித்தேன். பனீர் ரொட்டி, கிச்சடி, சப்பாத்தி, குருமா என இருந்தது. சாப்பிட்டு முடித்ததும், மீண்டும் ‘காபியா, டீயா?’ என்று கேட்டபடி, அதே ஏர்ஹோஸ்டஸ்கள் மீண்டும் வந்தார்கள். காபி என்றேன். ஒரு சின்ன கப்பில் காபி டிகாக்‌ஷன் மட்டும் கொடுத்தார்கள். ஏற்கெனவே கொடுத்த பேக்கிங்கில், ஒரு சின்ன முட்டை மாதிரி கூட்டுக்குள் செயற்கைப் பால் இருந்தது. அதைப் பிரித்து டிகாக்‌ஷனுடன் கலக்க, காபி ரெடி! ஆனால், அப்படியொன்றும் சுவையாக இல்லை. மிகச் சுமார் ரகம்!

மீண்டும் சக்கர வண்டியைத் தள்ளியபடி வந்து, காலியான எச்சில் பேக்கிங்குகளை சேகரித்துக்கொண்டு போனார்கள் ஏர்ஹோஸ்டஸ்கள். பாதை ஓர சீட்டில் நான். எனக்குப் பக்கத்தில், அதாவது என் வரிசையின் மத்தியில் அமர்ந்திருந்த நபரின் காலி பேக்கிங்குகளைச் சேகரிக்கும்போது, ஏதோ ஒரு சிறு குப்பி, தவறி என் பேண்ட்டின் மீது விழுந்து, தரையில் விழுந்தது. பதறிவிட்டாள் அந்த ஏர்ஹோஸ்டஸ். ‘ஸாரி... ஸாரி...’ என்று பலமுறை சொல்லி, கையிலிருந்த சின்ன டவலால் பேண்ட்டைத் துடைத்துவிட்டாள். தரையில் முட்டி போட்டு அமர்ந்து, கீழே விழுந்திருந்த குப்பியை எடுத்து தள்ளுவண்டியில் போட்டுவிட்டு, தரையைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தாள். பின்பு எழுந்து, மீண்டும் ‘ஸாரி...’ என்றாள். “இட்ஸ் ஓகே! விடும்மா!” என்றும் கேட்காமல், மறுபடியும் ஸாரி சொல்லி, ஒரு சின்ன டவல் தந்து துடைத்துக்கொள்ளச் சொன்னாள். நடிகை மாதிரி இருந்தவள் சர்வண்ட்டாக மாறிப் பணிவிடை செய்தபோது, அவள் மீது கொஞ்சம் பரிதாபமாக இருந்தது. பெயர் கேட்டேன். ‘ஏஞ்சலினா’ என்றபடி, இடது தோள் பக்கம் குத்தியிருந்த பேட்சைத் தொட்டுக் காட்டினாள், தனது வழக்கமான செயற்கைப் புன்னகையுடன்.

சரியாக இரண்டு மணி நேரப் பயணத்துக்குப் பின்பு, விமானம் இறங்கத் தொடங்கியது. தரையில் மேடு பள்ளமான சாலையில் தடக் தடக்கென்று பஸ் இறங்குவதைப் போலவே, விமானமும் தட் தட்டென்று எதிலோ தட்டுவது போல் இறங்கியது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏர் பிளாக்குகள் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு விமானம் மாறும்போது இப்படித்தான் இடிக்குமாம்.

ஜன்னல் வழியே மீண்டும் கடல் பரப்பு, பச்சைப் பசேல் மரங்கள், தீப்பெட்டிகள் போல வீடுகள் எல்லாம் கண்ணில் பட்டன. தட்டென்று தரை தட்டி, விறுவிறுவென்று ஓடி நின்றது விமானம். சினிமா முற்றாக முடிவதற்குள் எல்லோரும் கிளம்பி நகரத் தொடங்குவது போல, விமானம் நிற்பதற்குள் பலர் எழுந்துகொண்டார்கள். ‘உட்காருங்க, சொன்னதும் எழுந்திருக்கலாம்!’ என்றார்கள் ஏர்ஹோஸ்டஸ்கள்.

காக்பிட்டிலிருந்து இரண்டு விமானிகளும் வெளியே வந்து, பயணிகளின் முன் நின்று, சர்க்கஸ் முடிந்ததும் வீரர்கள் கையசைப்பது போல் கையசைத்து ‘ஹாய்’ என்றார்கள். விமானத்தைச் செலுத்திய விமானியின் பெயர் சுப்பிரமணியன் என்றும், துணை விமானியின் பெயர் சுரேஷ் என்றும் அறிவிப்புக் குரல் ஒலித்தது.

ஒவ்வொருவராக வெளியேறினோம். போர்ட்பிளேர் விமான நிலையத்தின் பெயர் வீர சாவர்க்கர் விமான நிலையம்.

தயாராக இருந்த கார்களில் கிளம்பி, நாங்கள் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த ‘மெகாபோட்’ ஹோட்டலுக்குப் போனோம்.

அந்தமான் சிறைச்சாலையைப் பார்வையிட்டோம். செல்லுலார் ஜெயிலில் வீர சாவர்க்கர் அடைபட்டிருந்த சிறு அறையில் நின்று பலர் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். பின்னர், ஒரு சிறு கப்பலில் கிளம்பி, ஹேவ்லாக் தீவு போனோம். அங்கிருந்து சிறு படகில் லாவெண்டர் தீவு, ரோஸ் ஐலண்ட் போன்ற குட்டிக் குட்டித் தீவுகளைப் பார்த்தோம். தரைப்பகுதியில் கண்ணாடி பதித்த ஒரு படகில் சென்று, கடலுள் இருந்த பவழப் பாறைகள், சிப்பிப் பாறைகள் ஆகியவ்ற்றைப் பார்த்தோம். கடலில் குதியாட்டம் போட்டோம். 30 வருடங்களுக்குப் பிறகு, மீண்டும் நீரில் நீந்தினேன். கடலில் நீந்துவது இதுவே முதல்முறை!

எலிஃபெண்டா பீச் போனோம். அப்புறம் ராதா நகர் பீச் போனோம். அது ரொம்ப அழகான கடற்கரை; மியாமி கடற்கரைக்கு அடுத்தபடியாக ஆசியாவிலேயே அழகிய கடற்கரை; அங்கே நிறைய சினிமா ஷூட்டிங்குகள் நடந்திருக்கின்றன; சத்ரியன் படத்தில் ஒரு பாடல் காட்சி அங்கேதான் படமாக்கப்பட்டது; சமீபத்தில் வெளியான ‘செல்லமே’ படத்தில் இடம்பெறும் ‘காதலிக்கும் ஆசை இல்லை கண்கள் உன்னைக் காணும் வரை...’ பாடல் காட்சி அங்கே படமானதுதான் என்றெல்லாம் பில்டப் செய்து கூட்டிப் போனார்கள். ஆனால், என் கண்ணுக்கு அப்படியொன்றும் அது அழகாகத் தெரியவில்லை.

வியாழக் கிழமை அந்தமான் போய், இரண்டு நாட்கள் இருந்துவிட்டு, ஞாயிற்றுக் கிழமை மாலை சென்னை திரும்பினோம்.

‘அந்தமானைப் பாருங்கள், அழகு..!’ என்று பாட்டில்தான் அந்தமான அழகாக இருக்கிறது. மற்றபடி, நம்ம ஊட்டியைவிட அந்தமான் ஒன்றும் அழகானதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. அங்கே பார்க்கவும் ரசிக்கவும் ஒன்றும் இல்லை. முன்பு ஐந்து சினிமா தியேட்டர்கள் இருந்ததாம். அத்தனையும் போணியாகாமல் மூடிவிட்டார்களாம். இப்போது மருந்துக்கு ஒரு சினிமா தியேட்டர் கூடக் கிடையாது என்றார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் ரிலீசாகும் புத்தம்புதுப் படங்கள் எல்லாம் அடுத்த ஒரே வாரத்துக்குள் விசிடி-யாகக் கிடைத்துவிடுவதால், வீட்டிலேயே எல்லாப் படங்களையும் பார்த்துவிடுகிறார்கள். அந்தமானில் வங்காளிகள் அதிகம்; அடுத்தபடியாக தமிழர்கள் அதிகம். எனவே, தமிழ்நாட்டிலேயே வனங்கள் சூழ்ந்த பகுதி ஒன்றில் இருந்துவிட்டு வந்தது போல்தான் இருந்தது. என்றாலும், குளிர்ச்சியான தட்பவெப்பம் இல்லை. புழுக்கமும் வேர்வையும் இருந்தது.

மொத்தத்தில், சுவாரஸ்யமாகச் சொல்வதற்கு இந்தப் பயணத்தில் எனக்கு ஏதும் தெரியவில்லை.

இந்தப் பயணத்தில் சிறப்பாக ஒன்றை மட்டும் குறிப்பிடலாம். விகடன் குழுமத்தில் எடிட்டோரியல், சர்க்குலேஷன், பிரிண்ட்டிங், அட்வர்டைஸ்மெண்ட் எனப் பலப்பல பிரிவுகள் இருந்தாலும், அவரவர் பணியாற்றும் துறையைத் தவிர, மற்ற துறையில் உள்ளவர்களின் அறிமுகம் இல்லாதிருந்தது. இந்தப் பயணத்தில் சர்க்குலேஷன் மேனேஜர் யார், பெர்சோனல் மேனேஜர் யார், சேல்ஸ் மேனேஜர் யார், அக்கவுண்ட்ஸ் மேனேஜர் யார் என்றெல்லாம் தெரிந்துகொண்டேன்.

அக்கவுண்ட்ஸ் மேனேஜரும், பெர்சோனல் மேனேஜரும் நான் இருக்கும் மாம்பலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் என்பதும் இந்தப் பயணத்தின்போதுதான் தெரிந்தது. அவர்கள் இருவரோடு நானும் கிளம்பி, ஒன்றாகத்தான் ஆட்டோவில் பேசிக்கொண்டே ஏர்போர்ட் போனோம். அந்தமானில் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் பதவிகளை உதறிவிட்டு, நண்பர்களாகப் பேசி கலகலப்பாகப் பழகியது இனிமையான அனுபவம்.

சென்னை ஏர்போர்ட்டில் இறங்கி, திரும்பி வரும்போது பர்ச்சேஸ் மேனேஜர் திரு.ஸ்ரீதரும் சேர்ந்துகொண்டார். “வேணாம்! ரொம்ப டிரிங்க்ஸ் எடுத்துக்காதீங்க. ஹெல்த்துக்குக் கெடுதல்!” என்று அங்கே எங்களுக்கு அடிக்கடி அன்பும் அக்கறையுமாக அட்வைஸ் பண்ணிக்கொண்டே இருந்தார் அவர். “விமானத்தில் வந்து இறங்கினா கால்டாக்ஸியிலோ, ஆட்டோவிலாதான் வீட்டுக்குப் போகணும்னு கட்டாயமா என்ன? வாங்க, சப்-வே இறங்கி ஏறினா திரிசூலம் ஸ்டேஷன். சபர்பன்ல போயிடுவோம்!” என்று எந்த பந்தாவும் இல்லாமல், எங்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்.

இதற்கு முன்பு அவரை எங்கள் அலுவலகத்தில் பார்த்திருக்கிறேன் என்றபோதிலும், அவர் யார் என்று தெரியாமல் கடந்து போயிருக்கிறேன். இந்தப் பயணத்துக்குப் பின்பு, அவர் எதிர்ப்படும்போதெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகையைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். விஷ் செய்து கொண்டோம். அவ்வப்போது நலம் விசாரித்துக் கொண்டோம்.

இனிமையான, பந்தா இல்லாத எளிய நட்புக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தார் அவர்.

எல்லாம் சரி; புதிய, இனிய, அன்பானதொரு நட்பை எனக்குக் கொடுத்த இறைவன் ஏன் இத்தனை ஈவு இரக்கமற்றவனாகிப் போனான்?

அந்தமான் பயணம் நிகழ்ந்து ஒரு மாதம் பூர்த்தியாவதற்குள்ளாகவே, அந்த இனிய மனிதருக்கு ‘ஹார்ட் அட்டாக்’ கொடுத்து, ஏன் எங்களிடம் இருந்து பிரித்துவிட்டான்?

இன்னமும் ஆறவில்லை மனசு!

ஸ்ரீதர்

எனது முதல் விமானப் பயணம்!

2011-09-03T18:50:00.004+05:30

கட்டை வண்டி, பொட்டு வண்டி, குதிரை வண்டி, டயர் வண்டி, கை ரிக்‌ஷா, சைக்கிள், சைக்கிள் ரிக்‌ஷா, ஆட்டோ ரிக்‌ஷா, டூ-வீலர், ஸ்கூட்டர், பைக், கார், ஜீப், போலீஸ் (பேட்ரல்) கார், வேன், போலீஸ் வேன், லாரி, மிலிட்டரி லாரி, டிராக்டர், புல்டோசர், ரோடு ரோலர், கிரேன், ஆம்புலன்ஸ், ஃபயர் இன்ஜின், பஸ், ரயில், சபர்பன் ரயில், கரி இன்ஜின், கூட்ஸ் வண்டி, பாசஞ்சர் வண்டி, சதாப்தி எக்ஸ்பிரஸ், படகு, கேரள பாம்புப் படகு, மோட்டார் படகு, ஸ்பீட் போட், சொகுசுப் படகு வீடு எனப் பலவகையான வாகனப் போக்குவரத்துகளையும் பயன்படுத்திப் பயணங்கள் செய்திருக்கிறேன்.

கப்பல், ஹெலிகாப்டர், விமானம் மூன்றில் மட்டும் பயணிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது இல்லை. எனினும், முன் இரண்டில் சும்மா ஏறி இறங்கிப் பார்த்திருக்கிறேன்.

சென்னைக் கடற்கரையில் கப்பல் ஒன்று தரை தட்டி நின்றபோது, பள்ளிச் சுற்றுலாவில் வந்த நான் அதில் ஏறிப் பார்த்தது ஞாபகத்தில் உள்ளது. அதேபோல், விழுப்புரம் முனிசிபல் ஹைஸ்கூல் கிரவுண்டில் ஏதோ காரணத்துக்காக ஒரு ஹெலிகாப்டர் வந்து இறங்கி, ஒரு நாள் முழுக்க நின்றிருந்தது. அப்போது அதில் ஏறிக் குதூகலித்த பள்ளிச் சிறுவர்களில் நானும் ஒருவன்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன், மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் நின்றிருக்கும் இரண்டொரு விமானங்களை ஏக்கத்தோடு வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருக்கிறேன். “அதோ பாருங்க, அதுதான் கே.ஆர்.விஜயாவோட விமானம்!” என்று பரபரப்பாகச் சுட்டிக்காட்டிப் பேசிக் கொள்வார்கள். அப்போதெல்லாம் குறைந்த கட்டணம் வாங்கிக்கொண்டு, சென்னையை விமானத்தில் ஒரு ரவுண்டு வரலாம் என்று கேள்வி.

என் சின்ன வயது ஏக்கங்கள் பலவும் 30 வயதுக்கு மேல் சுத்தமாகத் தொலைந்து போனது வரமா, சாபமா என்று இன்னமும் எனக்குப் புரியவில்லை.

சாவி பத்திரிகையில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தபோது, சிங்கப்பூருக்கு ஒருமுறையும், ஹாங்காங்குக்கு ஒருமுறையும் சாவி சார் என்னை விமானத்தில் அழைத்துச் செல்வதற்காகச் சகல ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தபோது, அவரிடம் வேறு ஏதோ சில்லறை விஷயத்துக்காகக் கோபித்துக்கொண்டு விலகியதில், அந்த இரண்டு முறையும் விமானப் பயண அனுபவம் எனக்குக் கிட்டாமல் போனது. ஆனால், அது குறித்து எனக்குள் எந்த வருத்தமோ, ஏக்கமோ எழவில்லை என்பது எனக்கே ஆச்சரியமான ஒன்று. பின்னர் சாவி சார், “ரவி, நல்ல வாய்ப்பை நீ மிஸ் பண்ணிட்டே!” என்று சொன்னபோது, அவர்தான் அதற்காக வருத்தப்பட்டாரே தவிர, எனக்கொன்றும் அது ஒரு பெரிய இழப்பாகவே தோன்றவில்லை.

சில நாட்களுக்கு முன்னால், “ரவி, வருகிற வியாழக்கிழமை நாம ஒரு இருபது பேர் அந்தமான் போறோம். இரண்டு நாள் அங்கே இருந்துவிட்டு, ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை திரும்பறோம். அதனால இஷ்யூ வொர்க்கை எல்லாம் அதுக்கேற்ப முடிச்சுக்குங்க” என்று பதிப்பாசிரியர் திரு.அசோகனும், ஆசிரியர் திரு.கண்ணனும் சொன்னபோது, ‘சரி’ என்றேனே தவிர, முதன்முறை விமானப் பயணம் மேற்கொள்ளப்போகும் பரபரப்போ, பரவச உணர்வோ எனக்குள் எழவேயில்லை.

வீட்டில் தகவல் சொன்னபோது, அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியான மகிழ்ச்சி! ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தன் நண்பர் ஒருவர் முதன்முறை விமானப் பயணம் மேற்கொண்டபோது, அவர் நிலைகொள்ளாமல் தவித்ததையும், படபடத்ததையும் அப்பா நினைவுகூர்ந்தார்.

வியாழன். விகடன் குழுமத்தின் பெர்ஸோனல் மேனேஜர், அக்கவுண்ட்ஸ் மேனேஜர் இருவரும் மேற்கு மாம்பலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால், நாங்கள் மூவரும் ஒரே ஆட்டோவில் விமான நிலையத்தை அடைந்தோம்.

சர்க்கஸ் கூடாரத்துக்குள் நுழையும் உணர்வு. சுற்றிலும் வலை கட்டி, கட்டட வேலைகள் நடந்துகொண்டு இருந்தன.

செக்கிங்குகளுக்குப் பின்னர், ஆன்லைன் பதிவைக் காண்பித்து, டிக்கெட் பெற்றுக்கொண்டு வரிசையில் காத்திருந்து, கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் நிற்கும் விமானத்தில் ஏற, இருக்கைகளே இல்லாத ஒரு லொக்கடா பஸ்ஸில் சிறிது தூரம் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஜெட் ஏர்வேய்ஸ் காத்திருந்தது. பந்தல் அமைக்கப்பட்ட படிகளில் ஏறினோம்.

உள்ளே... சற்றே நீளமான ஒரு சொகுசு பஸ்ஸுக்குள் ஏறியது போன்றுதான் உணர்ந்தேனே தவிர, பயமாகவோ, பரபரப்பாகவோ, பரவசமாகவோ உணரவில்லை.

இருக்கை எண் தேடி அமர்ந்தோம். சற்று நேரத்தில், சன்னமான குரலில் அறிவிப்புகள் ஒலிக்கத் தொடங்கின. பக்கத்து இருக்கைக்காரர் அவற்றை லட்சியமே செய்யாமல், முந்தின இருக்கையின் முதுகைப் பிளந்து மேஜை அமைத்துக்கொண்டு, லேப்டாப்பைப் பரப்பி மெயில் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

செல்போன், லேப்டாப் ஆகியவற்றை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்யச் சொன்னது அறிவிப்புக் குரல். சீட் பெல்ட் மாட்டிக்கொள்ளச் சொன்னது. மாட்டிக்கொண்டேன்.

(பயணிகளின் கனிவான கவனத்துக்கு. அனைவரும் தங்கள் சீட் பெல்ட்டுகளை அணிந்துகொள்ள வேண்டுகிறோம். சில விநாடிகளில் விமானம் புறப்படும்.)

பெரியவா பற்றி டாக்டர் சுவாமி!

2011-08-01T21:11:00.011+05:30

காஞ்சிப் பெரியவருடனான தனது அனுபவங்கள் பற்றி ‘பிராமின் டுடே’ என்னும் பத்திரிகையில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார் டாக்டர் சுப்பிரமணியம் சுவாமி. அதன் நகல்கள் சிலவற்றை எனக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார் பிரபல எழுத்தாளர் சாருகேசி அவர்கள்.

சுப்பிரமணியம் சுவாமியின் கட்டுரைகளிலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே:

“காஞ்சிப் பெரியவரை 1977 முதல் அவர் முக்தியடைந்த தினம் வரையில், பலப்பல முறை சென்று தரிசித்து, அவரின் ஆசிகளையும் வாழ்த்துக்களையும் பெற்றிருக்கிறேன் நான். ஆனால், அதை நான் ஒருபோதும் பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டது இல்லை. தரிசன சமயத்தில் என்னைப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டதும் இல்லை. பெரும்பாலும் முன் அனுமதி பெறாமலேயே, பல முறை காஞ்சி மடத்துக்குச் சென்றிருக்கிறேன். அவர் என்னைப் பார்ப்பார். ஆசி வழங்குவார். அவர் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தாலும்கூட, நான் வந்ததும் அவரின் அணுக்கத் தொண்டர்கள் அவரை எழுப்பிவிடுவார்கள். காரணம், அவர்களுக்கு அவர் என்னைப் பற்றித் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டு, உத்தரவுகள் பிறப்பித்திருந்ததுதான். இருந்தபோதிலும், அவருடனான எனது நெருக்கம் குறித்து, அவர் வாழும் காலத்தில் நான் ஒருக்காலும் தற்பெருமையடித்துக்கொண்டது இல்லை.

அடுத்த ஒரு நூறு ஆண்டுகளுக்கு, காஞ்சி மகான் போன்று ஒரு மனித தெய்வம் தோன்றப்போவது இல்லை. அவரை நான் அறிந்திருந்ததும், அவரது ஆசிகள் எனக்குக் கிடைத்ததும் நான் செய்த பாக்கியம்தான். பூதவுடலாக அவர் இன்று நம்மிடையே இல்லாதிருக்கலாம்; ஆனால், அவர் எனக்கு அறிவுறுத்தியிருந்ததன் காரணமாக, அவர் என் அருகில் இருப்பதாகத்தான் உணர்கிறேன்.

1977-ஆம் ஆண்டு, காஞ்சி மகா பெரியவாளின் அற்புதமான பிரசங்கத்தைக் கேட்ட பின்பு, பரமாச்சார்யரின் தரிசனத்தைப் பெறுவதற்காக நான் பலப்பல முறை சென்றிருக்கிறேன். எப்போதெல்லாம் எனக்குக் குழப்பம் ஏற்பட்டதோ, ஏதாவது கடினமான கேள்விக்கு விடை தெரியாமல் இருந்ததோ, ஏதேனும் பிரச்னைக்குத் தீர்வு தெரியாமல் இருந்ததோ, அப்போதெல்லாம் நான் பெரியவரிடம் ஓடுவேன்; எனக்கு வழிகாட்டும்படி வேண்டுவேன். காஞ்சிபுரம், பெல்காம் அல்லது சதாரா என அவர் எங்கிருந்தாலும், அங்கே அவரைத் தரிசிப்பதற்காக எத்தனைக் கூட்டம் திரண்டிருந்தாலும், பெரியவரின் தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்துவிடும். ஆனால், மற்ற சிலர் செய்வது போன்று, இந்தத் தரிசனங்களை நான் செய்தித் தாள்களிலோ பத்திரிகைகளிலோ வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிக்கொண்டது இல்லை. எனது இந்தச் செயலை மடத்து நிர்வாகிகளும், குருமார்களும் பெரிதும் பாராட்டினார்கள்.

பரமாச்சார்யரைப் போன்ற மனித தெய்வம் வேறு இல்லை. பிரதமர் இந்திரா காந்தி நெருக்கடி நிலையை அறிவித்திருந்த நேரத்தில் அவரை ஆசீர்வதிக்க மறுத்த ஒரே சந்நியாசி காஞ்சி மகான்தான். இத்தனைக்கும் இந்திரா அப்போது அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தார்; தேசமே அவரைப் போற்றிக் கொண்டாடிக்கொண்டு இருந்தது. அவர் காஞ்சி மகான் முன் விழுந்து வணங்கினார். இருப்பினும், அவருக்கு ஆசிகள் வழங்க மறுத்துவிட்டார் காஞ்சி மகான். அதே சமயம், ஆட்சிக் கட்டிலில் ஜனதா கட்சி அமர்ந்து, இந்திரா பதவி இழந்திருந்த நிலையிலும், எமெர்ஜென்ஸி கொண்டு வந்ததற்காக அவர் மனதார வருத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, அவருக்குத் தமது பரிபூர்ண ஆசிகளை வழங்கினார் பெரியவா.

இதனாலேயே, நான் உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் மக்களின் நலனை முன்னிட்டு எது செய்யும்போதும், ஒவ்வொரு முறையும் பரமாச்சார்யரின் ஆசிகள் எனக்கு இருக்கும் என்றே எண்ணுகிறேன். எனக்கு இருக்கும் தைரியத்தை எனது எதிரிகளால்கூட மறுக்க இயலாது. அத்தகைய தைரியத்தை எனக்கு அளித்தது பெரியவரின் ஆசிகள்தான். எனது முயற்சிகள் தோற்றுவிட்டதாகப் பலரும் ஆரம்பத்தில் நினைப்பார்கள்; ஆனால், இறுதியில் நான் வெற்றி பெறுவேன். அதற்குக் காரணம் பெரியவருடைய ஆசிகள்தான்.

இந்தியா- ஸ்ரீலங்கா ஒப்பந்தத்தில் இருந்த கச்சத் தீவில், தமிழக மீனவர்களுடைய உரிமையை நிலைநாட்டும்பொருட்டு, சில மீனவர்களோடு நான் அந்தத் தீவுக்குச் செல்ல முயன்றேன். எம்.ஜி.ஆர். தமிழக முதல்வராக இருந்த நேரம் அது. மதுரையில் என்னைக் கைது செய்து, மதுரை ஜெயிலில் வைக்காமல், அதற்குப் பதிலாக தமிழ்நாடு ஹோட்டலில் சிறை வைத்தார்கள். கச்சத் தீவுக்குப் போவதைக் கைவிட்டுவிட்டுப் பேசாமல் சென்னை திரும்புவதாக ஒப்புக்கொண்டாலொழிய என்னை விடுவிக்கப் போவது இல்லை என்று தெளிவுபடச் சொன்னார் அப்போதைய டி.ஜி.பி. அந்நாளில் எனக்கு ஓரளவே குற்றவியல் சட்டம் தெரியும். எனவே, என் உரிமைகள் பற்றித் தெரியாததால், சென்னை திரும்புவதாக ஒப்புக்கொண்டேன்.

சென்னை வந்த பின்பு, நேரே காஞ்சிபுரத்துக்கு ஓடி, பரமாச்சார்யரைத் தரிசித்தேன். எனக்கு நேர்ந்த அவமதிப்பு பற்றி கூறி, கச்சத் தீவுக்குச் செல்ல முடியாமல் போனது பற்றிச் சொன்னேன். என்னை ஒரு குழந்தை போல் பார்த்துப் புன்னகைத்தார் பெரியவா. ‘’நேரே டெல்லி போ! உன்னைக் கைது செய்தது பற்றி சுப்ரீம் கோர்ட்டில் ஒரு புகாரைப் பதிவு செய். கச்சத் தீவு போவதற்கான ஏற்பாடுகளை உனக்குச் செய்து கொடுக்கும்படி தமிழ்நாடு அரசுக்கு அறிவுறுத்துமாறு கோர்ட்டைக் கேட்டுக் கொள்’’ என்றார்.

அதன்படி, அன்று மாலையே நான் விமானத்தில் டெல்லி சென்றேன். சுப்ரீம் கோர்ட்டில் என் மனைவியும் ஒரு வழக்கறிஞர். எனவே, எனது ரிட் மனுவை எழுதித் தரும்படி அவளையே கேட்டேன். அவள் அதைக் கேட்டு அதிர்ந்து போனாள். ‘’ஒரு கைதுக்காக நீங்கள் இப்படி நேரே சுப்ரீம் கோர்ட்டை அணுகினால், கோர்ட்டே உங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும். முதலில் நீங்கள் மதுரை நீதிமன்றத்தைத்தான் அணுக வேண்டும். பிறகு செஷன்ஸ் கோர்ட்; அப்புறம் ஹைகோர்ட். கடைசியில்தான் சுப்ரீம் கோர்ட்டுக்கு வர வேண்டும்” என்றாள். எனினும், ரிட் மனுவை எழுதும்படி அவளை நான் வற்புறுத்தினேன். ‘’ஒரு வக்கீலாக, கோர்ட்டில் முட்டாள் போன்று நிற்க நான் விரும்பவில்லை. எனவே, நீங்கள் கேட்டது போல் ரிட் மனு எழுதித் தருகிறேன்; ஆனால், மற்றதெல்லாம் உங்கள் பாடு. இந்த விஷயத்தில் நான் உங்களுக்கு வேறெந்த விதத்திலும் உதவ மாட்டேன்’’ என்றாள். ஆனால், பரமாச்சார்யரின் மீதிருந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கை காரணமாக, அப்படியே ஆகட்டும் என்றேன்.

ரிட் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. தலைமை நீதிபதி வெங்கட ராமையா முன்பு நான் கோர்ட்டில் ஆஜர்படுத்தப்பட்டேன். தலைமை நீதிபதி வந்து தமது ஆசனத்தில் அமர்வதற்குச் சில நிமிடங்கள் முன்பு நான் கோர்ட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். என்னை அறிந்திருந்த பல வழக்கறிஞர்கள் என் அருகில் வந்து, நான் எதற்காக வந்திருக்கிறேன் என்று விசாரித்தார்கள். விஷயத்தைச் சொன்னதும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். ‘’உங்கள் மனு தள்ளுபடி ஆவது மட்டுமில்லை; உங்கள் முட்டாள்தனத்தைப் பற்றியும், சுப்ரீம் கோர்ட்டின் நேரத்தை வீணடித்தது பற்றியும் தலைமை நீதிபதி குற்றம் சாட்டுவார்” என்றார்கள்.

எனது மனு விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது ஓர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. தலைமை நீதிபதி வெங்கட ராமையா, தமிழ்நாடு கவுன்ஸிலை அழைத்து, (அப்போது இருந்தவர் குல்தீப் சிங். பின்னாளில் இவர் பிரபல நீதிபதி ஆனார்.) தமிழக அரசு என்னை ஏன் கைது செய்தது என்று கேட்டார். எனது மனுவைத் தள்ளுபடி செய்யாமல் அவர் இப்படிக் கேட்டதும், குல்தீப் சிங் ரொம்பவே தடுமாறிப் போனார். பேசவே வார்த்தை வரவில்லை அவருக்கு.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்கு ஆதரவான கும்பல் ஒன்று, நான் கச்சத் தீவுக்குப் போவதற்கு எதிர்ப்பாக இருப்பதாகவும், மேலும் என்னைத் தீர்த்துக் கட்ட விடுதலைப் புலிகள் மிரட்டல் விடுத்திருப்பதாகவும் விளக்கினார் குல்தீப் சிங். அவ்வளவுதான், கடுங் கோபம் அடைந்து குல்தீப் சிங் மீது எகிறிவிட்டார் வெங்கட ராமையா. ‘’ஜனநாயகக் குடியரசுக்கு லாயக்கானவர்தான் என்று உங்களை நினைக்கிறீர்களா? ஒரு வன்முறைக் கும்பல் டாக்டர் சுவாமியைத் தடுக்க விரும்பினால், நீங்கள் அந்தக் கும்பலைத்தான் கைது செய்ய வேண்டுமே தவிர, சுவாமியையல்ல!” என்று சீறினார்.

பின்பு, நான் கச்சத் தீவு செல்வதற்குரிய அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொடுக்குமாறு தமிழக அரசுக்கு உத்தரவிட்டார் தலைமை நீதிபதி. கோர்ட்டில் இருந்த யாருமே இதை நம்பவில்லை. “நீங்கள் வெங்கட ராமையாவுக்கு ஏதேனும் உறவா?” என்றுகூடச் சிலர் என்னிடம் கேட்டார்கள். அவருக்கும் எனக்கும் உறவு கிடையாது என்பது மட்டுமில்லை; அந்நாளில் அவரைப் பற்றி நான் அறிந்ததுகூடக் கிடையாது.

சுப்ரீம் கோர்ட்டின் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, பாராளுமன்ற இல்லத்தில் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியைச் சந்தித்தேன். அவரிடம் ஏற்கெனவே இந்தத் தீர்ப்பு பற்றிச் சொல்லியிருந்தார் குல்தீப் சிங். எனவே, ராஜீவ் என்னிடம், “நீங்கள் ஏன் முதலில் என்னிடம் இது பற்றிப் பேசவில்லை? நான் எம்.ஜி.ஆரிடம் பேசி உங்களைக் கச்சத் தீவுக்குச் செல்ல அனுமதித்திருக்கும்படி சொல்லியிருப்பேன். போனது போகட்டும். இனிமேல் நீங்கள் எப்போது கச்சத் தீவு செல்லத் திட்டமிட்டாலும், கடற்படையும் விமானப் படையும் உங்களுக்குப் போதிய பாதுகாப்பு அளிக்கும்” என்றார்.

அதுதான் காஞ்சி மகா பெரியவரின் தெய்வீக சக்தி!
.

மெல்லத் தமிழினி வாழும்!

2011-07-31T19:48:00.006+05:30

தமிழில் எழுதும்போது எப்படியெல்லாம் தவறுகள் ஏற்படலாம் என்பதையும், பேட்டி கொடுப்பவர் ஒன்று சொல்ல, நிருபர்கள் அதை வேறு மாதிரி புரிந்துகொண்டு எழுதி அனுப்ப, அவர்கள் எழுதியதை ஆசிரியர் குழுவில் உள்ளவர்கள் இன்னொரு விதமாக அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டு திருத்த, அனைத்துமே குளறுபடியாகிவிட நேரிடலாம் என்பதையும் விகடன் மாணவப் பத்திரிகையாளருக்கு அன்றைய கூட்டத்தில் விளக்கிச் சொன்னேன். சென்ற பதிவு மாதிரி உரையாக இல்லாமல், விஷயத்தை மட்டுமே இங்கே கொடுத்துள்ளேன். எனவே, இது உங்களுக்கு சுவாரஸ்யமான பதிவாக இல்லாவிட்டாலும், போரடிக்காது என நம்புகிறேன்.

அதற்கு முன்... கீழே சில வாக்கியங்களைக் கொடுத்துள்ளேன். அவற்றில் உள்ள தப்பு என்ன என்று ஊகியுங்கள். விடையைக் கடைசியில் சொல்கிறேன்.

1) பிரபல தொழிலதிபர் ஜகதீஷ்வரை இப்போதெல்லாம் வெளியில் எங்கும் காண முடியவில்லை. கிரிக்கெட் மற்றும் சினிமா தொடர்பான எந்த விழாவும் ஜகதீஷ்வர் இல்லாமல் நடந்தது இல்லை. அதே போல் அவர் அலங்கரிக்காத முக்கிய அரசியல் மேடைகளும் இல்லை. அப்படி சகலகலா வல்லவராக இருந்தவரின் ஆட்டம் ஏன் அடங்கிவிட்டது?

2) வருகிற திங்கள் அன்று விடியற்காலையில், தீவிரவாதி அம்ஷன்குமாருக்குத் தூக்குதண்டனை நிறைவேற்றப்பட உள்ளது. அவனைத் தூக்கிலிடப் போகிறவர் 82 வயதான நாதா மல்லிக். பரம்பரை பரம்பரையாகத் தூக்குப் போடும் தொழிலில் உள்ள குடும்பம் அவருடையது. இதுவரை 24 பேருக்குத் தூக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றியுள்ள நாதா மல்லிக்குக்கு இது 25-வது இரை!

3) சுரேஷ் தன் மனைவி பூர்ணாவுடன் அமெரிக்கா சென்று செட்டிலாகி, ஐந்து வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. பூர்ணாவின் தந்தை தற்போது மும்பையில் வசிக்கிறார். அமெரிக்கா செல்வதற்கு முன்பாக, மும்பை சென்று, தன் மாமனார் வேலாயுதம் வீட்டில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்தார் சுரேஷ். அதுவே அவர்களின் கடைசி சந்திப்பு!

4) சிறுவன் பரத் எங்கே போனான் என்று தெரியவில்லை. பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு யாராவது கடத்திப் போனார்களா என்றும் ஒரு பக்கம் பயமாக இருந்தது. உறவினர்களும் நண்பர்களுமாக நாலா திக்கிலும் தேடிப் பார்த்தார்கள். காவல் துறையும் தீவிரமாகத் தேடியது. கடைசியில், கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டேண்டில் ஒரு மூலையாகப் படுத்திருந்த பரத்தை கண்டுபிடித்தது போலீஸ்!

5) அம்மையார் குப்பத்தில் நேற்று இரவு பயங்கர வெடி விபத்து ஏற்பட்டது. பல வீடுகள் இடிந்து விழுந்தன. குடிசை வீடுகள் சரிந்து தரைமட்டமாகின. ஒரு குடிசை வீட்டின் கூரை அப்படியே சரிந்து விழுந்தது. அதில் வசித்த குப்புசாமி, அவரின் மனைவி சுலோசனா, பத்து மற்றும் எட்டு வயதுகளில் உள்ள அவரின் மகன், மகள் என நான்கு பேரும் இந்த விபத்தில் சிக்கிப் பரிதாபமாக இறந்து போனார்கள். அனைவரின் உடல்களும் ஒரு சிறு காயம் கூட இல்லாமல் மீட்கப்பட்டபோது, மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

எதிராளி என்ன சொல்கிறார் என்பதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு எழுதுவது முக்கியம். புரியவில்லை என்றால், மீண்டும் ஒரு தரம் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்பதற்குக் கூச்சப்படத் தேவையில்லை. புரியாமலேயே புரிந்ததாகப் பாவனை செய்து, தப்புத் தப்பாக எழுதுவதற்கு, மீண்டும் ஒருமுறை விளக்கமாகச் சொல்லும்படிக் கேட்டுச் சரியாக எழுதுவதே மேலானது! ‘கோவலனைக் கொண்டு வருக என பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியன் ஆணையிட்டதைச் சரியாகக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல், ‘கோவலனைக் கொன்று வருக என ஆணையிட்டதாகத் தவறாகக் கருதி, வீரன் செயல்பட்டதால் எத்தனைப் பெரிய விபரீதம் நிகழ்ந்துவிட்டது! கோவலன் கொலையுண்டான்! அவனையடுத்து யானோ அரசன்? யானே கள்வன்!’ என மன்னன் உயிர் துறந்தான். அவனது பிரிவைத் தாளாமல் பாண்டிமாதேவியும் இறந்துபோனாள். அதோடு நின்றதா? கண்ணகியின் கோபம் மதுரை நகரையே தீக்கிரையாக்கியதே!

சரி, ரொம்ப சீரியஸாகப் போகவேண்டாம். நகைச்சுவையாகப் பார்ப்போம். முன்னே பழைய திரைப்படம் ஒன்றில் ஒரு காட்சி வரும். வயல் வரப்பில் நடந்து வந்துகொண்டு இருப்பார் சுருளிராஜன். அப்போது சற்றுத் தொலைவில் இருந்த வேறொரு நடிகர் (தேங்காய் சீனிவாசனா என்பது ஞாபகமில்லை) சுருளியைப் பார்த்து, ‘‘டேய்... வயல்ல ஆடு! வயல்ல ஆடு!’’ என்று கத்துவார். சுருளி உடனே தடதடவென்று வயலுக்குள் இறங்கி, ஆடத் தொடங்குவார். ‘‘அடேய்! என்னடா பண்றே! வயல்ல ஆடு மேயுதுன்னு சொன்னேன்டா!’’ என்று மீண்டும் விளக்கமாகச் சொல்வார் அவர். இன்றைக்குச் சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், படம் வெளியான காலத்தில் சுருளியின் நடிப்பு, பார்வையாளர்களிடையே பெரிய சிரிப்பலையைக் கிளப்பிய காட்சி இது. ஒருவர் சொல்வதை எப்படி அனர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதற்கு உதாரணம் இந்தக் காட்சி.

சமீபத்திலும், சிவகாசி என்கிற படத்தில் இப்படி ஒரு காட்சி வந்தது. விஜய் ஏதோ கடிதத்தை வைத்து பிளாக்மெயில் செய்து ஆயிரக் கணக்கில் பணம் கேட்க, பிரகாஷ்ராஜ் கடைசியில் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு ஒப்புக்கொண்டு, ‘‘உள்ளே போய் ஒரு ப்ரீஃப்கேஸில் பத்து ரூபாய், பெரிய பத்து கொண்டு வந்து இவர் கிட்டே கொடு!’’ என்று கஞ்சா கருப்புக்கு உத்தரவிடுவார். அவர் போய் அப்படியே ப்ரீஃப்கேஸில் பணத்தைக் கொண்டு வந்து விஜய்யிடம் கொடுத்துவிட்டு, ‘‘பத்து லட்சம் ரூபாயைக் கொடுத்துட்டேய்யா!’’ என்பார் அப்பாவியாக. ‘‘என்னது... பத்து லட்சமா? மடையா, மடையா! பத்தாயிரம்தானேடா என்று பிரகாஷ்ராஜ் பதற, ‘‘அந்த எழவைக் கொஞ்சம் விளக்கமாத்தான் சொல்றது!’’ என்பார் கஞ்சா கருப்பு கூலாக. சொல்வதைப் புரியும்படி சொல்லவேண்டும், தான் புரிந்துகொண்டது சரிதானா என்பதை விளக்கமாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான நகைச்சுவைப் பாடம் இந்தக் காட்சி.

ஒரு பண்ணையில் திடீரென்று வருமான வரித் துறையினர் வந்து சோதனை நடத்தினர். கணக்கு வழக்குகளையெல்லாம் பார்வையிட்டனர். அப்போது முதலாளி தனது கணக்குப் பிள்ளையைக் கூப்பிட்டு, ‘‘அந்தக் கள்ளக் கணக்கைக் கொண்டு வந்து காமிய்யா!’’ என்றார். ‘‘என்னய்யா சொல்றீங்க... கள்ளக் கணக்கா?’’ என்று கேட்டார் கணக்குப்பிள்ளை. ‘‘ஆமாய்யா! கொண்டு வந்து காட்டுய்யா, அதையும் பார்க்கட்டும் இவங்க!’’ என்றார் முதலாளி. கணக்குப் பிள்ளை நேரே போய், தான் தயாரித்து வைத்திருந்த பொய், புரட்டுக் கணக்குகளையெல்லாம் கொண்டு வந்து வருமான வரித் துறையினரிடம் கொடுத்துவிட்டார். லட்டு மாதிரி ஆதாரம் கிடைக்க, முதலாளி வசமாகச் சிக்கிக்கொண்டார். அப்புறம், ‘‘என்னய்யா இப்படிப் பண்ணிட்டே?’’ என்று முதலாளி, தன் கணக்குப் பிள்ளையிடம் அங்கலாய்க்க, ‘‘நீங்கதானேய்யா கள்ளக் கணக்கைக் கொண்டு வந்து காட்டச் சொன்னீங்க? நான்கூட சந்தேகப்பட்டு மறுபடியும் கேட்டேனுங்களே?’’ என்றார் கணக்குப் பிள்ளை. ‘‘அட என்னய்யா நீ! கள்ள (கடலை. கடலையை பேச்சுவழக்கில் கள்ள என்பது வழக்கம்) தெரியாதாய்யா உனக்கு? கள்ள பயிறு வித்தது, லாபம்னு கள்ள கணக்கக் காட்டச் சொன்னா இப்படிப் பண்ணிட்டியேய்யா!’’ என்று புலம்பினார் முதலாளி.

எதிராளிக்குப் புரிகிற மாதிரி பேச வேண்டும்; படிப்பவருக்குப் புரிகிற மாதிரி எழுத வேண்டும். பத்திரிகை உலகில் இது பால பாடம்.

பழைய ஜோக் ஒன்று எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். ‘‘எதிர்காலத்துல என்னவா ஆகணும்னுடா உனக்கு ஆசை?’’ என்று கேட்டார் ஆசிரியர், ஒரு மாணவனைப் பார்த்து. ‘‘எங்கப்பா மாதிரியே எனக்கும் டாக்டர் ஆகணும்னுதான் சார் ஆசை!’’ என்றான் மாணவன். ‘அட, உங்கப்பா டாக்டரா? சொல்லவே இல்லியே?’’ என்றார் ஆசிரியர். ‘‘இல்லே சார்! எங்கப்பாவும் டாக்டர் ஆகணும்னுதான் ஆசைப்பட்டாரு!’’ என்றான் மாணவன்.

சொல்லுவதில் குழப்பம் ஏற்படுத்தும் ஒரு வகை இது. கீழே உள்ள வாக்கியங்களைக் கவனியுங்கள்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் தூக்கு மாட்டிச் செத்துப்போன சரவணனின் தந்தை வேலுச்சாமியை குமாருக்கு நன்றாகத் தெரியும். நேற்று விடியற்காலையில் அவன் தன் வீட்டுக் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தபோது, அங்கே நின்றிருந்த வேலுச்சாமியைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். கை காலெல்லாம் உதறலெடுத்தது குமாருக்கு.

கட்டுரையில் இப்படி ஒரு பகுதி வந்தால், படிப்பவர்கள் உடனே இதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வார்கள் என்றால்... தூக்கு மாட்டிச் செத்துப் போனது வேலுச்சாமி; அவர் உயிரோடு எதிரே நிற்கிறார் என்றால், ஆவியோ பிசாசோ என்று பயம் வரத்தானே செய்யும் என்பதாகத்தான் புரிந்துகொள்வார்கள். உதவி ஆசிரியர்களும் இதை விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்று, ‘இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் தூக்கு மாட்டிச் செத்துப் போனார் சரவணனின் தந்தை வேலுச்சாமி. அவரை குமாருக்கு நன்றாகத் தெரியும்...‘ என்பதாகத் திருத்துவார்கள். அங்கேதான் தவறு நிகழும்.

உண்மையில் தூக்கு மாட்டி இறந்துபோனது சரவணன்தான். அவனுடைய தகப்பனார் வேலுச்சாமியை குமாருக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவரைப் பார்த்ததும் குமார் ஏன் பயந்தான் என்றால், அதன் பின்னணியில் வேறு ஏதோ ஒரு விவகாரம் இருக்கிறது. அது கட்டுரையில் கடைசிப் பகுதியில் இடம் பெறுமோ என்னவோ! சரவணனின் தற்கொலை சம்பந்தமாக அவனது நண்பன் என்ற முறையில் தன்னை ஏதும் அவர் குடாய்வாரா என்று குமார் பயந்திருக்கலாம்.

அது வேறு கதை. எதையும் தெளிவாக எழுத வேண்டும் என்பதே இங்கு நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது.

பாபு, கோபு என இரண்டு நண்பர்கள் தங்கள் மனைவிமார்களை அழைத்துக் கொண்டு உல்லாசப் பயணம் செல்வதாகத் திட்டமிட்டார்கள். யதேச்சையாக, வழியில் கோபுவின் மனைவியைச் சந்தித்த பாபு, அவளிடம் டூர் புரொகிராம் பற்றிச் சொல்ல, ‘‘ஆமாம், யார் யார் போகப் போகிறீர்கள்?’’ என்று கேட்டாள் அவள். ‘‘நீங்க என் வொய்ஃப், நான் உங்க ஹஸ்பெண்டு’’ என்றான் பாபு. கோபுவின் மனைவி அரண்டுபோய்விட்டாள். ‘‘என்ன சொல்றீங்க?’’ என்று பதறினாள். பாபு நிதானமாக, ‘‘நீங்க, என்னோட வொய்ஃப், நான், உங்க ஹஸ்பெண்ட் நாலு பேரும் போகப்போறோம்னு சொன்னேன்’’ என்றானாம்.

அதே போல், ‘ஒரு’ என்ற சொல்லைப் பலர் தப்பான இடத்தில் பயன்படுத்துகிறார்கள். ‘ஒரு வயசுப் பெண்ணுடன் அவர் மட்டும் தனியாக இருக்கிறார் வீட்டில்’ என்றால், கன்னிப் பெண் ஒருத்தியுடன் இருக்கிறார் என்ற அர்த்தம்தான் வரும். அவர் தனது ஒரு வயது மகளுடன் இருக்கிறார் என்று அர்த்தம் வராது. ‘ஒரு கைத் தொழில் கற்றுத் தரும் நிறுவனம்’ என்றால், ஒரே ஒரு கைத்தொழிலை மட்டும்தான் கற்றுத் தருவார்களா அங்கே என்ற கேள்வி எழுகிறதல்லவா? எனவே, ‘கைத்தொழில் கற்றுத் தரும் பயிற்சி நிலையம் ஒன்று அந்த ஊரில் இருந்தது’ என்று தெளிவாக எழுத வேண்டியது முக்கியம்.

மாணவப் பத்திரிகையாளர் பயிற்சித் திட்டத்தில் உரையாற்றிய சீனியர் மாணவர் ஒருவர், தன் பேச்சினிடையே, ‘‘மெல்லத் தமிழினி சாகும் என்று பாரதியே வருத்தப்பட்டுச் சொன்னார். அந்த நிலையை நாம் தமிழ்மொழிக்கு ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்று பேசினார். திறமையான மாணவர்தான். ஆனால், அவர் மட்டுமல்ல: ரொம்பப் பேர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிற விஷயம் இது. தமிழ் இனி மெல்லச் சாகும் என்று பாரதியே சொல்லிவிட்டான் என்று பிரபல பேச்சாளர்களே இன்றைக்கும் மேடைகளில் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். முன்னெப்போதோ யாரோ ஒரு பிரபல பேச்சாளர், பாரதியின் கவிதையை மேலோட்டமாகப் படித்துப் புரிந்துகொண்டு இப்படிப் பேசப் போக, அதைக் கேட்டுக் கேட்டு மற்றவர்களும் சுலபமாக அதைத் தங்கள் பேச்சில் கையாண்டதன் விளைவே இது.

பாரதி உண்மையில் என்ன சொன்னார்? தமிழ் சாகும் என்று சொன்னாரா? அப்படிச் சொல்வாரா அவர்?

‘மெத்த வளருது மேற்கே, அந்த மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை; சொல்லவும் கூடுவதில்லை; அதைச் சொல்லும் திறமை தமிழ் மொழிக்கில்லை; மெல்லத் தமிழினி சாகும்; அந்த மேற்கு மொழிகள் புவிமிசை ஓங்கும் என்றந்தப் பேதை உரைத்தான்’ என்கிறார். எவனோ ஒரு முட்டாப் பய இப்படிச் சொல்றான் என்கிறார். தொடர்ந்து... ‘ஆ... இந்த வசை எனக்கெய்திடலாமோ?’ என்றும் கேட்கிறார். ‘இப்படியான வசை மொழி என் காதுகளில் விழ வேண்டுமா?’ என்று ‘ஆ’ என அலறிக் கேட்கிறார். இதைத்தான், தமிழ் இனி மெல்லச் சாகும் என்று பாரதியே சொல்லிவிட்டதாக, பாரதியின் மீது பழி போட்டுப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள் பலரும்.

இதை அந்தக் கூட்டத்தில் என் பேச்சில் குறிப்பிட்டு, ‘நிருபர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பாடம் இது. யார் என்ன சொன்னார் என்பதை நன்றாகக் கவனியுங்கள். அதைத் திருத்தமாக, தெளிவாக எழுதுங்கள். இல்லையென்றால் ஒரு தலைமுறையே தப்பாகப் புரிந்துகொள்ளும்என்று விளக்கினேன்.

இனி, ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட கேள்விகளுக்கான விடைகளைப் பார்ப்போம்.

1) ‘ஆட்டம் ஏன் அடங்கிவிட்டது’ என்றால், அந்த நபர் இறந்துவிட்டார் என்றுதான் அர்த்தம் வரும். எனவே, ‘ஆட்டம் ஏன் அடங்கியிருக்கிறது?’ என்று எழுதுவதே சரி.

2) ‘இரை’ என்று குறிப்பிடுவது தவறு. தூக்குப் போடுவது அவரது தொழில். இரை என்றால், அவர் ஏதோ வஞ்சம் வைத்து இவரைக் கொன்றுவிட்டதாக விபரீத அர்த்தம் வரும்.

3) கடைசி சந்திப்பு என்றால், அந்தச் சந்திப்புக்குப் பின்பு இருவரில் ஒருவர் இறந்துபோய்விட்டார் என்று அர்த்தம் வரும். அப்படி இல்லை என்கிற நிலையில், இப்படிக் குறிப்பிடுவது தவறு. ‘அவர்கள் சந்தித்தது அதுதான் கடைசி முறை’ என்று சொல்லலாம்.

4) பரத்தை என்ற வார்த்தைக்கு ‘விலைமாது’ என்கிற பொருள் உண்டு. எனவே, ’கடைசியில், கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டேண்டில் ஒரு மூலையாகப் படுத்திருந்தான் பரத்; அவனை ஒருவழியாகக் கண்டுபிடித்தது போலீஸ்!’ என்று பிரித்து எழுதுவது நல்லது.

5) ‘அனைவரின் உடல்களும் ஒரு சிறு காயம் கூட இல்லாமல் மீட்கப்பட்டபோது, மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது’ என்றால், காயங்களுடன் மீட்கப்பட்டிருந்தால் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்குமோ என்று ஒரு குதர்க்கமான அர்த்தம் வருகிறது. எனவே இங்கேயும், ‘அனைவரின் உடல்களும் சிறு காயம் கூட இல்லாமல் மீட்கப்பட்டன. இந்த விபத்து மிகவும் வேதனையை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது’ எனப் பிரித்து எழுதுவதே சரி.

கடைசியாக...

‘என்னுடைய முதல் சிறுகதை 1978-ல் ஆனந்த விகடனில் வெளியானது.’

‘ஆனந்த விகடனில் என்னுடைய முதல் சிறுகதை 1978-ல் வெளியானது.’

இந்த இரண்டு வாக்கியங்களையும் கவனியுங்கள். இரண்டிலும் ஒரே விதமான வார்த்தைகள்தான் உள்ளன. ஆனால், இடம் மாறியுள்ளன. மற்றபடி, இந்த இரண்டு வாக்கியங்களுக்கும் ஏதேனும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? தெரிந்தால் உடனே பின்னூட்டம் இடுங்கள். சரியாக விடை எழுதியவர்களின் பெயர்களை நானே குலுக்கிப் போட்டு, நானே தேர்ந்தெடுத்து, குறைந்தபட்சம் ரூ.80 மதிப்புள்ள விகடன் பிரசுர புத்தகம் ஒன்றை எனது பரிசாக அவருக்கு அனுப்பி வைப்பேன்.

சக்தி கொடுக்கும் சக்தி விகடன்!

2011-07-26T13:38:00.005+05:30

சென்னை, தி.ந‌கரில் உள்ள மீனாட்சி கல்யாண மண்டபத்தில், நேற்றைய சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாளும், விகடன் மாணவர் பயிற்சித் திட்ட முகாம் நடந்தது. அதில் கலந்துகொண்டு, 'சக்தி விகடனுக்கு நீங்க எப்படிப் பயன்பட முடியும்?' என்கிற தலைப்பில், பத்திரிகையாளர் பயிற்சிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கல்லூரி மாணவர்களிடையே நான் ஆற்றிய உரையை இங்கே தந்திருக்கிறேன். இது உங்களுக்கு எள்ளளவாவது பயன்படுமா, சுவாரஸ்யமாக இருக்குமா என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை. அதாவது, பயன்படாது, சுவாரஸ்யப்படாது என்று நிச்சயம் தெரியும். இருந்தும், துணிச்சலாகத் தந்திருக்கிறேன் என்றால், அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று... தொடர்ந்து நான் பிளாக் எழுதுவதில்லை என்கிற வசையை ஒழிப்பது! மற்றொன்று... இந்த அற்புதமான உரையை விகடன் பத்திரிகைகள் கண்டிப்பாகப் பிரசுரிக்கப் போவது இல்லை என்கிற தைரியம்!
*****

விகடன் மாணவப் பத்திரிகையாளர் பயிற்சித் திட்டத்தில் சேர்ந்து, களம் இறங்கியிருக்கும் துடிப்பு மிக்க இளம் வீரர்களாகிய உங்கள் அனைவரையும் வருக, வருக என மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறேன்.

சரி, அது என்ன பத்திரிகையாளர் பயிற்சித் திட்டம்?

இப்ப உங்க காலேஜ்ல இன்டெர்ன்ஷிப் பண்ணணும்னு உங்களை அனுப்பறாங்க இல்லியா? அதாவது, படிக்கிறப்பவே வேலையும் பழகணும்கிறதுக்கான பயிற்சிக் களம் அது. இந்த இன்டெர்ன்ஷிப் லொட்டு லொசுக்கெல்லாம் இப்ப சமீப ஆண்டுகள்ல வந்ததுதான். ஆனா, 55 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, கல்லூரி மாணவ, மாணவிகள் தங்கள் ஓய்வு நேரத்தை நல்லபடியாகப் பயன்படுத்தி, எழுத்துத் துறையிலும் பத்திரிகைத் துறையிலும் பயிற்சி பெறணும்னு ஆசைப்பட்டவர் அமரர் எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்கள். அவர் 1956-ல் தொடங்கி வெச்சதுதான் இந்த மாணவர் திட்டம். மாணவர்களுடைய எழுத்தாற்றல் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்குப் பயன்படணும்னு கனவு கண்டார் திரு. வாசன்.

அவருக்குப் பிறகு, அவருடைய மகன் மரியாதைக்குரிய திரு.எஸ்.பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள் இந்தத் திட்டத்தை இன்னும் விரிவுபடுத்தி, பிரமாண்டமா செய்தார்.

'ஜர்னலிசத்தில் இன்டெர்ன்ஷிப்னு இந்த மாணவப் பத்திரிகையாளர் பயிற்சித் திட்டத்தைச் சொல்லலாம். இதைப் பல ஆண்டுக் காலமாக வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிற ஒரே பத்திரிகை ஆனந்த விகடன்தான். இந்தத் திட்டத்தில் சேர்ந்து, அப்புறம் விகடனிலேயே பணி புரிந்தவர்கள், இன்னிக்கும் பணியில் இருப்பவர்கள் நிறையப் பேர். குறிப்பா, இன்றைக்கு விகடன் குழுமப் பத்திரிகைகளில் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகிப்பவர்கள், விகடனின் மாணவப் பத்திரிகையாளர் திட்டத்தில் உங்களைப் போலச் சேர்ந்து, பயின்று வந்தவங்கதான்!

இதையெல்லாம் எதுக்குச் சொல்றேன்னா, உங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்கும் இந்த வாய்ப்பு எத்தனை அருமையானது, எத்தனை மதிப்பானதுன்னு உங்களுக்குப் புரியணும்கிறதுக்காகத்தான்.

ஆரம்பக் காலத்தில் மாணவர் திட்டத்தில் சேர்ந்து பயனடைஞ்சவங்களைவிட இப்ப சேர்ந்திருக்கிற உங்களுக்கு இன்னும் அதிகமான வாய்ப்பு இருக்கு. அப்பெல்லாம் ஆனந்த விகடன்னு ஒரே ஒரு பத்திரிகை மட்டும்தான். இப்ப ரசனைக்கு ஏத்தபடி விதம்விதமான பத்திரிகைகளை வெளியிட்டு வருது விகடன் குழுமம்.

குழந்தைகளுக்குத் தக்கவாறு எழுதுற திறமை சில பேர் கிட்ட இருக்கும்; அவர்களுக்கு சுட்டி விகடன்; ஷேர் மார்க்கெட் போன்ற விஷயங்களில் சிலர் கில்லாடியா இருப்பாங்க; அவங்க பங்கு பெற நாணயம் விகடன்; கார், பைக் போன்ற விஷயங்கள்ல சிலர் ஆர்வமா இருக்கலாம். அவங்க மோட்டார் விகடன்ல எழுதலாம். இப்படி உங்க திறமைக்கும் ரசனைக்கும் ஏற்றவாறு பங்கு பெற எட்டு விதமான பத்திரிகைகள் நம்ம கிட்டே இருக்கு. அது மட்டுமல்ல, இதோ, சீக்கிரமே வரப்போகுது ‘டாக்டர் விகடன்'.

சரி, இந்தப் பத்திரிகைகள்ல எழுதணும்னா, உங்களுக்கு என்ன தேவை? சக்தி. எழுதுற சக்தி. நாம் எண்ணுவதைக் கட்டுரையாக்குகிற சக்தி.

அந்தச் சக்தியை ‘சக்தி விகடன்' உங்களுக்குத் தரும்.

சக்தி விகடனின் பொறுப்பாசிரியர் என்கிற முறையிலே, இங்கே ஒரு பெருமையான, மகிழ்ச்சியான விஷயத்தை உங்களுக்குச் சொல்லிக்க ஆசைப்படறேன்.

கடந்த ஆகஸ்ட் மாசத்திலிருந்து இந்த ஏப்ரல் மாசம் வரைக்கும், அதாவது இந்த ஒன்பது மாச காலத்துல, விகடன் குழுமத்தின் பத்திரிகைகள்ல, மாணவப் பத்திரிகையாளர்கள் எழுதின கட்டுரைகள் எந்தெந்தப் பத்திரிகைல எத்தனைப் பக்கம் வந்திருக்குன்னு ஒரு கணக்கு அனுப்பியிருந்தார், இந்த ஸ்டூடண்ட்ஸ் ஸ்கீமின் பொறுப்பாளராக இருக்கும் நமது ரகோத்தமன்.

சக்தி விகடன்ல மொத்தம் 345 பக்கங்களுக்கு, மாணவப் பத்திரிகையாளர் எழுதின கட்டுரைகள் வந்திருக்கு. எட்டுப் பத்திரிகைகள்ல, மாணவப் பத்திரிகையாளர்களின் கட்டுரைகளை அதிகபட்சம் வெளியிட்ட பத்திரிகை சக்தி விகடன்தான். இதற்கு அடுத்தபடியா, இரண்டாவது இடத்துல இருக்கிறது... பத்திரிகை பேரைச் சொல்ல விரும்பலே. சக்தி விகடனுக்கு அடுத்த நிலையில் இருக்கும் பத்திரிகை வெளியிட்ட மாணவர் படைப்புகளின் பக்க எண்ணிக்கை 139. அதாவது, சக்தி விகடன் வெளியிட்டதுல பாதிக்கும் குறைவு.

இது, இந்த ஒன்பது மாசங்களுக்கு மட்டும்தான்னு இல்லை. தொடர்ந்து பல ஆண்டுகளாக, மாணவர் படைப்புகளை வெளியிடுவதில் முன்னணியில் நிற்பது சக்தி விகடன்தான்.

இதை ஏதோ மத்த குழுமப் பத்திரிகைகளைக் குறை சொல்றதா நினைக்கக்கூடாது. ஏன்னா, ஒவ்வொரு பத்திரிகையும் ஒரு ரகம். அவங்க வெளியிடுகிற விஷயங்கள், அவங்களுக்கு விஷயங்கள் கிடைக்கக்கூடிய சோர்ஸுகள்னு எல்லாமே வித்தியாசமா இருக்கு. அதனால, ஒரு பத்திரிகை போல அதே அளவுல மத்த பத்திரிகையும் மாணவர் கட்டுரைகளை வெளியிடும்னு சொல்லமுடியாது. அது முடியவும் முடியாது. அதனதன் தன்மைக்கேற்பத்தான் உபயோகப்படுத்திக்க முடியும்.

ஆனா, நான் இங்கே என்ன சொல்ல வரேன்னா, மத்த பத்திரிகைகளைவிட சக்தி விகடன்ல உங்களுக்கான கதவுகள் அகலமா திறந்துவைக்கப்பட்டிருக்கு; இப்பத்தான் பத்திரிகைக்குப் புதுசா எழுத வந்திருக்கீங்க. உங்களுக்கான அடிப்படைப் பயிற்சியை சக்திவிகடன் உங்களுக்குக் கொடுக்கும்.

விகடன் குழுமம்கிறது ஒரு நர்சரி மாதிரி. இங்கே நாற்றுகளாக வளர்ந்த பத்திரிகையாளர்கள் வெவ்வேறு துறைகள்ல ஜொலிச்சிட்டிருக்காங்க; வெவ்வேறு பத்திரிகைகள்ல பணியாற்றிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதனால விகடனை பத்திரிகையாளர்களின் நர்சரின்னு சொல்வாங்க.

ஆனா, விகடனுக்குள்ளேயே எட்டு பத்திரிகைகள் இருக்கே! இந்த எட்டுப் பத்திரிகைகள்லயும் வெற்றிகரமா எழுதணும்னா, அதுக்கான நர்சரியா செயல்படுது சக்தி விகடன். அதாவது, நர்சரியின் நர்சரி!

மத்த பத்திரிகைகள்ல எழுதுறதைவிட சக்தி விகடன்ல எழுதுறது உங்களுக்குச் சுலபம். கொஞ்சம்போல ஆன்மிக விஷயங்கள் தெரிஞ்சிருந்தாலும் போதும், அதை வெச்சு அழகான அட்டகாசமான ஆன்மிகக் கட்டுரைகளை நீங்க சக்தி விகடன்ல எழுதிடலாம்.

எல்லா ஊர்லயும் ஒரு கோயில் இருக்கும்; கோயில்னு இருந்தா, அதுக்கொரு தல புராணம், வழிபாட்டு முறை இருக்கும். அந்த அர்ச்சகரை, குருக்களை, பூசாரியைக் கேட்டால் சொல்வார். இன்னும் கொஞ்சம் பழைமையான, 500, 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால கட்டப்பட்ட கோயில்னா, பாடல் பெற்ற ஸ்தலம்னா அதன் சாந்நித்தியம் அதிகமா இருக்கும். அதைப் பற்றிய தகவல்கள் அதிகம் கிடைக்கும். அங்கே விழாக்கள், விசேஷங்கள் எல்லாம் அமர்க்களப்படும்.

இதைப் பத்தியெல்லாம் சம்பந்தப்பட்டவங்களைப் போய் விசாரிச்சு எழுதலாம். உங்க ஊர் பெரியவங்களைக் கேட்டால், பழைய ஆன்மிக, புராண விஷயங்கள் பத்திக் கதை கதையா சொல்வாங்க. ஆன்மிகம் என்பது ஒரு கடல். இதுல, தோண்டத் தோண்ட பொக்கிஷங்கள் கிடைச்சுக்கிட்டே இருக்கும். நான் இங்கே பொக்கிஷம்னு சொல்றது ஆன்மிகத் தகவல்களைங்க. நீங்க பாட்டுக்கு வேற ஏதாவது பொக்கிஷத்தை நினைச்சுக்காதீங்க. அந்த பொக்கிஷங்களைப் பத்தியும் நீங்க தாராளமா எழுதலாம். அதுக்கு ஜூனியர் விகடன் இருக்கவே இருக்கு.

நிறைய எழுதுங்க. எல்லா பத்திரிகைகள்லயும் எழுதுங்க. உங்க டேஸ்ட் என்னவோ, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி உள்ள பத்திரிகையை செலக்ட் பண்ணிக்கிட்டு, அதுல எழுதுங்க. இதுக்கெல்லாம் ஒரு பயிற்சிக் களமா சக்தி விகடன்ல நிறைய எழுதுங்க. எழுத எழுதத்தான் உங்களுக்கான ஸ்டைல் பிடிபடும்.

ஆன்மிகப் பத்திரிகைல இருக்கேங்கிறதால, ஆன்மிகம் சம்பந்தமாவே ஒரு உதாரணம் சொல்றேன். பெரிய பெரிய கோயில்கள்ல பார்த்தீங்கன்னா, பிரமாண்டமான கதவுகள் இருக்கும். ஒரு பெரிய விசேஷம்னா, விழாக்கள், உற்சவங்கள்னா அந்தப் பெரிய கதவுகள் திறந்திருக்கும். நிறைய ஜனங்கள் கும்பல் கும்பலா அதன் வழியா போறதும் வர்றதுமா இருப்பாங்க. கொஞ்சம் மிரட்சியா இருக்கும். ஆனா, அந்தப் பெரிய கதவிலேயே சின்னதா திறந்து மூடுற மாதிரி ஒரு குட்டிக் கதவு இருக்கும். பார்த்திருக்கீங்களா? அதைத் திட்டிவாசல்னு சொல்லு வாங்க. அது எப்பவுமே திறந்திருக்கும். அதன் உள்ளே நுழையறது சுலபம். மிரட்சியாவோ, பயமாவோ இருக்காது. யாரும் உள்ளே நுழைஞ்சு, சர்வசாதாரணமா கோயில் உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாம்.

அந்த மாதிரி, விகடன் குழுமம்கிறது பிரமாண்டக் கதவுகள்னா, சக்தி விகடன்கிறது திட்டிவாசல் மாதிரி. ஈஸியா உள்ளே வாங்க. மிரட்சி இல்லாம எழுதுங்க. உங்க எழுத்துத் திறமையை வளர்த்துக்கோங்க.

எடுத்த எடுப்பில் பைக் ஓட்டக் கத்துக்கிட்டு ஓட்டலாம்னாலும், அது கொஞ்சம் கஷ்டம். முதல்ல சைக்கிள் ஓட்டப் பழகிட்டு, அப்புறம் பைக் ஓட்டினா சுலபமா இருக்கும், இல்லியா? அடிப்படை பேலன்ஸ் பழகிட்டா, அப்புறம் எத்தனை பெரிய ஹார்ஸ் பவருள்ள பைக்கையும் சுலபமா ஓட்டக் கத்துக்கலாம். அது போல, சக்தி விகடன்ல எழுதுறது சைக்கிள் ஓட்டக் கத்துக்கற மாதிரி. ஏன்... நடைவண்டி பழகுற மாதிரின்னு கூடச் சொல்லலாம்.

உலகத்தையே ஜெயிக்கப் புறப்படறதா இருந்தாலும், முதல் அடி எடுத்து வெச்சாதானே முடியும்? அந்த முதல் அடியை சக்தி விகடனுக்குள்ளே எடுத்து வைங்க.

கடவுள் உங்கள் கையைப் பிடிச்சு அழைச்சுக்கிட்டுப் போவார். கவலையே படாதீங்க.

அத்தனை பேரும் எழுத்துத் துறையில் ஜொலிக்க வாழ்த்துக்கள்!

*****

மேலே தந்திருப்பது, சனிக்கிழமை நான் ஆற்றிய உரை. மறுநாள், ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று, எழுத்தில் எப்படி எப்படியெல்லாம் குழப்பங்கள் நேரிடக்கூடும், அவற்றை எப்படிப் பிழையில்லாமல் எழுதுவது என்பது பற்றி மாணவர்களுக்கு விளக்கினேன். அதை விரைவில் பதியவிருக்கிறேன். காரணம், அது ஓரளவுக்கு உங்களுக்குப் பயன்படும், சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்கிற‌ நம்பிக்கைதான்!

என்னைக் கவர்ந்த அழகிகள்!

2011-06-09T16:29:00.010+05:30

வருடந்தோறும் ஏப்ரல், மே மாதங்களில் குடும்பத்தோடு ஒரு வார காலம் எங்காவது சுற்றுலா சென்று வருவதை, என் இரு குழந்தைகளும் பிறந்தது முதல் ஒரு கடமையாகவே அனுஷ்டித்து வருகிறேன். இடையில் பணக் கஷ்டம், மனக் கஷ்டம் காரணமாக ஒரு வருடம் போக முடியவில்லை; இன்னொரு முறை, குடும்பத்தில் மாற்றி மாற்றி யாருக்காவது உடல் நிலை சரியில்லாமல் போன காரணத்தால் போக முடியவில்லை; கட‌ந்த ஆண்டு மனைவிக்கு அறுவைச் சிகிச்சை; இந்த ஆண்டு வீடு மாற்றல், மகளின் கல்லூரிப் படிப்பு இன்ன பிற காரணங்களால் சுற்றுலா தடைப்பட்டுவிட்டது. மற்றபடி, இந்தப் பதினாறு ஆண்டுகளில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் குடும்பத்துடன் சுற்றுலா போயிருக்கிறேன்.

சுற்றுலா என்றால், ஆஸ்திரேலியா, ஸ்விஸ், வெனிஸ் என்று கற்பனைகளை ஓட்ட வேண்டாம்; சிம்லா, குலு மனாலி, கோவா என்றும் நீட்ட வேண்டாம். அந்த அளவுக்கு நமக்கு வசதி கிடையாது.

நான் போனதெல்லாம் ஐந்து முறை ஊட்டிக்கு; இரண்டு முறை கொடைக்கானலுக்கு; மூன்று முறை கேரளாவுக்கு; ஒரு முறை ஹைதராபாத்; ஒரு முறை பெங்களூர்.

சின்ன வயதில் சுற்றுலா செல்வதைப் போன்று எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்த விஷயம் வேறில்லை. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, பள்ளியில் என்னை செஞ்சிக் கோட்டைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்; எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும்போது, சாத்தனூர் அணைக்கட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். வேலைக்குப் போகத் தொடங்கியது‌ வரை, நான் போன மொத்த உல்லாசப் பயணங்களே இவ்வளவுதான்! சாவி பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகு, சாவி சார்தான் என்னை எடிட்டோரியல் டிஸ்கஷன் என்னும் பெயரில் ஊட்டி, குன்னூர், வெலிங்டன், பெங்களூர் என அழைத்துச் சென்றார்.

எனவே, எனக்கு இருந்த சுற்றுலாப் பயண ஏக்கம் என் குழந்தைகளுக்கும் ஏற்படக்கூடாது என்ற எண்ணத்திலும், வெளியே சென்று நாலு இடங்களைப் பார்த்து அறியும் அனுபவம் அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்கிற யோசனையிலும், இயற்கையை நேசிக்கும், பாதுகாக்கும் மனோபாவம் அவர்களுக்குள் வளர வேண்டும் என்னும் கருத்திலும், பலவித விமர்சனங்களையும் புறந்தள்ளி, குடும்பச் சுற்றுலாவை தீவிரமாகக் கடைப்பிடித்தேன்.

கேரளா சென்றிருந்த‌போது, ஒருமுறை சங்குமுகம் கடற்கரைக்கும் போயிருந்தோம். அங்கே உள்ள பிரமாண்டமான கன்னி சிலையின் அழகைப் பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை.

சிலை என்றால் கல்லில் வடிக்கப்பட்ட சிலை இல்லை. கான்க்ரீட் சிலை. 26 அடி உயரம், 116 அடி நீளத்தில் ஒய்யாரமாகப் படுத்திருக்கும் நிர்வாணப் பெண் சிலையின் அழகை வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாது.

இதை வடிவமைத்தவர் கானாயி குஞ்ஞுராமன் என்கிற சிற்பி. இவர் இதை வடிவமைப்பதற்கு முன்பு ஒரு யட்சி சிலையை உருவாக்கினார். அது மலம்புழா அணைக்கட்டில் உள்ளது.

கானாயி குஞ்ஞுராமன் அபாரமான கலைஞர். சொந்த வாழ்க்கையில் நிறைய சோகங்களைச் சந்தித்தவர். இவரின் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் அடிக்கடி சண்டை வருமாம். அம்மா ஒரு நாள் கோபித்துக்கொண்டு தன் பிறந்த வீடு சென்றுவிட்டார். அம்மாவின் பிரிவு தாங்காமல், ஒவ்வொருமுறையும் கானாயி தன் பாட்டி வீட்டுக்குப் போய் அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு வரும்போதும் அப்பாவிடம் சரமாரியாகப் பிரம்படி படுவார். அன்புக்கும் பாசத்துக்கும் ஏங்கி வளர்ந்தவர் குஞ்ஞுராமன். கானாயி என்பது அவரது ஊரின் பெயர். சென்னை, ஆர்ட் அண்ட் கிராஃப்ட் ஸ்கூலில் படித்து, கேரள சுற்றுலாத் துறை அபிவிருத்திக் கழகத்தின் கலை ஆலோசகராகப் பணியாற்றியவர் இவர். திருவனந்தபுரம் நுண்கலைக் கல்லூரியில் பேராசிரியராகவும், முதல்வராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு, இந்த யட்சி மற்றும் ஒய்யாரக் கன்னி சிலைகளை ஆபாசம் என்று சொல்லி அகற்றவேண்டும் என்று ஒரு கோஷ்டி கிளம்பியது. ஆனால், விவகாரம் அத்தோடு அமுங்கிப் போயிற்று.

எது ஆபாசம், எது ஆபாசம் இல்லை என்பது பார்ப்பவரின் கண்களைப் பொறுத்தது என்பார்கள். எனக்கு அதில் உடன்பாடு இல்லை. எல்லாருடைய கண்களும் ஒரே மாதிரிதான். ஆனால், இடம், பொருள், சூழ்நிலையைப் பொறுத்தே ஒன்று அழகானதா, ஆபாசமானதா என்பது முடிவாகிறது. முன்பேகூட எழுதியிருக்கிறேன்... நீச்சல் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ளும் ஒரு பெண் தொடைகள் தெரிய ஸ்விம் சூட் அணிந்து வந்தால், நீச்சல் போட்டி நடக்கும் இடத்தில் அது ஆபாசம் இல்லை. அதுவே, அந்தப் பெண் தன் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினர்களுக்கு ஸ்விம் சூட் அணிந்து காபி உபசரித்தால் எப்படி இருக்கும்?

கோயில்களில் எத்தனையோ நிர்வாணச் சிலைகள் உள்ளன. அம்மன் சிலைகள் பருத்த அங்கங்களுடன்தான் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் ஆபாசமா இருக்கிறது? நிச்சயமாக இல்லை.

அதேபோல்தான் இந்த ஒய்யாரக் கன்னி சிலையும், யட்சி சிலையும் என்பது என் கருத்து.

யட்சி சிலைக்கும், நான் விகடனில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததற்கும், சுவாரஸ்யமான‌ ஒரு சின்ன‌ தொடர்பு இருக்கிறது.

'உனக்காக நான்' என்றொரு திரைப்படம். அதில், 'நோ நோ.. நோ நோ.. நோ நோ... காதல் கதை சொல்வேனோ, கட்டி சுகம் கொள்வேனோ' ‍என்று சிவாஜியும் லட்சுமியும் இந்த யட்சி சிலையைத்தான் சுற்றிச் சுற்றி வந்து டூயட் பாடுவார்கள். சுமார் 35 ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியான இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது, பச்சக் என்று மனசில் ஒட்டிக்கொண்டது இந்தச் சிலைதான்.

1995 ஏப்ரலில், விகடனில் வேலைக்குச் சேரும்பொருட்டு, இங்கே வந்து, ஆசிரியரின் நேர்முக அழைப்புக்காகக் காத்திருந்தேன். அதற்கு முன்பாக திரு.வீயெஸ்வி, திரு.ராவ் ஆகியோர் என்னைப் பற்றி விசாரித்து அறிந்தனர். இதற்கிடையில், அங்கே ஒரு பக்கம் அந்த வார இதழுக்கான லே-அவுட் நடந்துகொண்டு இருந்தது. அது ஒரு சினிமா கட்டுரை என்று ஞாபகம். ராவ், வீயெஸ்வி ஆகியோர் அதை மேற்பார்வை இட்டுக்கொண்டு இருக்க, நான் அங்கே இருந்த மேட்டரை சும்மா படித்துப் பார்த்தேன்.

அதில், 'சிவாஜியும் லட்சுமியும் ஒரு யட்சி சிலையைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து டூயட் பாடுவார்களே...' என்று குறிப்பிட்டு, வேறு ஏதோ ஒரு திரைப்படத்தின் பெயரைக் குறிப்பிட்டிருந்தார் சினிமா கட்டுரையாளர். நான் உடனே திரு.ராவ், திரு.வீயெஸ்வி இருவரிடமும், "அது அந்தப் படம் இல்லை. 'உனக்காக நான்' படத்தில்தான் அந்தப் பாடல் காட்சி வரும்" என்றேன். "நிச்சயமாகத் தெரியுமா?" என்றார்கள். "ஐயோ! சத்தியமாகத் தெரியும்!" என்றேன். நான் சொல்வது சரியா என்பதைச் சரிபார்த்துக்கொள்ள அப்போது இன்டர்நெட் வசதிகள் இல்லை. என்றாலும், நான் உறுதியாகச் சொன்னதை ஏற்றுத் திருத்தம் செய்யப்பட்டது.

சிறிது நேரத்தில், ஆசிரியர் திரு.பாலசுப்பிரமணியம் அவர்கள் என்னை இன்டர்வியூவுக்கு அழைத்தார். உடன் வந்த திரு.ராவ், திரு.வீயெஸ்வி இருவரும் அப்போது இடையில் மேற்படி சம்பவத்தைக் குறிப்பிட, "அப்படியா! வெரிகுட்!" என்று புன்னகைத்தார் ஆசிரியர். "அது என்ன பாட்டு?" என்றார். "நோ.. நோ..." என்று பாடத் தொடங்கினேன். ஆசிரியர் உடனே குறுக்கிட்டு, "ஏன், சொல்ல மாட்டீங்களா?" என்று புன்னகைத்தார். நான் தடுமாறி, "இல்ல சார், அதுதான் பாட்டு!" என்று மீண்டும் வரிகளைப் பாடினேன். "தெரியும். சும்மா தமாஷ் பண்ணினேன்" என்று சிரித்தார்.

வேலை கன்ஃபார்ம் ஆகியது!

* கீழே உள்ள இணைப்பைச் சொடுக்கி, நீங்களும் அந்தப் பாடல் காட்சியைக் கண்டு களியுங்களேன்!

http://en.600024.com/video/I5LN_P-tzX8/

(நன்றி! - இன்று எனக்கு 54 வயது பூர்த்தியாகி, 55 தொடங்குகிறது. நேரிலும், வாழ்த்துக் கடிதம், ஈ‍மெயில் மற்றும் தொலைபேசி மூலமும், ஃபேஸ்புக், டிவிட்டர் மூலமும் எனக்கு இன்று பிறந்த நாள் வாழ்த்துச் சொன்னவர்களின் எண்ணிக்கை 200-ஐத் தாண்டிவிட்டது. இதுவரை என் எந்தவொரு பிறந்த நாளுக்கும் அதிகபட்சம் பத்துக்கும் அதிகமான வாழ்த்துக்கள் கிடைத்ததில்லை. இதனால், இந்த முறை வாழ்த்து வெள்ளத்தைக் கண்டு திக்குமுக்காடிப் போய்விட்டேன். வாழ்த்திய அத்தனை நல்ல உள்ளங்களுக்கும் என் இதயங்கனிந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.)
.

கலாரசிகனும் உங்கள் ரசிகனும்!

2011-06-01T14:22:00.003+05:30

ஆனந்த விகடன் பத்திரிகையின் 85 ஆண்டு கால இதழ்களையும் புரட்டும்போது, இந்திய சரித்திரத்தையே புரட்டிப் பார்க்கிற உணர்வு! எனவேதான், 'காலப் பெட்டகம்' புத்தகம் வெறும் விகடனின் சரித்திரமாக மட்டுமல்லாமல், தேசத்தின் சரித்திரமாகவும் விளங்குகிறது. ஜனவரியில் வெளியான இந்தப் புத்தகம் இரண்டு பதிப்புகள் கண்டு, இதோ மூன்றாவது பதிப்பு நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. இதை 'பெஸ்ட் செல்ல'ராகச் செய்த வாசகர்களுக்கு விகடன் நன்றி தெரிவிக்கிறது. அதேபோல், இதை வாங்கிப் படித்த வாசகர்களும், இத்தகைய ஒரு தகவல் பொக்கிஷத்தைத் தங்களுக்குக் கொடுத்த விகடன் நிறுவனத்துக்குக் கடிதம் மூலமும், தொலைபேசி மூலமும் நன்றி தெரிவித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். இந்த இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு மீடியேட்டராகச் செயல்படும் வாய்ப்பை எனக்கு அளித்து, காலத்தால் அழியாத ஒரு கருவூலமாக 'காலப் பெட்டகம்' புத்தகம் தொகுக்கும் பணியை வழங்கிய விகடனுக்கு என்றென்றைக்கும் என் நன்றிகள் உண்டு! புத்தகத்தின் முன்னுரையிலேயே நான் சொல்லியிருப்பதுபோல், இது எனக்குக் கிடைத்த பாக்கியம்தான்! அந்த மகிழ்ச்சி, இந்த ஜென்மம் முழுவதும் எனக்குள் இருக்கும்.

புத்தகம் வெளியானபோது, அது பற்றி ஒரு நீண்ட விமர்சனம் 'தினமணி' நாளேட்டில் வெளியாகியுள்ளதாக 'சாவி' கால‌ நண்பர் ராணிமைந்தன் எனக்குப் போன் செய்து சொன்னார். தவிர, பாக்கியம் ராமசாமி, ஜே.எஸ்.ராகவன் போன்று என் மீது அன்பும் அக்கறையும் உள்ள வேறு சிலரும் அது பற்றி உடனே எனக்குத் தகவல் தெரிவித்தார்கள். அப்படி அவர்கள் எனக்கு இது பற்றி உடனடியாகத் தகவல் தெரிவித்ததற்கு முக்கியக் காரணம், அந்த விமர்சனத்தை 'கலாரசிகன்' என்னும் புனைபெயரில் எழுதிய தினமணி நாளேட்டின் ஆசிரியர் கே.வைத்தியநாதன், என்னைப் பற்றியும் அதில் தனிப்பட்ட முறையில் குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்ததுதான்.

உடனே அந்த விமர்சனத்தைப் படித்துப் பார்க்கவேண்டும் என்று ஆர்வப்பட்டேன். பேப்பர் ஃபைல் இங்கே போயிருக்கிறது, அங்கே போயிருக்கிறது, அவர் டேபிளுக்குப் போயிருக்கிறது என்று சொன்னார்களே ஒழிய, அதை என் கண்ணில் காட்டவில்லை அலுவலக உதவியாளர்கள். பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நானும் அதை ஒத்திப்போட்டு, பின்னர் வேலை மும்முரத்தில் அதை ஒரேயடியாக மறந்தே போய்விட்டேன்.

'காலப் பெட்டகம்' மூன்றாம் பதிப்பு வெளியாகவிருக்கிற செய்தியை, விகடன் பிரசுரத்தின் பொறுப்பாசிரியர் பொன்ஸீ நேற்று என்னிடம் சொன்னார்; கூடவே, ஜூனியர் விகடனில் பணியாற்றும் உதவியாசிரியர் ஒருவர், சமீபத்தில் தினமணி ஆசிரியர் கே.வைத்தியநாதனைச் சந்தித்தபோது, அவர் என்னைப் பற்றி விசாரித்ததாகச் சொன்னார். இரண்டும் இரண்டும் நாலு என்கிறாற்போல், எனக்கு உடனடியாக தினமணி விமர்சனம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அது எந்தத் தேதியில் வெளியானது என்று தெரியவில்லை. 'கலாரசிகன்' வழக்கமாக எழுதுவது ஞாயிற்றுக்கிழமை பேப்பரில்தான் என்பதால், இணையத்தின் வழியே, 2011 ஜனவரி மாத ஞாயிற்றுக்கிழமை தினமணி பேப்பர்களைப் புரட்டினேன். சிக்கியது அந்த விமர்சனம். அதை இங்கே தருகிறேன்.'நான் வாராவாரம் ரசித்துப் படித்த, சிலாகித்து மகிழ்ந்த பொக்கிஷம் பகுதியை என் இனிய நண்பர் ரவிபிரகாஷ்தான் தொகுத்து அளித்துக்கொண்டு இருந்தார் என்று தெரிந்தபோது நான் அடைந்த மகிழ்ச்சி எத்தகையது என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியது இல்லை' என்று திரு.வைத்தியநாதன் என்னைப் பற்றி அந்த விமர்சனத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப் பார்த்தபோது, இதை முன்பே படித்திருந்தால் அவருக்கு உடனே ஒரு போன் போட்டு என் நன்றிகளையும் மகிழ்ச்சியையும் சொல்லியிருக்கலாமே என்று தோன்றியது. இனிமேல் சொல்வது காலம் கடந்ததாகும்.

நான் சாவி பத்திரிகையில் வேலைக்குச் சேரும்போது, அங்கே இருந்தவர்கள் மூவர். ரமணீயன், சி.ஆர்.கண்ணன் மற்றும் வைத்தியநாதன். மூவரில் முதல் இருவர், நான் பணியில் சேர்ந்த இரண்டு வருடங்களுக்குள்ளாக விலகிவிட்டனர். வைத்தியநாதனும் பின்னர் விலகிவிட்டார் என்றாலும், அரண்மனை ரகசியம் (டெல்லி அரசியல் துணுக்குகள்), அரசல் புரசல் (தமிழக அரசியல் துணுக்குகள்) மற்றும் சினிமா செய்திகளை சாவிக்கு வழங்கிக்கொண்டு இருந்தார்.

என் மீது அன்பும் அக்கறையும் கொண்டவர். சாவி மிகவும் கோபக்காரர். ஒரு சிறு தவறு செய்தாலும், தூக்கியடித்துவிடுவார். அந்த மாதிரி சமயங்களில் நான், 'இனி இந்த மனுஷர் மூஞ்சியிலேயே முழிக்க மாட்டேன். வேலையும் வேணாம், ஒரு மண்ணும் வேணாம். நான் போறேன்' என்று கோபமும், வேதனையுமாகப் பொங்குகிறபோது, அதற்கு எண்ணெய் வார்க்காமல், "என்ன ரவி, சின்னப் புள்ளை மாதிரி! சாவி சார் யாரு? எவ்ளோ பெரிய ஜாம்பவான்! அவர் கிட்டே திட்டு வாங்குறதுக்குக் கொடுத்து வெச்சிருக்கணும். நான் விலகிட்டேன்னா அதுக்கு வேற பல காரணங்கள் இருக்குது. ஆனாலும், நான் வேற ஒரு வார இதழ்ல சேர்ந்து வேலை செய்ய மாட்டேன். அதை சாவி சாருக்குச் செய்யுற துரோகமா நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. அவர் திட்டுறது, நீங்க நல்லா வரணுமேங்கிற அக்கறையிலதான்! அதைப் புரிஞ்சுக்குங்க. சாவி சார் கிட்டே திட்டு வாங்கினவங்க அத்தனை பேரும் இன்னிக்கு நல்ல பொஸிஷன்ல இருக்காங்க. நீங்களும் பெரிய அளவுக்கு வருவீங்க. கூல் டௌன்!" என்று அன்புடன் உபதேசிப்பார்.

சாவி சாரிடமிருந்து நான் மூன்று முறை கோபித்துக்கொண்டு, விலகியிருக்கிறேன். காரணம், அப்போதெல்லாம் திரு.வைத்தியநாதன் போன்று அன்பாக உபதேசிக்க யாரும் இல்லாததுதான்!

'ரேவதி ராஜேந்தர்' என்கிற பொதுவான புனைபெயரில், சாவியின் 'மோனா' மாத இதழில், அவரும் நானும் மாற்றி மாற்றி நாவல்கள் எழுதிக்கொண்டு இருந்தோம். ஒருமுறை, திரு.வைத்தியநாதன் எழுதித் தந்த‌ நாவல் அச்சுக்குப் போனபோது, மூன்று பக்க மேட்டர் குறைந்தது. வைத்தியநாதனிடமே கேட்டு வாங்கலாமென்றால், அவர் அந்தச் சமயம் பார்த்து, ஒரு விபத்தில் சிக்கிக் காலொடிந்து ஆஸ்பத்திரியில் படுத்திருந்தார். எனவே, அவரைத் தொல்லை செய்யவும் எனக்கு விருப்பம் இல்லை. எனவே, பொதுவான புனைபெயர்தானே என நான் துணிந்து, இடைச் செருகலாக மூன்று பக்கம் எழுதி, நுழைத்து, புத்தகத்தை முடித்துவிட்டேன்.

புத்தகம் வெளியானதும், அவரது வீட்டுக்குச் சென்று, பிரதியைக் கொடுத்தேன். பின்னர் ஒரு வாரம் கழித்து அவரைச் சந்தித்து, "புத்தகம் படித்தீர்களா? எல்லாம் சரியாக வந்திருக்கிறதா?" என்று கேட்டேன். "அருமையா வந்திருக்கு ரவி! எப்படி நான் கரெக்டா பக்க அளவுக்குச் சரியா வர மாதிரி எழுதித் தந்தேன்னு ஆச்சரியமா இருக்கு. இல்லே, ஏதாச்சும் எடிட் பண்ணீங்களா?" என்று கேட்டார். "எடிட் பண்ணலை. ஆனா, கூடுதலா மூணு பக்கம் எழுதிச் சேர்த்தேன்" என்றேன். "அப்படியா! அப்படியா! எனக்குத் தெரியலையே!" என்றார் ஆச்சரியத்தோடு. புத்தகத்தைப் பிரித்து, நான் எழுதிச் சேர்த்த பகுதியை அவருக்குச் சுட்டிக் காட்டினேன். மீண்டும் ஒரு முறை படித்துவிட்டு, "ம்ஹூம்! இதையும் நானே எழுதின மாதிரிதான் இருக்கு. எனக்கு வித்தியாசமே தெரியலை!" என்று புன்னகைத்தார்.

அந்தக் காலத்தில், இவர் தனது வீட்டில் ஒரு பெரிய அறை முழுக்கச் செய்தித்தாள்களாகச் சேகரித்து வைத்திருந்தார். அறை முழுக்க என்றால், நிஜமாகவே உள்ளே நுழைய இடம் இல்லாமல், தரைக்கும் கூரைக்குமாகச் செய்தித் தாள்களை அடுக்கி வைத்திருந்தார். அத்தனையும் அவர் வாங்கிப் படித்தவை. அவற்றை ஒரு நாள் மொத்தமாக பழைய பேப்பர் கடையில் எடைக்குப் போட்டுவிட்டு, வந்த பணத்தில் ஒரு புத்தம்புதிய மோட்டார் சைக்கிளையே விலைக்கு வாங்கிவிட்டார் என்றார் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இன்றளவும் நான் நினைத்து நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கும் விஷயம் அது!

ஆரம்பத்தில், மேனகா காந்தி நடத்திய 'சூர்யா' பத்திரிகையில் பணியாற்றியவர் வைத்தியநாதன். ராஜீவ் காந்தி, சோனியா காந்தி, சஞ்சய் காந்தி, மேனகா காந்தி இவர்களோடு மிகுந்த நட்பு கொண்டவர். அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக, ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்தியவர். கமல்ஹாசன் அரை நிஜார், சட்டை அணிந்து சிறு பையனாக நடிக்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே அவரின் நண்பர். நடிகை ஸ்ரீதேவி குழந்தை நட்சத்திரமாக இருந்தபோது, ஒரு சமயம் வெளியூரில் நடந்த ஒரு படப்பிடிப்பில் கலந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. எப்படி தனியாக‌ அவரை அனுப்பி வைப்பது என்று குழப்பமாக இருந்த நேரத்தில், இந்த வைத்தியநாதன்தான் குழந்தை ஸ்ரீதேவியைத் தன் மோட்டார் சைக்கிளின் முன்னால் உட்கார்த்தி வைத்துக்கொண்டு, சுமார் 200 மைல்கள் பயணம் செய்து, படப்பிடிப்பு நடந்த இடத்துக்கு அழைத்து வந்தார்.

சில சினிமாக்களிலும் இவர் தலைகாட்டியிருக்கிறார். 'மாங்குடி மைனர்' படத்தில் ரஜினியோடு (ரஜினி அதில் வில்லன்; விஜயகுமார்தான் ஹீரோ) மோதும் நாலைந்து அடியாட்களில் இவரும் ஒருவர். நல்ல உயரம், அதற்கேற்ற ஆஜானுபாகுவான சரீரம்; கெடுபிடியான போலீஸ் உயரதிகாரி போன்ற தோற்றம். முதலில், இவரைப் பார்த்து நான் பயந்தது உண்மை. ஆனால், பழக ஆரம்பித்த பின்னர், இவரின் மென்மையான, அன்பான சுபாவம் கண்டு நெகிழ்ந்தேன்.

என் அன்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய திரு.வைத்தியநாதன் அவர்கள் என்னை ஞாபகம் வைத்திருந்து, தனது விமர்சனம் கட்டுரையில் என்னைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டதில், உள்ளபடியே நெகிழ்கிறேன்.

(கலாரசிகனின் விமர்சனக் கட்டுரையில் ஒரே ஒரு சிறு தவறு. குமுதம் பால்யூவின் பரிந்துரையுடன் நான் சாவி அலுவலகத்துக்கு உதவி ஆசிரியராக வந்து சேர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இல்லை. குமுதம் பால்யூவை நான் சந்தித்து, குமுதத்தில் வேலை வாங்கித் தரும்படி கேட்டது உண்மை. அவரும் என்னைச் சற்றுக் காத்திருக்கச் சொன்னார். அதற்குள், எழுத்தாளர் திரு.புஷ்பாதங்கதுரையின் பரிந்துரையின்பேரில்தான் நான் 'சாவி' வார இதழில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். இதை நான் போய் பால்யூவிடம் சொன்னபோது, "என்ன ரவி, ஒரு பத்து நாள் காத்திருக்க முடியாதா? குமுதத்தில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்திருப்பேனே? அது என்ன சர்க்குலேஷன், சாவி என்ன சர்க்குலேஷன்? குமுதத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இது இருக்காதே! அவசரப்பட்டுக் காரியத்தைக் கெடுத்துக்கிட்டியே?" என்று அவர் என்னைக் கோபித்துக்கொண்டார்.)
.

திக்... திக்... திகார்!

2011-05-30T19:32:00.006+05:30

தெற்கு ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரிய சிறை, திகார் சிறை. புது டெல்லியின் மேற்குப் பகுதியில், சாணக்கியபுரியிலிருந்து சுமார் 7 கி.மீ தொலைவில் உள்ள திகார் என்னும் கிராமத்தில் உள்ளது இந்தச் சிறை. இதன் சுற்றுப்பட்டுப் பகுதி ஹரி நகர் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தண்டனை தரும் இடமாக இல்லாமல், குற்றவாளிகளைத் திருத்தும் இடமாகவே இந்தச் சிறை நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இந்தச் சிறைக்குள் வருகிறவர்களுக்குக் கல்வி, கைத்திறன் மற்றும் ஒழுங்குமுறைகளையும் நடத்தை விதிகளையும் கற்றுத் தந்து, அவர்களையும் சமூகத்தில் சாதாரண பிரஜைகளாக மாற்றி அனுப்புவதே இந்தச் சிறையின் குறிக்கோள். முக்கியமாக அவர்களின் சுய கண்ணியத்தை வளர்ப்பதும், முன்னேற வேண்டும் என்கிற அவர்களின் விருப்பத்தை பலப்படுத்துவதும்தான் இந்தச் சிறையின் நோக்கம். இந்தச் சிறைக் கைதிகள் தயாரித்த சட்டைகள், உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ் போன்ற நொறுக்குத் தீனிகள், மரச் சாமான்கள், மூலிகைப் பொருள்கள் ஆகியவை, ‘திகார்’ என்னும் வணிகப் பெயரில் விற்பனைக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. திகார் பொருள்களின் விற்பனை மூலம் கிடைக்கும் ஆண்டு வருமானம் சுமார் 1 கோடியே 10 லட்சம் ரூபாய். அடுத்த ஆண்டு இது ஒன்றரைக் கோடி ரூபாய் அளவுக்கு உயரும் என்று எதிர்பார்ப்பதாகச் சொல்கிறார் திகார் ஜெயில் வளாகத்தின் டெபுடி இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரல் ராம் நிவாஸ் சர்மா.

இங்கே ஆயுள்தண்டனை அனுபவித்துக்கொண்டு இருக்கும் முகம்மத் சஜ்ஜித் என்பவர், இங்கே தனக்குக் கிடைத்த கைத் தொழில் கல்வி, தான் விடுதலையாகி வெளியே போன பின்பு, சமுதாயத்தில் நல்ல முறையில் வாழ்க்கை நடத்த உதவும் என்கிறார்.

சுமார் 5,000 கைதிகள் மட்டுமே இருக்கக்கூடிய இந்தச் சிறையில், 2006-ம் ஆண்டு இருந்தவர்கள் சுமார் 12,000 பேர்.

சிறைகளின் இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரலாக கிரண்பேடி இருந்தபோது, அவருடைய ஆளுமையின் கீழ் திகார் ஜெயில்கள் வந்தன. அப்போது
, சிறை தொடர்பான பல மறுமலர்ச்சிகளை அவர் ஏற்படுத்தினார். பல ஒழுங்குமுறைகளைக் கொண்டு வந்தார். திகார் ஜெயில் என்கிற பெயரைக்கூட திகார் ஆஸ்ரமம் என்று மாற்றினார். அங்கே பணிபுரியும் காவல் அதிகாரிகளுக்கும் சிறைக் கைதிகளுக்கும் விபாசனா என்கிற தியான வகுப்புகளை ஏற்படுத்தினார். ஆரம்பத்தில் விபாசனா வகுப்புகளை நடத்தியவர் சத்ய நாராயணா கோயங்கா. இந்தச் சிறையில் இருந்த கைதி ஒருவர் நன்கு படித்து ஐ.ஏ.எஸ். பாஸ் செய்திருக்கிறார்.

உலக அளவில் பிரசித்தி பெற்ற தொடர் கொலைகாரன் சார்லஸ் சோப்ராஜ் இங்கேதான் அடைபட்டுக் கிடந்தான். 1986-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 16-ம் தேதி அவன் தப்பி ஓடினான். ஆனால், விரைவிலேயே பிடிபட்டான். தப்பி ஓட முயன்ற குற்றத்துக்காக மேலும் 10 ஆண்டுகள் தண்டனை பெற்றான். தண்டனைக் காலம் முடிந்து, 1997 பிப்ரவரி 17-ம் தேதி அவன் விடுதலை ஆனான்.

இப்போது 2ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் வழக்கில் கைதான அனைவருமே இங்கேதான் அடைக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்.
.

முருகன் மீது ஒரு வழக்கு!

2011-05-18T20:33:00.006+05:30

‘கடவுள் இல்லைன்னு நான் சொல்லவில்லை; இருந்தா நல்லா இருக்கும்னுதான் சொல்றேன்!’ - இது கலைஞானி.

‘கடவுளை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேனா இல்லையா என்பது முக்கியமில்லை; கடவுள் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறாரா இல்லையா என்பதுதான் முக்கியம்!’ - இது கலைஞர்.

இந்த மாதிரியான ‘பகுத்தறிவு’க் கருத்துக்கள் எல்லாம் அறிவுஜீவிகளின் தலையில்தான் உதிக்கும். நான் சாமானியன்.

கடவுள் என்று யாரோ ஒருவர் அல்லது சிலர் இருக்கிறார்கள் என்பதில் எனக்கு அறவே நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால், ஆச்சரியமூட்டும் சில காரியங்கள் நடக்கும்போது, நமக்கும் மேலே ஏதோ ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மகாஸ்ரீ அன்னை என் வாழ்வில் நிகழ்த்துகிற அற்புதங்களைத் தற்செயலானவை என்று நினைக்க முடியவில்லை. என்ன முட்டி மோதியும் நடக்காத காரியம், அன்னையிடம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டதும் உடனடியாக நடந்துவிடுவதை எப்படித் தற்செயல் என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியும்? ஒரு முறை அப்படி நடக்கலாம்; இரண்டு மூன்று முறை அப்படி நடக்கலாம். ஒவ்வொரு முறையுமா இந்தத் தற்செயல் நடக்கும்? இதை நான் பரீட்சார்த்த முறையில் சோதித்தே பார்த்துவிட்டேன்.

ஆனால், இப்போது எழுதப்போவது மகாஸ்ரீ அன்னையின் மகத்துவங்கள் பற்றி அல்ல! அரசியல் மேடைகளில் நான் ஏறிப் பேசியது போன்று, ஆன்மிக மேடைகளில் பங்கேற்றுப் பேசியதைப் பற்றியே!

அரசியல் மேடைகளில் பேசி, மிரட்டப்பட்டு, இந்தச் சனியனே வேண்டாம் என்று ஒதுங்கிய பின்பு, என் பேச்சுத் தாகம் அதிகரித்துவிட்டது. ஏதாவது மேடை கிடைத்தால் போதும் என்றிருந்தது. அந்த நேரம் மேற்படிப்பும் இல்லாமல், உத்தியோகமும் இல்லாமல் வெட்டியாக வேறு இருந்தேன். எனக்கும் பொழுது போகவேண்டும் அல்லவா?

அப்போது எனக்குக் கிடைத்ததுதான் ஆன்மிக மேடை. என் அப்பாதான் இதற்கு வழி செய்து கொடுத்தார். தன் மகனின் (நான்தான்) திறமைகள் (?!) பற்றிக் கூச்சமே இல்லாமல் தன் சக ஆசிரியர்களிடமும், நண்பர்களிடமும் பகிர்ந்து கொள்வார். நான் திறமையாக நடிப்பேன், மேடைகளில் ஏறிக் கலக்குவேன், அற்புதமாகப் பாடுவேன், அருமையாகச் சிறுகதைகள் எழுதுவேன் என்றெல்லாம் என் புகழ் பரப்புவார்.

அப்படி அவர் ஒருமுறை தன் சக ஆசிரிய நண்பர்களிடம் என்னைப் பற்றி வழக்கம்போல் பெருமையடித்துக்கொண்டு இருந்தபோது, திருக்குணம் என்னும் ஊரைச் சேர்ந்த நாகராஜன் என்னும் ஆசிரியர், என் பேச்சுத் திறமையை ஆன்மிக வழியில் பயன்படுத்தலாமே என்று ஒரு யோசனையை முன்வைத்தார்.

அவர் ஆன்மிகச் சொற்பொழிவாளர். ஆன்மிகப் பட்டிமன்றங்களிலும், வழக்காடு மன்றங்களிலும் கலந்துகொண்டு கர்ஜிப்பவர். பாண்டிச்சேரி வானொலி நிலைய நிகழ்ச்சிகளிலும் பங்கேற்றுள்ளவர். நிறைய ஊர்களுக்குச் சென்று, அங்கே நடைபெறும் கோயில் திருவிழாக்களில் ஆன்மிகச் சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்திவிட்டு வருபவர்.

அவர் கலந்துகொள்ளும் ஒரு ஆன்மிக பட்டிமன்றத்தில் என் பெயரையும் ஒரு அணியில் சேர்த்துவிட்டார். ‘சீதையை மீட்க ராமனுக்கு அதிகம் உதவியது லக்ஷ்மணனா, அனுமனா அல்லது விபீஷணனா?’ என்பதே தலைப்பு. மூன்று அணிகளில் நான் அனுமன் அணியில் இடம்பெற்றேன். இந்தப் பட்டிமன்றத்தில் பேசுவதற்குத் தயார் செய்துகொள்வதற்காக கம்பராமாயணப் பாடல்கள் அனைத்தையும் அவசரமாக ஒரு புரட்டு புரட்டினேன். உதவி: கம்பன் கழகம் வெளியிட்ட கையடக்க கம்பராமாயணப் பதிப்பு.

மூன்று அணிகள். அனுமன் அணியில் என் பெயரைக் கொடுத்திருந்தார் நாகராஜன். அவர் எதிர் அணி ஒன்றில் இருந்தார்.

கம்பராமாயணத்தில் ஓரிடத்தில், ராமனே அனுமனை மெச்சி, "உன் உதவி மட்டும் இல்லையென்றால், என்னால் சீதையை அடைந்திருக்க முடியாது" என்று சொல்வதாக வரும் ஒரு பாடல் வசமாக எனக்குச் சிக்கியது. அதை வைத்து ஆணித்தரமாக நான் பேசியதும், நடுவர் அரங்க.தியாகராஜனால் மறுக்க முடியாமல், அதையே தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டு, என் அணிக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பு கூறிவிட்டார்.

இதனால் ஆசிரியர் நாகராஜன் என் மேல் ஏதேனும் கடுப்பு கொள்வாரோ என்று பயந்தேன். ஆனால், அப்படி இல்லை. அவர் என் பேச்சாற்றலை ரசித்ததோடில்லாமல், தொடர்ந்து ஆன்மிக மேடைகளில் பேச வாய்ப்புகள் பெற்றுத் தந்தார்.

அன்னியூர், நங்காத்தூர், சங்கீதமங்கலம், அனந்தபுரம் எனப் பல ஊர் கோயில்களில் நடக்கும் பட்டிமன்றம், வழக்காடு மன்றங்களில் கலந்துகொண்டு பேசினேன். சுத்துப்பட்டு எந்தக் கோயிலில் விசேஷம் என்றாலும், அங்கே ஆன்மிகப் பட்டிமன்றமோ, வழக்காடு மன்றமோ, ஆன்மிகச் சொற்பொழிவோ ஏதோ ஒன்று அல்லது அனைத்துமேவோ கட்டாயம் நடைபெறும். (இப்போது மாதிரி ஆபாச அங்க அசைவுகளுடன் கூடிய டப்பாங்குத்து நையாண்டி மேளமோ, வெட்டவெளி சினிமாவோ இருக்காது.) கோயில் விசேஷத்துக்காக அடிக்கப்படும் நோட்டீஸில் கட்டாயம் என் பெயரும் கொட்டை எழுத்துக்களில் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். இப்படியாக என் பெயர் அச்சிடப்பட்ட‌ நோட்டீஸ்களை ஒரு புத்தகம் போல் தைத்து வைத்திருந்தார் அப்பா. பொக்கிஷம் போல் அதை ரொம்ப காலம் பாதுகாத்து வந்தார். சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன், வேண்டாத குப்பைகளை ஒழிக்கும்போது அவற்றையும் தூக்கிப் போட்டுவிட்டேன். அதில் மாளாத வருத்தம் என் அப்பாவுக்கு.

இங்கே ஒரு விஷயம். பழைய நினைவுகளின் அடையாளமாக இருக்கும் இது போன்ற அழைப்பிதழ்களை, கடிதங்களை, பொருள்களைப் பாதுகாத்து வைத்திருந்து, பின்னாளில் அவற்றை எடுத்துப் பார்ப்பது ஒரு சுகம்தான். ஆனால், அந்தக் காலத்தில் அவற்றின் மதிப்பு எனக்குத் தெரியவில்லை.

என்னுடைய சிறுகதைகள் கல்கி, ஆனந்தவிகடன், குங்குமம், தினமணிகதிர் போன்ற பத்திரிகைகளில் மாறி மாறி, சராசரியாக‌ இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை எனப் பிரசுரமாகி வந்த காலத்தில், அதாவது 1979, 80-களில், சுமார் பத்து கதைகள் வெளியாகியிருந்த நிலையில், நண்பர் மார்க்கபந்து கேட்டார் என்று, (அப்போது நான் கிராமத்தில் இருந்தேன். கடிதம் மூலம் மார்க்கபந்து அறிமுகமாகியிருந்த சமயம் அது) என்னிடமிருந்த அந்த பத்து இதழ்களையும் தபாலில் மார்க்கபந்துவின் முகவரிக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டேன். அதில் அப்பாவுக்கு என் மீது ஏகப்பட்ட வருத்தம்; கோபம். அவரே ஒவ்வொரு பத்திரிகைக்கும் கைப்படக் கடிதங்கள் எழுதி, அந்தப் பிரதிகள் அனைத்தையும் வரவழைத்துப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டார்.‌

நோட்டீஸ்களைப் பொறுத்தவரையில் அப்படித் திரும்பப் பெற வழியில்லை. ஆனால், அதற்காக எள்ளளவும் எனக்கு வருத்தம் இல்லை. அன்றைய சந்தோஷத் தருணங்கள் யாவும் இனிய தடங்களாக என் மனதில் பதிந்துள்ளன. அதை மீண்டும் மனசுக்குள் ஓட்டிப் பார்ப்பதே ஒரு சுகம்தான்.

ஒரு சிறு கிராமம். பெயர் மறந்துவிட்டது. அங்கே ஒரு முருகன் கோயில். சூரசம்ஹார தினத்தன்று, அந்தக் கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு வழக்காடு மன்றத்துக்கு ஏற்பாடாகியிருந்தது. அதில் நானும் கலந்துகொண்டேன். வழக்குத் தொடுப்பவர் நான். மறுப்பவர் ஆசிரியர் நாகராஜன். 'முருகன் செய்தது குற்றம் குற்றமே!' என்பது வழக்கின் தலைப்பு. முருகப் பெருமான் செய்த‌ குற்றங்களை நான் வரிசைப்படுத்தி, அவர் மீது வழக்குத் தொடுக்க வேண்டும். அதை மறுத்து, முருகனுக்கு ஆதரவாக வாதிடுவார் நாகராஜன்.

வயதில் மூத்தவர் என்றும் மதிக்காமல் பிரம்மனை முருகன் குட்டியது குற்றம், தனக்கு ஓம் என்னும் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருள் தெரிந்துவிட்டது என்கிற கர்வ‌த்தில், தந்தைக்கே உபதேசம் செய்யும் அளவுக்குத் தலைப்பட்டது குற்றம் என வரிசையாக முருகப் பெருமானின் குற்றங்களை முன்வைத்து வாதிட்டேன். என் வாதங்களுக்குப் பொருத்தமாகவும், ஆதரவாகவும் இருந்த கந்தரலங்காரம், கந்தரனுபூதி போன்ற பழந்தமிழ் இலக்கியப் பாடல்களையெல்லாம் தொகுத்து, ஆணித்தரமாக வாதிட்டேன். ஒரு கட்டத்தில், நாகராஜன் எதிர் வாதம் செய்வதற்கே முடியாமல் திணறித் திக்குமுக்காடிப் போனார்.

அந்த நிலையில், பார்வையாளர்கள் கூட்டத்தில் சலசலப்பு எழுந்தது. முருகன் கோயிலுக்கே வந்து, முருகப் பெருமானை அவதூறாகப் பேசுவதா என என் மீது அவர்களுக்குக் கட்டுக்கடங்காத‌ கோபம் உண்டாயிற்று. என்னை ஏதோ நாத்திகன் போன்று எண்ணி, "எவண்டா இந்தக் கம்மனாட்டிகளையெல்லாம் கோயிலுக்குள்ள கூட்டிக்கிட்டு வந்தது? எங்கே வந்து என்ன பேசுறே? பார்த்து தம்பி, உருப்படியா ஊர் போய்ச் சேரு!" என ஆங்காங்கே மிரட்டல் கூச்சல்கள் எழுந்தன. மேடை மீது கற்களும், மண்ணும் வந்து விழுந்தன. நிலைமை விபரீமாவதைக் கண்ட நாகராஜன், மைக்கில் சத்தமாக, "பக்த கோடிகளே! ஆன்மிக அன்பர்களே! இது ஓர் இலக்கிய நிகழ்ச்சி. இந்தத் தம்பியும் முருகன் மீது பக்தி உள்ளவர்தான். ஒரு சுவைக்காக அவர் தன் வாதங்களை இங்கே எடுத்து வைத்தார். இது இறைவனை அவதூறு செய்யும் நிகழ்வல்ல. எங்களுக்கு அது நோக்கமும் அல்ல!" என்று அறிவித்தார்.

ஆனால், நிகழ்ச்சி தொடர்ந்து நடக்கவில்லை. ஒரு மணி நேரத்துக்குத் திட்டமிட்டிருந்த அந்த வழக்காடு மன்றம் இருபது நிமிடத்துக்குள் முடிந்துபோனது.

பக்தியிலும் முரட்டு பக்தி உண்டென்று நான் அறிந்துகொண்ட சம்பவம் அது. அதுதான் என் கடைசி ஆன்மிக மேடையும்கூட!
.

அசத்தல் ராமன்!

2011-05-15T17:50:00.007+05:30

ஒருவரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், அவரைப் பற்றிய ஒரு மதிப்பீட்டுக்கு வந்துவிட முடியாது; வந்துவிடக் கூடாது! அதிலும், நடிகர்களைப் பொறுத்தமட்டில், அவர்கள் ஏற்று நடிக்கும் பாத்திரங்களை வைத்து அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இமேஜைக் கொண்டு அவர்களை மதிப்பிடுவது சரியல்ல.

நான் எப்போதும் அந்தத் தவற்றைச் செய்வதில்லை. எனினும், நகைச்சுவை நடிகர் மோகன் ராமன் விஷயத்தில் நான் கொஞ்சம் பிசகிவிட்டேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

குணசித்திரக் கதாபாத்திரங்களிலும் அவர் நடித்திருக்கிறார் என்று கேள்வி. ஆனால், அவற்றை நான் பார்த்ததில்லை. அசட்டுப் பிசட்டு காமெடி நாடகங்களில் மட்டுமே அவரைப் பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நடிப்பும் எனக்கு அத்தனை உவப்பாய் இருந்ததில்லை. அவரது பர்ஃபாமென்ஸ் சரியில்லை என்பதை இதற்குக் காரணமாகச் சொல்ல முடியாது. பொதுவாகவே, தொலைக்காட்சி நகைச்சுவை நாடகங்களில் அசட்டுததனம் மலிந்திருப்பதே காரணம்! நகைச்சுவை என்கிற பெயரில் கதாசிரியரும் இயக்குநரும் சேர்ந்துகொண்டு அறுத்துத் தள்ளும்போது, அந்த எரிச்சல் நடிகர்கள் மீதும் விழும்தானே? ஹோட்டலில் இட்லி வேகவில்லையென்றால், சட்னி புளிக்கிறதென்றால் கொண்டு வருகிற சர்வரைத்தானே கடுப்படிக்கிறோம்?

எனவே, மோகன் ராமன் எங்களுக்கு நிகழ்ச்சி கொடுக்கவிருக்கிறார் என்று தெரிந்தபோது எனக்குப் பெரிய சுவாரஸ்யம் எதுவும் ஏற்பட‌வில்லை. 'சரி, ரொம்ப அறுத்தால் நழுவிவிடலாம்' என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

மதியம் பஃபே முடிந்ததும், அவரது நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. நிர்வாகவியலில் பட்டம் பெற்றவர் மோகன் ராமன். முழு நேர நடிகராக ஆவதற்கு முன்பு அவர் பல்வேறு நிறுவனங்களுக்கும், கல்லூரிகளுக்கும் சென்று நிர்வாக மேலாண்மை பற்றியும், மனித உறவுகள் பற்றியும் நிகழ்ச்சிகள் கொடுத்துள்ளாராம்.

மிக யதார்த்தமாக தன் உரையைத் தொடங்கினார் மோகன் ராமன். அவரது குரல், டி.வி நாடகங்களில் ஒலிக்கும் அசட்டுக் காமெடிக் குரலாக‌ இல்லாமல், மிகக் கம்பீரமாக இருந்தது. அது என் முதல் ஆச்சரியம்! அவரது நடை, உடை, பாவனை, பொடி வைத்துப் பேசும் மெலிதான நகைச்சுவை என ஆரம்ப நொடியிலேயே என்னைக் கட்டிப்போட்டுவிட்டார் அவர்.

நிர்வாகம் என்றால் என்ன, செயல் திட்டம் என்றால் என்ன, முதலாளி தொழிலாளி உறவு எப்படி, அதிகாரி பணியாள் உறவு எப்படி, பாடி லாங்வேஜ் என்றால் என்ன என்று தட்டுத் தடங்கல் இல்லாமல், ஏதோ எழுதிவைத்துக்கொண்டு பேசுவது போன்று இல்லாமல், எங்களிடையே உரையாடிக்கொண்டே தனது நிகழ்ச்சியை அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்திக்கொண்டு போனார் மோகன் ராமன்.

நம்மவர்களிடையே உணர்ச்சியைத் தட்டி எழுப்புவது, எதிராளியைச் சாதுர்யத்தால் முறியடிப்பது, ஒரு காரியத்தை வெற்றிகரமாக முடிக்க என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றியெல்லாம் அவர் விவரித்துச் சொல்லச் சொல்ல, உடம்புக்குள் உற்சாக குளூகோஸ் ஏறுவது போலப் புத்துணர்வாக இருந்தது. புது ரத்தம் பாய்ந்தாற்போல் இருந்தது. இது ஏதோ உபமானம் தரவேண்டுமே என்பதற்காக எழுதப்பட்ட வாசகங்கள் இல்லை. நிஜமாகவே அப்படியொரு பரவச உணர்வு கிடைத்தது.‌

தனது உரைக்குப் பக்கபலமாக, தனது விரிவுரைகளுக்கான‌ விளக்க உரையாக, இடையிடையே சில திரைப்படங்களிலிருந்து துண்டுக் காட்சிகளை (கிளிப்பிங்ஸ்) திரையிட்டுக் காண்பித்தார் மோகன் ராமன். அது இந்த நிகழ்ச்சிக்கு மேலும் சுவாரஸ்யம் சேர்த்தது. தவிர, 'இந்தக் காட்சியை ஏற்கெனவே பார்த்திருந்தும், இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கவில்லையே' என்று, அவர் ஒவ்வொரு காட்சியைத் திரையிட்டபோதும் தோன்றியதில், அந்தக் காட்சிகள் புத்தம்புதுசாக, அர்த்தமுள்ளதாக, நமது முன்னோர்கள் எத்தனைப் புத்திக்கூர்மையோடு செயல்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று நம்மை உணரச் செய்வதாக இருந்தன.

ஒரு செயலில் வெற்றி அடைவதற்கு எதிராளியின் பலத்தை எடைபோடுவது எத்தனை முக்கிய‌ம், அதன் வீர்யத்தைக் குறைப்பது எத்தனை முக்கியம் என்பதை விளக்க, மோகன்ராமன் திரையிட்டது கர்ணன் திரைப்படக் காட்சி ஒன்றை. துரியோதனனை உசுப்பேற்றி, விதுரரைப் பற்றிக் கேலியாகப் பேசச் செய்து, விதுரர் தனது வில்லை உடைத்துப் போடச் செய்த பகவான் கிருஷ்ணரின் சாதுர்யம், அமாவாசை நாளில் யுத்தம் தொடங்கினால் துரியோதனனுக்கே வெற்றி கிட்டும் என்பதால், அதை முறியடிக்கும் யுக்தியாக தர்ப்பணம் செய்யத் தொடங்கும் கிருஷ்ணர், குழம்பிப் போய் அவரைப் பார்க்க வந்த சூரியனிடமும் சந்திரனிடமும், "அமாவாசை என்றால் என்ன? நீங்கள் இருவரும் ஒன்றாகச் சேருவதுதானே? இதோ, இப்போது நீங்கள் இருவரும் ஒன்றகத்தானே வந்திருக்கிறீர்கள்! அப்படியானால் இன்று அமாவாசைதானே?" என்று கேட்டு மடக்கிய குறும்பு... அற்புதமான காட்சி! கிருஷ்ணராக‌ நடித்த என்.டி.ராமாராவின் வேஷப் பொருத்தத்தையும், நடிப்புத் திறனையும் சொல்லவா வேண்டும்!

'காதலிக்க நேரமில்லை' படத்தில் பிரசித்தி பெற்ற காட்சி, பாலையாவிடம் நாகேஷ் கதை சொல்லிப் பயமுறுத்தும் காட்சி. அதைத் திரையிட்ட மோகன் ராமன், "இந்தக் காட்சியை எல்லாரும் பார்த்திருப்பீங்க. ஆனா, நாகேஷின் நடிப்பையே உத்துப் பார்த்துட்டிருந்திருப்பீங்க. இப்போ நாகேஷை மறந்துட்டு, அது சிரமம்தான். அப்படியொரு அசாத்திய நடிகர் அவர். இருந்தாலும், எனக்காக இந்த ஒரு தடவை அவரை மறந்துட்டு, பாலையாவின் எக்ஸ்பிரஷன்களை மட்டும் கவனியுங்க. என்ன மாதிரி ஆக்டிங்! இப்படியொரு அற்புதமான நடிப்பை அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கலேன்னா, அந்தக் காட்சியே சொதப்பியிருக்கும்" என்று சொல்லிவிட்டு, அதைத் திரையிட்டார். ஆமாம். பாலையா பின்னிப் பெடலெடுத்திருந்தார்.

தமிழ்ப் படங்கள் மட்டுமின்றி இரண்டொரு ஹிந்திப் படங்களிலிருந்தும், இரண்டொரு ஆங்கிலப் படங்களிலிருந்தும்கூட காட்சிகளைத் திரையிட்டார் மோகன்ராமன். அனைத்தும் அவர் சொல்ல வந்த விஷயத்தை இன்னும் சுலபமாக, இன்னும் தெளிவாக விளக்கின.

'சிவாஜி' பட விழாவில் ரஜினியின் பேச்சிலிருந்தும் ஒரு துண்டுக் காட்சி ஒளிபரப்பப்பட்டது. நமது வேலை என்ன, நமது இலக்கு என்ன, அதை எப்படிச் சாதிப்பது, அதற்குத் தகுதியானவர்களின் உதவியை எப்படி ஒருங்கிணைப்பது என்று அத்தனை அழகாக, அத்தனைத் தெளிவாக, தனக்கே உரிய ஸ்டைலில் விளக்குகிறார் ரஜினி. அசத்தல்! இது அச்சமயம் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பானபோது, ரஜினியின் பேச்சு என்கிற ஒரு ஆர்வம்தான் இருந்ததே தவிர, மற்றபடி அதில் எத்தனை நுட்பங்கள் பொதிந்துள்ளன என்பது புலப்படவே இல்லை. அதை மோகன் ராமன் விளக்கிச் சொன்னபோது, 'ஹா!'வென்று வாய் பிளந்து கேட்கத் தோன்றியது.

டீ பிரேக்கில் நான் அவரிடம் சென்று, அவரின் கைகளைப் பற்றிக் குலுக்கி, "எத்தனையோ பேரின் பேச்சுக்களைக் கேட்டிருக்கிறேன். வொர்க்-ஷாப்களில் கலந்துகொண்டு இருக்கிறேன். ஆனால், இதுவரைக்கும் இப்படி ஒரு பேச்சை, இப்படி ஒரு அசத்தலான‌ நிகழ்ச்சியை நான் கேட்டதில்லை. அற்புதம் சார்!" என்று இதயத்தின் உள்ளிருந்து பாராட்டினேன். அவரது காமெடி நடிப்பை மட்டுமே பார்த்திருந்தபோதிலும், அது அவரது சுயம் அல்ல என்பது புரிந்திருந்தபோதிலும்... இப்படி ஒரு அசாத்தியத் திறமை அவருள் ஒளிந்திருக்கும் என்று நான் கொஞ்சம்கூட யூகிக்கவில்லையே, அதைத்தான் ஆரம்பத்தில் 'நடிகர் மோகன் ராமன் விஷயத்தில் நான் கொஞ்சம் பிசகிவிட்டேன்' என்று குறிப்பிட்டேன். அதற்கு மானசிகமாக மன்னிப்புக் கோரும் விதமாக அவரது கைகளைப் பற்றியபடியே சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன்.‌

அசட்டுக் காமெடிக்காக மோகன் ராமைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தனியார் தொலைக்காட்சிகள், அவருடைய அசத்தலான, ரசனையான‌ இன்னொரு முகத்தை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருக்கலாம். அதை ஏன் இன்னும் செய்ய‌வில்லை என்பதில் எனக்கு மிகவும் வருத்தம்தான்! (அல்லது செய்திருந்து எனக்குத்தான் தெரியவில்லையா?)

மோகன் ராமன் தனது அனுபவங்களை http://mohanramanmuses.blogspot.com என்கிற வலைப்பூவில் அவ்வப்போது ஆங்கிலத்தில் எழுதி வருகிறார். பகிர்ந்துகொள்வதற்கு அவரிடம் ஏராளமான, சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள் இருப்பதை அவரிடம் பேசிய ஒரு சில நிமிடங்களிலேயே உணர்ந்துகொண்டேன். அவர் தமது அனுபவங்களை இன்னும் அதிகமாகத் தனது வலைப்பூ மூலம் தமிழில் வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும்; தனது அனுபவங்களைத் தொகுத்துப் புத்தகம் ஒன்று வெளியிட வேண்டும் என்பது என் வேண்டுகோள்!
.

அரசியல் மேடைகளில் நான்!

2011-04-01T22:20:00.003+05:30

தேர்தல் பிரசாரம் அனல் பறந்துகொண்டிருக்கும் நேரம் இது.

அறிஞர் அண்ணா தமிழக முதலமைச்சராகச் சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகள் இருந்தது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அவர் கான்ஸரால் பாதிக்கப்பட்டு அமெரிக்கா சென்றபோது, என்னுடன் படித்த சக மாணவர்கள் (ஐந்தாம் வகுப்பு) அவர் குணமடைந்து நல்லபடியாகத் திரும்பி வரவேண்டுமே என்று தினந்தோறும் பிரார்த்தித்துக்கொண்டதும் நினைவிருக்கிறது. எம்.ஜி.ஆராவது நடிகர். அவரைத் திரையில் பார்த்துப் பார்த்து, ரசிகர்கள் அவர் மீது தீவிர அபிமானம் கொண்டதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஆனால், பிரபல நடிகரிடம் வைத்த‌ அதே அளவு அபிமானத்தை, தீவிர அன்பை ஓர் அரசியல்வாதியிடம் மக்கள் செலுத்தியது அறிஞர் அண்ணாவிடம் மட்டும்தான்! எங்கெங்கும் ஜனங்கள் அண்ணா... அண்ணா... அண்ணா... என்று அவரைக் கொண்டாடினார்கள்.‌‌

கலைஞர் கருணாநிதி முதலமைச்சர் பதவியில் முதன்முதலாக அமர்ந்ததும் எனக்குத் தெரியும். நெடுஞ்செழியனைத் தள்ளிவிட்டு முதல்வர் நாற்காலியை அவர் கைப்பற்றிய விதம் பற்றி அரசல் புரசலாக அந்த மாணவப் பருவத்திலேயே எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. நோயாளியாகிப் படுத்த படுக்கையாக இருந்த அண்ணாவைப் பார்க்கச் சென்ற கருணாநிதி 'அண்ணா..!' என்று கதறிக்கொண்டே அண்ணாவின் மார்பின் மீது விழுந்ததாகவும், அந்த அதிர்ச்சியிலேயே அண்ணா போய்விட்டார் என்பதாகவும் மாணவர்களுக்குள் (கவனம்: ஐந்தாம் வகுப்பு)பேசிக் கொள்வர்.

தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டங்களுக்குச் செல்வது அந்த நாளில் எனக்குத் தெருக்கூத்து பார்க்கச் செல்வது போல் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒன்றாக இருந்தது. இன்றைக்குப் போல் அந்த நாளில் ஆபாசப் பேச்சுக்க‌ள் காதுக்குள் ஆசிட் வார்க்கவில்லை. அவை நல்லதொரு பட்டிமன்றம் போன்று இருக்கும். தங்கள் கட்சியினரின் சாதனைகளை எடுத்து வைப்பார்கள்; மாற்றுக் கட்சியினர் செய்த தவறுகளைப் பிட்டு வைப்பார்கள். அடுத்து, அந்தக் கட்சியினரின் கூட்டத்துக்குச் சென்றால், இவர்கள் கட்சியின் வண்டவாளங்களைச் சொல்வார்கள். தங்கள் கட்சியைத் தேர்ந்தெடுத்தால் என்ன நன்மை என்று விளக்குவார்கள். பெரியவர், சிறியவர், அனுபவம் வாய்ந்தவர் என்றெல்லாம் பார்க்காமல் எதிர்க் கட்சியினரைச் சகட்டுமேனிக்குக் கடித்துக் குதற மாட்டார்கள்.

குறிப்பாக, டேப் பொன்னையா என்று ஒருவர். குழுவினரோடு வந்து ஜாலியாகப் பாடுவார். வில்லுப்பாட்டு போன்று இடை இடையே, ட்ரூப்பில் உள்ள மற்றவர்கள் எதிர்க் கட்சியினர் பற்றிக் கேள்வி கேட்க, அதற்குக் கிண்டலும் கேலியுமாகப் பதில் சொல்வார் பொன்னையா. பிறகு, அதையே பாட்டாக்கிப் பாடுவார். கேட்கக் கேட்க நேரம் போவதே தெரியாமல், மாலை 7 மணியிலிருந்து இரவு 10 மணி வரைகூட அமர்ந்து கேட்டிருக்கிறேன். 'ஒரு ரூபா தாரேன், உனக்கு ஒத்தைக் கல் மூக்குத்தி தாரேன்... உதயசூரியன் சின்னத்துக்கு ஓங்கிப் போடும்மா ஓட்டு!' என்று பொன்னையா பாட, 'உன் ஒரு ரூபா வேணாம், ஒத்தைக் கல் மூக்குத்தி வேணாம்! பசுவும் கன்றும் சின்னத்துக்குப் பார்த்துப் போடுவேன் ஓட்டு!' என்று பெண் பாடகி பாடுவார். அருமையான மெல்லிசை நிகழ்ச்சி கேட்பதுபோல் லயித்துப் போய் உட்கார்ந்திருப்பேன்.

நான் பதினொன்றாம் வகுப்பு (அந்தக் காலத்து எஸ்.எஸ்.எல்.சி) முடித்த பின்பு மேலே படிக்க வசதி இல்லாமல் தண்டச் சோறாகச் சுற்றிக்கொண்டு இருந்த காலத்தில், இப்படியான அரசியல் மேடைகளில் ஏறிப் பேசத் தொடங்கினேன். முக்கிய வேட்பாளர் அல்லது அரசியல் பிரசாரகர் வரும் வரைக்கும் உதிரிகள் ஒவ்வொருவராக மேடையேறி, மைக் பிடித்துப் பேசுகிற ஆசையில் என்னத்தையாவது உளறிக்கொட்டுவார்களே, அந்த லிஸ்ட்டில் நானும் ஒருவன். என்ன‌ வித்தியாசம் என்றால், அந்தப் பேச்சாளர் கூட்டத்திலேயே நான்தான் வயதில் மிகச் சிறியவன் என்பதோடு, பள்ளிப் பருவத்திலேயே இலக்கிய மேடைகளில், பேச்சுப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு பேசிப் பரிசுகள் பெற்றிருந்ததால், உளறாமல் தெளிவாகவும் திருத்தமாகவும் பேசுவேன்.

தவிர இன்ன கட்சிக்காக என்றில்லாமல், என்னை ஆர்வத்தோடு கூப்பிடும் எந்தக் கட்சிக்குச் சார்பாகவும் என் பேச்சை அமைத்துக் கொள்வேன். முதல் நாள் மாலை ஒரு கிராமத்தில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஆதரவாகப் பேசியிருப்பேன்; மறுநாள் அதே கிராமத்தில், அதே திடலில் தி.மு.க‍வுக்கு ஆதரவாகப் பேசுவேன். அதற்கு அடுத்த நாள் தி.மு.க‍வை எதிர்த்து அ.தி.மு.கவுக்கு ஆதரவாகப் பேசுவேன். எனக்கு வேண்டியது ஒரு மேடை, அதில் ஏறி மைக் பிடித்துப் பேசுகிற கௌரவம், என்னைப் பெயர் சொல்லி அழைத்து 'இன்னார் உரையாற்றுவார்' என்று மைக்கில் அறிவிக்கிற கூட்ட ஏற்பாட்டாளரின் வரவேற்பு தரும் உற்சாகம், என் பேச்சை ரசித்துக் கை தட்டுகிற ஒரு கூட்டம், மாலை மரியாதை... அவ்வளவுதான்! மற்றபடி, அரசியல் கூட்டங்களில் பேசி ஒரு பைசா கூட சம்பாதித்தது இல்லை நான்.

சங்கீதமங்கலம், அன்னியூர், நங்காத்தூர், அனந்தபுரம், கல்யாணம்பூண்டி, அதனூர் எனச் சுத்துப்பட்டு கிராமங்களுக்கெல்லாம் போய் அரசியல் கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு கனல் கக்கியிருக்கிறேன். 'அய்யா... அது உதயசூரியன் இல்லய்யா! ஏமாந்துடாதீங்க. பெருசா இருந்தா உதயசூரியனாதான் இருக்கணும்னு அவசியமில்லே. அஸ்தமன சூரியனும் பெருசாத்தான் இருக்கும்! அணைகிற விளக்கு சுடர்விட்டுப் பிரகாசமாக‌ எரியுமே, அதுமாதிரிதான் இப்ப உதயசூரியன் இருக்கு. அதன் காலம் முடிஞ்சு போச்சு! உங்களுக்கு 'இலை' போட்டு விருந்து பரிமாற, மகராசன் எம்.ஜி.ஆர். காத்திருக்காரு. ஏழைகளின் வயிறு வாடுவதைப் பொறுக்காத கலியுகக் கர்ணனுக்கே உங்கள் ஓட்டு!' என்று பேசுவேன்.

அடுத்த நாள் தி.மு.க. மேடையில் தோன்றி, "இரட்டை இலை எதுக்குப் போடுவாங்க தெரியுமா, தெவசச் சோறு திங்கிறதுக்குப் போடுவாங்க! நீங்க தெவசச் சோறு திங்கப் போறீங்களா? வேணாங்கய்யா! உழைப்பாளிகள், விவசாயிகள் கும்புடற தெய்வம் உதயசூரியன்; உலகுக்கு ஒளி கொடுக்குறது உதயசூரியன்தான். உதயசூரியன் மட்டும் இல்லேன்ன இன்னிக்கு இந்த உலகம் இல்லே. நீயும் இல்லே, நானும் இல்லே, எம்.ஜி.ஆரும் இல்லே!" என்று பேசுவேன்.

நான் நன்றாகப் பேசியதால், எனக்குப் பல கட்சிக் கூட்டங்களில் பேச நிறைய அழைப்புகள் வந்தன. ஆனால், பேசுவதற்குப் பணம் கேட்கலாம் என்ற யோசனையே எனக்கு வரவில்லை. அவர்களே கார் வைத்து அழைத்துக்கொண்டு போய், கூட்டம் முடிந்ததும் கொண்டு வந்து என் வீட்டில் விடுவார்கள். சாப்பாடு, டீ, காபி, பன், சோடா, கலர் எல்லாம் கிடைக்கும். இதுவே எனக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அதனால், கூப்பிடுகிற இடத்துக்கெல்லாம் போய்ப் பேசிவிட்டு வந்தேன்.

இப்படிச் சுமார் இருபது, இருபத்தைந்து கூட்டங்கள் பேசியிருப்பேன்.

ஒருநாள், எங்கள் வீட்டு வாசலில் ஏழெட்டுப் பேர் கொண்ட ஒரு கூட்டம். "ஐயிரே! வெளியே வா!" என்று முரட்டுத்தனமாகக் குரல் கொடுத்தார்கள். என் அப்பா வெளியே போனார்.

"ஏய்யா! வாத்தியாரா இருந்துக்கிட்டு, உம் பையனுக்குப் புத்தி சொல்ல மாட்டியா? படிக்கிற புள்ளைக்கு ஏய்யா இந்த வீண் வேலை? இனியொருக்கா கட்சி, கூட்டம்னு மேடையேறிப் பேசிச்சுன்னு வையி... வேணாம்! வாத்தியாருங்கிற மரியாதைக்காக இப்ப எச்சரிக்கையோட நிறுத்திக்கிறோம். உம் புள்ளையே இப்படியிருந்தான்னா, உங்கிட்டே படிக்கிற புள்ளைங்க எப்படிய்யா உருப்புடும்? பார்த்து நடந்துக்க. அவ்வளவுதான்; சொல்லிட்டோம்!" என்று அந்தக் குழுவுக்குத் தலைவன் போல் இருந்தவன் மிரட்டலாகச் சொல்லிவிட்டு, "வாங்கடா போகலாம்!" என்று தன் குழுவை அழைத்துக்கொண்டு போனான்.

அன்றோடு என் அரசியல் பேச்சுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி விழுந்தது.

அடுத்து, என் மேடை தாகத்தைத் தணிக்கக் கை கொடுத்தது ஆன்மிகம். அந்தக் கதை பிறகு!
.

இடப்பெயர்ச்சி!

2011-04-01T11:55:00.002+05:30

மகன் பள்ளிப் படிப்பை முடித்துக் கல்லூரி செல்லும் வரை கண்டிப்பாக இங்கேதான் குடியிருப்போம். அதன்பின்பும், தொடர்ந்து இவர்களின் இல்லத்தில் குடியிருக்கவேண்டும் என்றுதான் ஆசை. பார்ப்போம்!

சென்ற வருடம் ஜூலை மாதம் எழுதிய ஒரு பதிவின் கடைசி பாரா இது.

சென்னை அசோக் நகரில், அன்புப் பெரியவர் திரு.முகம்மது இஸ்மாயீல் அவர்களின் இல்லத்தில் 11 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நாங்கள் குடியிருந்து வரும் இனிய நினைவுகளின் தொகுப்பாக எழுதிய ஒரு பதிவின் இறுதிப் பாரா இது.

'பார்ப்போம்' என்று முடித்திருந்தது, தொடர்ந்து இங்கே நாங்கள் குடியிருக்காமல் அடுத்த ஒரு வருடத்துக்குள்ளாக வெளியேறிவிடுவோம் என்பதைத்தான் சூசகமாகச் சுட்டிக்காட்டியதோ என்று இப்போது எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஆமாம். சென்ற வாரம் நான் அந்த வீட்டைக் காலி செய்துவிட்டு, மாம்பலத்தில் குடியேறிவிட்டேன்.

மகனின் பள்ளிப் படிப்பு முடியும் வரை கண்டிப்பாக அங்கேதான் குடியிருப்போம் என்று எழுதினேன்; அதன்பின்பும் தொடர்ந்து அவர்களின் இல்லத்தில்தான் குடியிருக்க ஆசை என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால், காலி செய்யும்படி அப்படி என்ன நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது?

பெரியவர் இஸ்மாயீலிடம் சொல்லாத, சொல்லமுடியாத அந்தக் காரணத்தை இங்கே எழுதவும் தயக்கமாக இருக்கிறது.

பெரியவர் இஸ்மாயீல் அருமையான மனிதர்; மிகவும் அன்பானவர். மிக மரியாதைக்குரியவர். நான் வீட்டை காலி செய்யப் போவதாகச் சொன்னவுடன், கிட்டத்தட்ட கண்கலங்கி விட்டார். என் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, "ஏன் காலி பண்றீங்க? இங்கே உங்களுக்கு ஏதேனும் பிரச்னையா? பையன் படிப்பு முடியற வரைக்கும் இங்கே இருக்கேன்னீங்களே?" என்று நெகிழ்ச்சியாகக் கேட்டார்.

அவரிடம், மாம்பலத்தில் வேறு வீடு பார்த்துக் குடியேறப் போகிறேன் என்று சொல்ல மனம் வரவில்லை. அது அவர் மனத்தை மேலும் புண்படுத்துமோ என்று எண்ணினேன். அதனால் கூசாமல் ஒரு பொய் சொன்னேன்.

சாலிகிராமத்தில் எனக்குச் சொந்தமாக ஒரு ஃப்ளாட் இருக்கிறது. அதில் குடியிருந்த என் நண்பர் நா.ரமேஷ்குமார் (பாடலாசிரியர் நா.முத்துக்குமாரின் தம்பி) தன் குழந்தையின் படிப்பை முன்னிட்டு, அந்த வீட்டைக் காலி செய்துவிட்டார். எனவே, "எப்படியும் என் மகன் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும் அங்கேயே சொந்த வீட்டில் போய் செட்டிலாகிவிடலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். அவர் காலி செய்துவிட்டதால், இந்த ஒரு வருடத்துக்கு வேறு யாரையாவது குடி வைப்பதற்குப் பதிலாக நாங்களே அங்கே போய்விடலாம் என்று தீர்மானித்துவிட்டோம். மற்றபடி, எங்களுக்கு இங்கே எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. 11 வருடம் பழகிய இந்த வீட்டை விட்டு, அன்பான உங்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டுப் போவது உண்மையில் எனக்குக் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறது" என்று பெரியவரிடம் சொன்னேன். கடைசியாகச் சொன்னது மட்டும் 100 சதவிகிதம் உண்மை.

அந்தப் பதிலில் அவர் சமாதானம் ஆனார் என்றே தோன்றியது.

"சரி, எங்களையெல்லாம் மறந்துட மாட்டீங்களே? மக கல்யாணத்துக்கு அழைப்பு கொடுப்பீங்க இல்லே? நாங்க அத்தனை பேரும் குடும்பத்தோட வருவோம்!" என்றார்.

"உங்களுக்கு முதல்ல சொல்லிட்டுதான் பத்திரிகையே அடிக்கக் கொடுப்பேன்" என்றேன்.

சரி, வீட்டைக் காலி செய்ததன் உண்மையான காரணம்தான் என்ன?

பூடகமாகச் சொல்வதானால், ஐந்து விரல்களும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை அல்லவா! அதுதான் காரணம். இதற்கு மேல் அதை விவரித்து எழுத எனக்கு மனம் வரவில்லை. நிற்க.

இந்த ஆண்டு ஜனவரியிலிருந்து தீவிரமாக‌ வீடு பார்க்கத் தொடங்கினோம். மாம்பலம் டாக், மாம்பலம் டைம்ஸ் இவற்றில் வெளியான விளம்பரங்களைக் கொண்டு, ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்றும் சராசரியாக ஐந்து வீடுகள் வீதம் மொத்தம் நாற்பது ஐம்பது வீடுகள் பார்த்திருப்போம். அது ஒரு தனிக் கதை.

இறுதியாக, மாம்பலம் கோவிந்தன் சாலையில், ஸ்ரீனிவாசா தியேட்டருக்கு அருகில் ஓர் அருமையான இடம் கிடைத்தது. என் மகன் ரஜ்னீஷ் இணையத்தில் தேடிச் சொன்ன இடம் அது. போனேன்; பார்த்தேன்; பேசினேன். எல்லாமே மனசுக்கு ஏற்றபடி திருப்திகரமாக இருந்தன‌. எனவே, அட்வான்ஸ் கொடுத்து, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் அங்கே குடியேறிவிட்டேன்.

பங்குனியில் குடிபோகக்கூடாது என்பார்கள். ஆனால், நான் நாள், நட்சத்திரமெல்லாம் பார்ப்பது இல்லை. ராகு காலம், எமகண்டம், வடக்கே சூலம், தெற்கே ஈட்டி எதையும் பொருட்படுத்துவது கிடையாது. அதற்காக, வெளியே வறட்டுப் பகுத்தறிவு பேசிக்கொண்டு, வீட்டுக்குள் ரகசியமாக சாமி கும்பிட்டுக்கொண்டு, எல்லா சகுனங்களும் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துப் பார்த்துச் செயல்படும் போலி நாத்திகவாதியும் இல்லை நான்.

நமக்கும் மீறிய ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று உறுதியாக எண்ணுகிறேன். அது நம்மைக் கைவிடாது என்று உண்மையாக நம்புகிறேன். அந்த சக்தியை மகாஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை வடிவத்தில் நான் வணங்குகிறேன்.

அரவிந்த அன்னை துணையிருக்கும்போது நாள், கோள் பற்றியெல்லாம் நான் ஏன் கவலைப்படவேண்டும்?
.