உங்கள் ரசிகன்

ஆஹா ரசிகன்.. நல்ல ரசிகன்.. உங்கள் ரசிகன்!

Friday, March 20, 2009

ரவிபிரகாஷா, பாவிபிரகாசமா?

மிகச் சமீபத்தில் என் நண்பர் ஒருவர், ஒரு ஜெராக்ஸ் பிரதியை என்னிடம் கொடுத்து, "இதைப் படிச்சுப் பாருங்க, ரவி!" என்றார்.

வாங்கிப் பார்த்தேன். அது ஒரு சிறுகதை. எப்போதோ தினமணிகதிரில் வெளியாகி, எப்போதோ வந்த புத்தகத் தொகுப்பு ஒன்றில் இடம்பெற்றிருந்த கதை. இப்போதுதான் யதேச்சையாக நண்பர் கண்ணில் பட, உடனே என் கவனத்துக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.

16 ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவி பத்திரிகையில் நான் பொறுப்பாசிரியராகப் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தபோது நடைபெற்ற சம்பவம் ஒன்றின் அடிப்படையில், அந்தச் சம்பவத்தில் ஓர் அங்கமான கதாசிரியரே எழுதியிருந்த கதை அது. நல்ல கதைதான். ஆனால், பெயர்களைத் திரித்து சாவி பத்திரிகையையும், இன்னொரு பிரபல எழுத்தாளரையும், பெயர் குறிப்பிடாமல் என்னையும் நக்கலடித்து கேலித் தொனியில் எழுதப்பட்டு இருந்த கதை அது.

இப்படி அந்தக் கதாசிரியர் எழுதப்போவது தெரிந்திருந்தால், 'தயவுசெய்து என் பெயரையும் உங்கள் கதையில் எப்படியாவது சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ரவிபிரகாஷ் என்பதைப் பாவிபிரகாசம் என்று வேண்டுமானால் திரித்துப் போட்டுக்கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்லியிருப்பேன். தெரியாததால், அந்தப் பொன்னான வாய்ப்பு கைநழுவிப் போய்விட்டது. ஹூம்... இப்போது வருந்தி என்ன பயன்? டூ லேட்! டூ ஹண்ட்ரட் லேட்! டூ தவுசன் லேட்!

'பச்சைப் புளுகில்...' என்கிற... மன்னிக்கவும், 'பச்சைப் புல்லில்...' என்கிற தலைப்பில் வெளியான அந்தக் கதையைத் தனியாகக் கொடுத்துள்ளேன். நிஜமாகவே நல்ல கதைதான். படித்துப் பாருங்கள்.

அதற்கு முன்... சாவியில் நடைபெற்ற அந்தச் சம்பவம் என்ன என்று தெரிந்துகொண்டால், கதை படிக்கும்போது அதன் சுவாரஸ்யம் இன்னும் ஒரு படி கூடுதலாகத் தெரியும் என்பதால், அதை இங்கே கொடுத்துள்ளேன்.

தவிரவும், அந்தக் கதையைப் படித்தபோது, கால யந்திரத்தில் ஏறி, 'சாவி' வார இதழில் நான் பணியாற்றிய காலத்துக்கே சென்று வந்ததான ஓர் உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. அந்த அனுபவங்களையும் இங்கே நினைவுகூர்ந்துள்ளேன்.

** ** **

அப்போது 'சாவி' அலுவலகம் அண்ணா நகரில், அண்ணா ஆதர்ஷ் மகளிர் கல்லூரிக்கு எதிரே இருந்த சாவி அவர்களின் இல்லத்திலேயே இருந்தது. கீழே சாவி சார் வீடு; மாடி போர்ஷன் வேலை நடைபெற்றுக்கொண்டு இருந்தது. வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த கார் ஷெட்டில் மேஜை நாற்காலிகள் போடப்பட்டு, எடிட்டோ ரியல் இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது.

நான் மட்டும்தான் அங்கே பொறுப்பாசிரியர், உதவி ஆசிரியர் எல்லாம். துரை என்பவர் மேனேஜராக இருந்தார். ஸ்ரீனிவாசகமணி (இப்போது கோபுர தரிசனம் என்னும் ஆன்மிக இதழை நடத்தி வருபவர்) விளம்பரத் துறை மேலாளராக இருந்தார். ரா.கி. என்கிற ராதாகிருஷ்ணன் போட்டோ கிராபர். மோகன் (தற்போது தினமணி நாளேட்டில் பணிபுரிகிறார்) லே-அவுட் ஆர்ட்டிஸ்ட். ராஜேந்திரன் லெட்டரிங் ஆர்ட்டிஸ்ட் (இவர் தற்போது தினமலர் நாளேட்டில் பணிபுரிகிறார் என்று நினைக்கிறேன்). இந்த மோகனும் ராஜேந்திரனும் சகோதரர்கள். ஓவியர் ஜெயராஜின் அக்கா பிள்ளைகள். சம்பத் என்பவர் புரூஃப் ரீடராக இருந்தார். இவர் நல்ல எழுத்தாளரும்கூட. எஸ்.சம்பத் என்கிற பெயரில் மட்டுமல்லாது, ஷோபா லலித் என்கிற பெயரிலும் நிறையச் சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறார். பிரான்சிஸ் என்பவர் அட்டெண்டராக இருந்தார். சாவி சார் இடும் பணிகளைச் செய்வது மட்டுமின்றி, ஓவியர்களிடமிருந்து படங்கள் வாங்கி வருவது, முடித்து வைத்திருக்கும் லே-அவுட் அட்டைகளை நடராஜா கிராஃபிக்ஸ் அலுவலகத்துக்கு எடுத்துச் சென்று பாஸிட்டிவ் போட்டு வருவது என அத்தனை வேலைகளுக்கும் அவர் ஒருவரே!

ஆக, நாங்கள் எட்டே எட்டு பேர் மட்டுமே சாவி அலுவலகத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தோம். (எட்டு பேருக்கு அந்தப் பெரிய கார் ஷெட் தாராளம்!).

சாவி இதழின் பரிசீலனைக்கு வாரம் குறைந்தது ஐம்பது சிறுகதைகளாவது வரும். அத்தனையும் படித்துப் பரிசீலித்துத் தேர்ந்தெடுத்து, வெளியிடுவது நான்தான். கதைகள் மட்டுமின்றி, அன்றாடம் வரும் ஜோக்குகளையும் படித்துத் தேர்ந்தெடுத்து, ஆசிரியரின் பார்வைக்கு வைத்து ஒப்புதல் வாங்கவேண்டும். சிறுகதைகளை ஆசிரியர் படிப்பது இல்லை.

சாவி இதழ் தயாரிப்பு வேலைகளுக்கே என் நேரம் முழுமையும் செலவிட வேண்டியிருந்ததால், வரும் சிறுகதைகளைப் படித்துத் தேர்ந்தெடுப்பது இயலாததாக இருந்தது. இதைப் புரிந்துகொண்ட சாவி அவர்கள், தமது கடைசி மகள் மாலதி வீட்டுக்குக் கதைகளைக் கொடுத்து அனுப்பும்படியும், அவர் படித்துப் பரிசீலித்துத் தருவார் என்றும் சொன்னார். மாலதிக்குப் பத்திரிகையிலும், சிறுகதைகள் படிப்பதிலும் நல்ல ஆர்வம் உண்டு.

ஆசிரியர் சொன்னதன்பேரில், அன்று முதல் சிறுகதைகளை வாராவாரம் கட்டுக்கட்டாகக் கட்டி, மாலதி வீட்டுக்குக் கொடுத்தனுப்பிவிடுவேன். அவர் செலெக்ட் செய்து தரும் கதைகளை மட்டும் படித்து, தேவையானவற்றை உபயோகித்துக் கொள்வேன். பெருக்கல் குறியிட்டு நிராகரிக்கப்பட்டு வரும் கதைகளில் ஸ்டாம்ப் இருந்தால், திருப்பி அனுப்பப்படும். மற்றபடி, பரிசீலனைக்கு வரும் கதைகளை ஒரு நோட்டு போட்டுப் பதிந்துகொள்வதற்கோ, என் கதை என்ன ஆயிற்று என்று விசாரித்து வரும் கடிதங்களுக்கு பதில் அனுப்புவதற்கோ எனக்கு நேரம் இல்லாமல் இருந்தது. சொல்லப்போனால், கொடுத்தனுப்பிய கதைகள் மொத்தமும் படித்துத் திரும்பி வந்துவிட்டதா, இன்னும் எத்தனைக் கதைகள் வரவேண்டியிருக்கிறது என்கிற விவரத்தைக் கூட என்னால் ஃபாலோ-அப் செய்யமுடியாமல் இருந்தது.

சில சமயம், ஒரு வாரம் எந்தக் கதையும் சரியில்லை என்று திருப்பி அனுப்பிவிடுவார் மாலதி. அடுத்த இதழ் தயாரிப்புக்கு இடிக்கும். ஒரு இதழுக்குக் குறைந்தபட்சம் மூன்று கதைகளாவது வேண்டியிருக்கும். எனவே, ஏதேனும் புனைபெயரில் (சூர்யகலா, சந்திரகலா, ராஜ்திலக், ராஜாமகள் எனக் கிட்டத்தட்ட பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட புனைபெயர்களில் சாவியில் சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன்.) நானே ஒரு சிறுகதை எழுதிவிடுவேன். மாலதிக்கு அடுத்துக் கொடுத்தனுப்பப்படத் தயாராக இருக்கும் சிறுகதைக் கட்டிலிருந்து அவசரத்துக்கு நானே படித்து இன்னும் இரண்டு கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பிரசுரித்துவிடுவேன். இதுதான் நடைமுறை.

சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் மூன்று பேரை இங்கே குறிப்பிடவேண்டும்.

ஒருவர், விஜயநிலா; மற்றவர், மேலே குறிப்பிட்ட நையாண்டிக் கதையை எழுதிய கண்ணன்மகேஷ்; மூன்றாமவர், அந்தக் கதையில் நாராயண சங்கர் எனப் பெயர் திரிக்கப்பட்டு, அபவாதம் செய்யப்பட்ட எஸ்.சங்கரநாராயணன்.

** ** **

விஜயநிலாவின் சிறுகதைகள் விறுவிறுப்பாக இருக்கும். சுஜாதாவைக் காப்பியடித்த நடைதான் என்றாலும், அதற்கும் திறமை வேண்டுமே! விறுவிறு நடையில் சுறுசுறுப்பாக எழுதி வந்த விஜயநிலாவின் பல சிறுகதைகளை நான் தேர்ந்தெடுத்து, சாவி வார இதழில் பிரசுரித்துள்ளேன்.

ஒரு கட்டத்தில், அவரது பல சிறுகதைகளை நிராகரிக்கவேண்டி வந்தது. நடையில் எந்தக் குறையும் இல்லை. கதைக் கருதான் புதுசாக இல்லாமல், திரும்பத் திரும்ப ஒரே வட்டத்தில் உழன்றுகொண்டு இருந்தது. எந்தக் கதையை எடுத்தாலும், அதைப் போன்ற சிறுகதையை முன்பே படித்திருப்பது போன்ற உணர்வைத் தந்தது.

கட்டுரைகள், கதைகள், இன்னபிற மேட்டர்களைப் பொறுத்தவரையில் அவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பிரசுரிக்கவோ, சுருக்கவோ, நிராகரிக்கவோ எனக்கு முழுச் சுதந்திரம் தந்திருந்தார் சாவி அவர்கள். அவரிடம் நான் பணியாற்றிய பத்து ஆண்டுகளிலும் ஒரு முறைகூட, அந்தச் சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, ஒரே ஒரு எழுத்தைக் கூட, சுயநலமாகவோ, இவர் வேண்டியவர் இவர் வேண்டாதவர் என்ற பாகுபாடு பார்த்தோ, பிரசுரித்ததோ நிராகரித்ததோ இல்லை. என் மனச்சாட்சிக்கு மிகுந்த நியாயமாகவே நடந்துகொண்டு இருந்தேன் என்பதை ஒரு பெருமையாகவே இங்கே சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

விஜயநிலா விஷயத்துக்குள் போவதற்கு முன், ஒரு சின்ன தகவலை இங்கே சொல்லிவிட ஆசைப்படுகிறேன்.

வாராவாரம் சாவி பதில்கள் இரண்டு பக்க அளவிலோ, ஒரு பக்க அளவிலோ இடம்பெறும். அவர் மொத்தமாக பதில்களை எழுதித் தந்துவிட்டு, "எது எது சரியா இருக்கோ, நீயே செலெக்ட் பண்ணிப் போட்டுக்க, ரவி!" என்பார். கூடவே, "சரியா இல்லாததைக் கிழிச்சுப் போட்டுடு. என்கிட்டே காட்டவேண்டாம்!" என்பார். தான் எழுதும் பதில்கள் அத்தனையுமே சாவியில் வரவேண்டும் என்று அவர் விரும்பியது இல்லை. அதைவிடப் பெரிய விஷயம், தான் எழுதியது எல்லாமே சிறப்பானது என்கிற எண்ணமே அவருக்கு இல்லை.

'வாஷிங்டனில் திருமணம்' என்கிற அற்புதமான நகைச்சுவைத் தொடர்கதையை (பல்வேறு குழுக்களால் ஆயிரம் முறைக்கு மேல் நாடகமாகப் போடப்பட்ட கதை அது!) ஆனந்தவிகடனில் எழுதி, பரபரப்பு ஏற்படுத்தியவர், காந்திஜியுடன் பயணித்து, 'நவகாளி யாத்திரை' என்கிற அற்புதமான கட்டுரையைப் படைத்தவர் (அச்சமயம், காந்திஜியிடம் தமிழில் கையெழுத்து வாங்கி, முதன்முதல் தமிழ் வாசகர்கள் பார்க்கக் கொடுத்தவர் சாவிதான்!), விசிறிவாழை, ஆப்பிள் பசி, வேதவித்து போன்ற அற்புதமான தொடர்கதைகளை எழுதியவர், அந்தப் பெருமையோ கர்வமோ கொஞ்சம்கூடத் தலைக்குள் புகாமல், தமது பதில்களில் சரியாக இல்லாததைக் கிழிச்சுப் போட்டுடு என்று சொன்னபோது, முதன்முதல் நான் உண்மையில் பதறித்தான் போனேன். ஒவ்வொரு சமயம் இரண்டு பக்கம் போடுகிற மாதிரி பத்துப் பதினைந்து கேள்வி பதில்கள் தந்திருப்பார். அவற்றில் ஆறு ஏழு மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து ஒரே பக்கம் போட்டு முடித்திருப்பேன். சாவி புத்தகம் வந்த பிறகுதான் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்வார். ஒரு தடவை கூட, "ஏன்... மத்த எதுவும் தேறலையா?" என்று யதார்த்தமாகக் கூடக் கேட்டது இல்லை.

ஒரு முறை... நினைக்கும்போதே சிலிர்க்கிறது; உடல் நிலை சரியில்லாத நிலையிலும் பத்துப் பன்னிரண்டு கேள்வி பதில்கள் எழுதிக் கொடுத்திருந்தார். சோதனையான சோதனை... அவற்றில் எதுவுமே திருப்திகரமாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. பேசாமல் அந்த வாரம் சாவி பதில்களை நிறுத்திவிடலாமா என்று யோசித்தேன். வழக்கமாக ஒரு பக்கமாவது போடுவேன்; முழுக்க நிறுத்திவிட்டால் என்ன நினைத்துக்கொள்வாரோ? இதை அவரிடம் சொல்லலாமா, வேண்டாமா?

இப்படியெல்லாம் நான் குழம்பிக்கொண்டு இருந்தபோது, அவரே கூப்பிட்டார். போனேன். என் கையில் இன்னும் இரண்டு பதில்களைக் கொடுத்துவிட்டு, "என்ன, மத்ததையெல்லாம் படிச்சுப் பார்த்தியா?" என்றார்.

"ம்... பார்த்தேன் சார்!" என்றேன் சிக்கனமாக.

என் சுருக்கமான பதில் அவருக்கு உறுத்தியிருக்கவேண்டும். வேறு ஏதோ ஒரு கேள்விக் கார்டைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவர், சட்டென்று நிமிர்ந்தார்.

"எப்படி இருந்துது? ஏதாவது தேறிச்சா?" என்றார்.

நான் மௌனமாகக் கையைப் பிசைந்துகொண்டு இருந்தேன்.

"என்னய்யா முழிக்கிறே? வாயைத் திறந்து சொல்லேன்! ரெண்டு பக்கத்துக்குத் தேறுமா, தேறாதா?" என்றார்.

"அது... வந்து... சார், எல்லா பதிலுமே கொஞ்சம் சுமாராதான்..." என்று இழுத்தேன்.

"ஒரு பக்கத்துக்குக் கூடத் தேறாதா?" என்றார்.

நான் பதில் சொல்லமுடியாமல் சங்கடமாக நின்றிருந்தேன்.

"சரி, போய்க் கொண்டு வா, அதையெல்லாம்!" என்றார். 'சரி, அவரே செலெக்ட் செய்து தரப்போகிறார்; எனக்கு ஒரு தொல்லை விட்டது' என்று விரைந்து போய் எடுத்து வந்து, அவரிடம் கொடுத்தேன். அடுத்த நிமிடம் சாவி சார் செய்த காரியம் என்னை அதிர வைத்துவிட்டது. சிரமப்பட்டு எழுதிய அத்தனை பதில்களையும் கண நேரத்தில் சுக்குநூறாகக் கிழித்துக் குப்பைக் கூடையில் போட்டுவிட்டார்.

"போ! ரெண்டு பக்கத்துக்குக் கதையோ, ஜோக்கோ இருந்தா போட்டுக்கோ!" என்றபடி எழுந்தார்.

நான் பதற்றம் தணியாதவனாக, "ஸாரி சார்..." என்று தயக்கத்தோடு பேசத் தொடங்கினேன்.

"நீ எதுக்கு இப்போ ஸாரி சொல்றே? நல்லா இல்லாததை நல்லா இல்லேன்னு தைரியமா சொல்றவன்தான் ஒரு நல்ல பத்திரிகைக்காரன். நான் எழுதிட்டா, அதென்ன அமரகாவியமா? ஏதோ ஒரு சமயம் பதில்கள் நல்லா அமையும்; இன்னிக்கு அமையலே! அவ்வளவுதானே? நல்லா இருக்குன்னு என்னைத் திருப்திப்படுத்தி உனக்கு என்ன ஆகப்போகுது? ஒரு வாசகன் நிலையில இருந்து நீ பார்க்கிறே. உனக்கு இந்த பதில்கள் திருப்தியா இல்லே. உன்னை மாதிரிதானே ஒரு லட்சம் பேரும் நினைப்பாங்க? என்ன, சாவி இந்த வாரம் சொதப்பிட்டார்னுதானே நினைப்பாங்க? அதைத் தடுத்து, உண்மையில் நீ எனக்கு நல்லதுதான் பண்ணியிருக்கே! நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணலே. போய் வேலையைப் பார்!" என்று நகர முயன்றவரின் கால்களில் தடாலென்று கண்ணீரோடு விழுந்தேன்.

என் தலையை அன்போடு வருடி, "எழுந்திரு! உன்னைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். நீ நல்லா வருவே!" என்று ஆசீர்வதித்து அனுப்பினார்.

சாவி போன்ற மேதையிடம் பணி புரியும் வாய்ப்பு கிடைத்தது நான் செய்த பாக்கியம்.

சரி, இனி விஜயநிலாவுக்கு வருவோம்.

தொடர்ந்து அவர் கதைகள் நிராகரிக்கப்பட்டதும், அவர் ஒரு விதமான தப்பு அபிப்ராயத்துக்கு வந்துவிட்டார்போல! 'பர்சனல்' என்று போட்டு, ஆசிரியர் சாவி பெயருக்கு நேரடியாக ஒரு கடிதம் அனுப்பியிருந்தார்.

ஆசிரியர் என்னைக் கூப்பிட்டார். "ரவி, இந்தக் கடிதத்தைப் படி!" என்று அதை என்னிடம் கொடுத்தார். நான் வாங்கி மௌனமாக மனசுக்குள் படித்தேன்.

'சார், முன்பெல்லாம் உங்கள் பத்திரிகையில் தொடர்ந்து என் கதைகள் வெளியாகிக்கொண்டு இருந்தன. இப்போது பல மாதங்களாக வருவதே இல்லை. உங்கள் உதவி ஆசிரியர் தனக்கு வேண்டியவர்களின் கதைகளை வாங்கிப் பிரசுரித்துவிடுகிறார். தரமாக எழுதும் என்னைப் போன்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை இருட்டடிப்பு செய்கிறார். நீங்கள் இது குறித்துத் தீர விசாரித்து, கறுப்பு ஆடுகளைக் களையவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.'

வாக்கியங்கள் மாறி இருந்தாலும், இதுதான் அந்தக் கடிதத்தின் சாராம்சம்.

நான் படித்துவிட்டு, அதை சாவி சாரிடமே திருப்பித் தந்தேன். அது குறித்து என்னிடம் விளக்கம் ஏதாவது கேட்பார்; கேட்டதும் சொல்லலாம் என்று காத்திருந்தேன்.

"முழுக்கப் படிச்சியா ரவி?" என்றார். "யெஸ் சார்!" என்றேன்.

"இவரோட கதைகள் இனிமே சாவியில் வரக் கூடாது! நல்லாவே இருந்தாலும், அது நமக்குத் தேவை இல்லே. படிக்காமலே திருப்பி அனுப்பிடு! போ, அதைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன்!" என்றார். நான் வெளியேறிக்கொண்டு இருந்தபோது, சாவி தம் மருமகனிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தது என் காதில் விழுந்தது... "என் கிட்டே வேலை செய்யறவர் எப்படிப்பட்டவர்னு எனக்குத் தெரியாதா? எங்கேயோ ஐந்நூறு, அறுநூறு மைலுக்கு அப்பால இருக்கிறவர் எடுத்துச் சொல்லித்தான் எனக்குத் தெரியணுமா? இப்படித்தான் சில அசடுகள் தங்கள் தலையில தானே மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக்கறாங்க!"

உண்மையில், விஜயநிலாவின் இரண்டு சிறுகதைகளை அப்போது நான் சாவியில் பிரசுரிப்பதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருந்தேன். சாவி சாரின் இந்த உத்தரவால், அவற்றைப் பிரசுரிக்க முடியாமல் போனது.

அதன்பின் பல மாதங்கள் கழித்து, விஜயநிலாவே சாவி அலுவலகத்துக்கு வந்தார். அவரிடம் நடந்ததைச் சொல்லி, "என்ன சார் இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க? நீங்க என் மேல கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணதைப் பத்திப் பரவாயில்லே! ஆனா, சாவி பத்திரிகைன்னு இல்லே, வேற எந்தப் பத்திரிகைல வேலை செய்யறவங்களைப் பத்தியும் இப்படிக் கடிதம் எழுதாதீங்க. அது உங்களுக்குதான் கெடுதலா முடியும். பத்திரிகைல வேலை செய்யற எந்த உதவி ஆசிரியரும் ஒரு எழுத்தாளரை மேலே வரவிடாம அமுக்கணும்னு நினைக்க மாட்டாங்க. அதுக்கு அவங்களுக்கு அவசியமும் இல்லே! புரிஞ்சுக்கோங்க" என்று எடுத்துச் சொன்னேன்.

அவர் ரொம்பவும் வருத்தப்பட்டு, "ஸாரி சார்! ரொம்ப ஸாரி! தொடர்ந்து வந்துட்டிருந்த கதைகள் திடீர்னு வராம போகவும், இங்கே இருக்கிற யாரோதான் அப்படி இருட்டடிப்புச் செய்யறாங்கன்னு தப்பா நினைச்சுட்டேன். இங்கே நீங்க மட்டும்தான் இருப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கலே! பொதுவாதான் எழுதினேன். மன்னிச்சுக்குங்க!" என்றார்.

"பரவாயில்லே! உங்க கதைகள்ல ரெண்டு ரொம்ப நல்லா இருந்தது. பப்ளிஷ் பண்ணலாம்னு செலெக்ட் செஞ்சு வெச்சிருந்தேன். இப்ப சூழ்நிலையில அதைப் பிரசுரிக்க முடியாது. ஆசிரியர் உங்க மேல கோபமா இருக்கார். சில மாசம் போகட்டும். அவர் இந்தச் சம்பவத்தை மறக்கட்டும். அதுக்குப் பிறகு பிரசுரிக்கிறேன். இல்லே, அதுக்குள்ளே வேற பத்திரிகைக்கு அனுப்பி முயற்சி பண்றதுன்னாலும் சரி!" என்றேன்.

அவற்றை அவர் வாங்கிக்கொண்டு போனாரா, அல்லது சில மாதங்கள் கழித்து சாவியிலேயே பிரசுரம் செய்தேனா என்பது எனக்கு இப்போது சரியாக ஞாபகத்தில் இல்லை.

கண்ணன்மகேஷ் எழுதிய கதைக்கும், இந்தச் சம்பவத்துக்கும் ஒரு தொடர்பு உண்டு. யாரோ கொடுத்த புகாரை நம்பி, அவரது கதைகளை நான் நிராகரித்துவிட்டதான ஒரு தொனி அவரது கதையில் இருந்தது. அதில் சற்றும் உண்மை இல்லை என்பதை விளக்கவே இந்தச் சம்பவத்தை விவரித்தேன்.

** ** **

எழுத்தாளர் எஸ்.சங்கரநாராயணன் என் நெருங்கிய நண்பர் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால், நண்பர்தான். அவரது கதைகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். சாவியில் அவரின் பல சிறுகதைகளை நான் பிரசுரித்துள்ளேன். ஆனந்த விகடனில் நான் சேர்ந்த பிறகு கூட, அவரின் கதைகள் பலவற்றை நான் பரிசீலித்து, தகுதியானவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பிரசுரித்துள்ளேன். அவருக்கும் எனக்கும் ஓர் ஒற்றுமை உண்டு. அவரும் பாண்டிச்சேரி அரவிந்த அன்னையின் பக்தர்; நானும் அரவிந்த அன்னையின் தீவிர பக்தன்.

சாவியில் நான் பணிபுரிந்துகொண்டு இருந்த காலத்திலிருந்தே அவர் எனக்குப் பழக்கம். அங்கேயே அண்ணா நகரில் சில தெருக்கள் தள்ளி இருந்த தபால், தந்தி மற்றும் தொலைபேசித் தொடர்பு அலுவலகத்தில் அவர் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தார். அவ்வப்போது நேரிலேயே வந்து, சிறுகதைகளைப் பரிசீலனைக்குத் தந்துவிட்டுப் போவார். பெரும்பாலும் சிறப்பாகவே இருக்கும். இல்லையென்று நிராகரித்தாலும், வருத்தப்படமாட்டார். புதிய கதையைக் கொடுத்துவிட்டு, நிராகரிக்கப்பட்டதை வாங்கிச் சென்றுவிடுவார். 'ஏன்... நல்லா இல்லையா? இந்தக் கதையில் என்ன குறை?' என்று ஒரு கேள்வியும் கேட்கமாட்டார்.

அவரது ஒரு சிறுகதையை வெளியிட்டதில், ஆசிரியர் சாவிக்கும் எனக்கும் சற்று மனஸ்தாபம் வந்துவிட்டது. இந்த விஷயத்தை சங்கரநாராயணனிடம்கூட இன்று வரை நான் சொல்லியது இல்லை.

'அன்றிரவு' என்று ஒரு சிறுகதை... அப்பாவின் மரணம் எழுப்பிய சோகத்தை விவரிக்கும் கதை. மிக உருக்கமாக எழுதியிருந்தார். கொடுத்துப் போன அடுத்த வாரமே சாவியில் அதைப் பிரசுரித்துவிட்டேன்.

புத்தகம் வெளியாகி, அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள்... சாவி சார் என்னைக் கூப்பிட்டார்.

"கதைகளைப் பிரசுரிக்கும்போது கொஞ்சம் கவனமா பார்த்துத் தேர்ந்தெடு ரவி! இல்லேன்னா பத்திரிகை பேர் கெட்டுப் போயிடும்!" என்றார்.

எனக்குப் புரியவில்லை. "இல்லையே சார்! கவனமாதான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்" என்றேன்.

"இந்த வாரம் வந்திருக்கிற சங்கரநாராயணன் எழுதிய கதை நல்லாவே இல்லைன்னு மாலதி சொன்னா! பக்கத்துல இருக்கார் அவர்... நினைச்சா ஒரு கதையை எழுதிக் கொண்டு வந்து கொடுத்துடுவார். நண்பராச்சேன்னு அதை வாங்கி அப்படியே போட்டுடக்கூடாது. முக தாட்சண்யத்துக்காகக் கதையைப் பிரசுரிக்கக்கூடாது. அதைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். போ!" என்றார் (இந்தச் சம்பவம் விஜயநிலா சம்பவத்துக்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்தது).

எனக்குச் சுருக்கென்றது. "இல்லை சார்! நான் அப்படி தாட்சண்யத்துக்காக யார் கதையையும் போடறது இல்லை!" என்றேன்.

"அப்ப இந்தக் கதையை எப்படிப் போட்டே? இது ரொம்ப நல்ல கதையா?" என்றார் சற்றே கோபமான குரலில்.

"மோசமான கதைன்னு சொல்லமுடியாது சார், சுமாரான கதைதான்!" என்றேன்.

"சுமாரான கதையெல்லாம் நமக்கு வேண்டாம்! பெஸ்ட் கதையை மட்டும்தான் போடணும். புரியுதா?" என்றார்.

அதற்கு அப்புறம் அவர் சொன்ன வார்த்தைதான் எனக்குச் சுருக்கென்றது.

"இனிமே கதைகளையெல்லாம் வழக்கம்போல மாலதிக்கே அனுப்பு. அவ செலெக்ட் பண்ணித் தர்ற கதையை மட்டும் போடு!" என்றார்.

"சரி சார்!" என்று உர்ரென்று சொல்லிவிட்டுக் கிடுகிடுவென்று போனேன். பரிசீலனைக்கு வந்திருந்த கதைகளை ஒரு கட்டாகக் கட்டினேன். எடுத்துக்கொண்டு வந்து, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த சாவி சாரின் காலடியில் வைத்தேன்.

"இவ்வளவுதான் சார் கதை! கொடுத்து அனுப்பிடுங்க. அவங்க செலெக்ட் பண்ணித் தர்ற கதையை மட்டும்தான் இனி நான் போடுவேன். அது நல்லாருக்கா, நல்லா இல்லையான்னு என்னை நீங்க கேட்கக்கூடாது. அதே மாதிரி ஒரு வாரம் கதையே இல்லேன்னா, அதுக்கும் நான் பொறுப்பு கிடையாது! வர்ற வாரத்துக்கே கதை இல்லே!" என்று கடகடவென்று சொல்லிவிட்டு, அவரது பதிலுக்குக் காத்திராமல் வந்துவிட்டேன்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், சாவி சார் கூப்பிட்டதாக அட்டெண்டர் வந்து அழைத்தார். போனேன். கிட்டத்தட்ட என் நேர்மையைச் சந்தேகப்படுகிற மாதிரி சாவி சார் சொன்ன வார்த்தையால் என் உடம்பும் உள்ளமும் பதறிக்கொண்டு இருந்தது. அவர் ஏதாவது கோபமாகப் பேசினால், பதிலுக்குக் கோபமாக நானும் பதில் சொல்லிவிடுவது என்று தயாராகப் போனேன்.

"வா, ரவி!" என்று மிகச் சாந்தமான குரலில் அழைத்தார் சாவி. "உன் கோபத்தில் உள்ள நியாயத்தை என்னால புரிஞ்சுக்க முடியுது. நான்தான் கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுட்டேன். ஐ யம் வெரி ஸாரி! யாரும் கதைகளைப் பார்க்கவேணாம். நீயே முடிவு பண்ணு. உனக்கு முழுச் சுதந்திரம் தரேன். உனக்கு உதவியா இருக்கும்னா மட்டும் மாலதிக்குக் கொடுத்து அனுப்பி, செலெக்ட் பண்ணித் தரச் சொல்லு. மத்தபடி நீயே டிஸைட் பண்ணு. இனிமே, யாரும் எந்தக் காமென்ட்டும் அடிக்க மாட்டாங்க... நான் உள்பட!" என்றார்.

என் கோபம் எல்லாம் உடம்பிலிருந்து புஸ்ஸென்று வழிந்து காணாமல் போய்விட்டது. பதிலுக்கு, வேறு விதமான பதற்றம் என்னில் தொற்றிக்கொண்டது. 'ஐயோ! இத்தனை பெரிய மனிதரை, அற்பன் என்னுடைய கோபத்தால் மனம் புண்படுத்திவிட்டேனா!' என்கிற பதற்றமே அது.

சாவி சார் சொல்வாக்கு தவறாதவர். தான் சொன்னது போலவே, அதன்பின் சாவியில் வெளியான சிறுகதைகளைப் பற்றிக் கடைசி வரையிலும் அவர் எந்த காமென்ட்டும் அடிக்கவில்லை.

** ** **

கடைசியாக கண்ணன்மகேஷுக்கு வருகிறேன். அவரை எனக்குப் பழக்கம் இல்லை. அவர் தனது கதையில் விவரித்திருந்த அந்த ஒரு சம்பவத்தின்போது பார்த்ததுதான். மற்றபடி, அவரது முகம் கூட இப்போது எனக்கு நினைவில்லை.

கண்ணன்மகேஷின் சில சிறுகதைகளை சாவியில் நானே பிரசுரித்திருக்கிறேன் என்றுதான் ஞாபகம். நிறைய எழுதி அனுப்புவார். ஆனால், அவை சாவிக்குப் பொருத்தமாக இல்லாததால், தொடர்ந்து அவரது கதைகளை நிராகரிக்கவேண்டி வந்தது.

என் வேலைப் பளு காரணமாக, பரிசீலனைக்கு வரும் கதைகளை சாவியின் மகள் மாலதிக்கும், சாவியின் குடும்ப நண்பராக இருந்த ஒரு மாமிக்கும் பகிர்ந்துகொடுத்துப் பரிசீலித்துத் தரச் சொல்லியிருந்தேன். அடிக்கடி எழுதுகிற தரமான எழுத்தாளர்களின் கதைகளை நானே பரிசீலிப்பதும் உண்டு. அப்படிக் கண்ணன்மகேஷின் பல கதைகள் வெளியில் பரிசீலனைக்குச் சென்றிருக்கின்றன. சிலவற்றை நானே பரிசீலித்திருக்கிறேன்.

அவரது ஓரிரண்டு கதைகளைப் பிரசுரிக்கலாம் என முதல் பார்வையில் தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருந்தேன். கதைகளைப் பரிசீலிக்கும்போது அன்று நான் கடைப்பிடித்து வந்த ஒரு பழக்கம்... முதல் முறை படித்து நானே தேர்ந்தெடுத்த கதைகளை உடனே அங்கீகரித்துவிடுவது கிடையாது. சில நாட்கள் கழித்து, மீண்டும் அந்தக் கதைகளை எடுத்துப் படித்துப் பார்ப்பேன். சில நன்றாக இருக்கும். சில சுமாராகத் தோன்றும். அவற்றை ஒதுக்கிவிட்டு, நன்றாக இருக்கும் கதைகளை மட்டும் பிரசுரிப்பேன். அதாவது, முதல் முறை படிக்கும் என்னையே ஒரு வெளியார் ஸ்தானத்தில் வைத்துக்கொண்டு, இரண்டாவது முறை படிக்கும்போது பொறுப்பாசிரியர் நிலையில் வைத்துப் படிப்பேன். 'ஏன், முதல் முறை படிக்கும்போதே பொறுப்பாசிரியர் ஸ்தானத்தில் கவனமாகப் படித்துத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடாதா?' என்று கேட்கலாம். உண்மையில், அப்படிப் படித்துத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. வந்த கதைகளை மொத்தமாக எடுத்து வைத்துக்கொண்டு அடுத்தடுத்துப் படிக்கும்போது, சுமாருக்கும் சுமாரான கதைகளை நிறையப் படிக்கவேண்டியிருக்கும். அதனால், சற்றே சுமாராக இருக்கும் கதைகள் கூட நல்ல கதைகள் போல் தோற்றம் தந்து, ஏமாற்றிவிடும். அதைச் சில நாட்கள் கழித்து மறுபடி எடுத்துப் படிக்கும்போதுதான் அதன் உண்மையான தரம் தெரியும். அதற்காகவே நான் அப்படி இரண்டு முறை படித்துப் பரிசீலிக்கிற வழக்கத்தை மேற்கொண்டு இருந்தேன். இன்று அப்படியில்லை. முதல் முறை நான் படித்துத் தேர்ந்தெடுக்கிற கதைகளை இரண்டாவது பரிசீலனைக்காக எடிட்டரின் பார்வைக்கு அனுப்பிவிடுகிறேன். ஆக, ஒரு கதைக்கு இரண்டு பரிசீலனைகள் கட்டாயம் தேவை.

சரி, கண்ணன்மகேஷ் விஷயத்துக்கு வருவோம். அவர் கதைகள் ஒன்றிரண்டை மறுபரிசீலனைக்காக எடுத்து வைத்திருந்த சமயத்தில், ஒரு கடிதம் வந்தது. அதில், 'கண்ணன்மகேஷ் என்பவரின் கதைகளைப் பிரசுரிக்கும்போது கவனமாக இருங்கள். இவர் சாவி அவர்களின் நெருங்கின உறவினர் என்றும், சாவி தன் சொந்த மாமாதான் என்றும் பல இடங்களில் சொல்லித் திரிகிறார். சாவி இதழுக்குத் தான் அனுப்பும் கதைகளைப் படித்துக் கூடப் பார்க்காமல் நேரடியாக அச்சுக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள் என்றும் பல பேரிடம் தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டு இருக்கிறார். எச்சரிக்கையா இருக்கவும்!' என்று எழுதப்பட்டு இருந்தது.

அந்த மாதிரி ஒரு கார்டு வந்தது, என் இருபது வருடப் பத்திரிகையுலக வாழ்க்கையிலேயே இன்றுவரை அதுதான் முதலும் கடைசியும் ஆகும். அதற்காகவெல்லாம் ஒரு நல்ல படைப்பை நான் நிராகரிக்க விரும்பவில்லை. வேறு ஒருவரின் படைப்பைத் திருடியிருந்தாலோ, ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பத்திரிகைகளுக்குக் கதைகள் அனுப்பி அதைச் சொல்லாமல் மறைத்து, இரண்டிலும் ஒரே கதை பிரசுரம் ஆகும் சங்கடமான நிலைமைக்குக் காரணமாக இருந்தாலோதான் ஒருவரின் படைப்பை வெளியிட மறுப்பது நியாயமாக இருக்கும். கண்ணன்மகேஷைப் பொறுத்தவரை அப்படி எதுவும் தவறு செய்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் படைப்புகளைச் சரியாக இல்லை என்று நிராகரித்தேனே தவிர, பரிசீலனைக்கே ஏற்க மறுக்கவில்லை.

என்றாலும், குறிப்பிட்ட கடிதம் தொடர்பாக அவரிடம் விளக்கம் கேட்க வேண்டியது என் கடமை. சாவி அவர்களிடம் அந்தக் கடிதத்தைக் காட்டியபோது, "அப்படி யாரும் கிடையாது. அவர் கதைகளைப் போடாதே!" என்று சொல்லிவிட்டார். விஜயநிலா மீது அவருக்கு உண்டான கோபம் மாதிரிதான் இது. என்றாலும், கண்ணன்மகேஷின் குறிப்பிட்ட அந்தச் சில கதைகளை நான் திருப்பி அனுப்பவில்லை.

இந்த நிலையில்தான் அவரே ஒருநாள் சாவி அலுவலகத்துக்கு வந்தார். அவர் தன் கதையில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி அவரை யாரும் கவனிக்காமலோ, பதில் சொல்லாமலோ இல்லை. நான்காவது இளைஞனாக, முக்கால் நிர்வாணமாக நின்ற வெளிநாட்டுப் பெண்ணை (பத்திரிகையில் உள்ள படம்) தன் மடியில் கிடத்திக்கொண்டவனாக, வெளிநாட்டுத் துணுக்கைத் தங்கள் பத்திரிகைக்கு மாற்றச் சிரமப்பட்ட இளைஞனாக அவர் வர்ணித்திருந்தது என்னைத்தான். சரி, ஒரு சிறுகதை என்றால் அதில் சில சுவாரஸ்யங்கள் சேர்க்காவிட்டால் எப்படி?

சாவி சார் அப்போது இயல், இசை, நாடக மன்றத் தலைவராகப் பொறுப்பு ஏற்றிருந்தார். கதைகளை நானே பார்த்துப் பரிசீலித்து, இறுதி முடிவு எடுப்பவனாக இருந்தாலும், பல சௌகரியங்களுக்காக, 'நான் பரிசீலித்துத் தருவேன். இறுதி முடிவு எடுப்பவர் சாவி சார்தான்' என்று கைகாட்டி விடுவது வழக்கம். பல தொல்லைகள், சிபாரிசுகளிலிருந்து நான் தப்பித்துக்கொள்ள அது சிறந்த வழியாக இருந்தது. அப்படித்தான் அன்றைக்குக் கண்ணன்மகேஷிடமும் சொன்னேன்.

கூடவே, அந்தக் கடிதத்தை எடுத்து அவரிடம் காட்டி, "இப்படி ஒரு கடிதம் வந்திருக்கிறது. இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.

அவர், தான் ஏதோ தப்பு செய்துவிட்டவர் போல், சற்று நேரம் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். பிறகு, "இதில் சொல்லப்பட்டிருப்பது எல்லாமே பொய்! அப்படி யாரிடமும் நான் சொல்லவில்லை" என்றார். "உங்கள் விளக்கத்தை எனக்கு ஒரு கடிதமாக எழுதிக் கொடுங்கள்" என்று கேட்டேன். பேப்பர் கேட்டார். கொடுத்தேன். எழுதுவதற்கு ஆயத்தமானவர் சற்று யோசித்து, "வேண்டாம். என் கதைகளை நீங்கள் பிரசுரிக்க வேண்டாம். இருந்தால் எடுத்துக் கொடுத்துவிடுங்கள்" என்றார். எடுத்துக் கொடுத்தேன். வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டார்.

மற்றபடி, இது சம்பந்தமாக அவர் என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை. அதற்குப் பிறகு இன்றுவரை என்னோடு தொடர்புகொள்ளவும் இல்லை.

அவர் தன் கதையில் என் மீது குற்றம் எதுவும் சுமத்தவில்லை. என்றாலும், அபாண்டமாக எஸ்.சங்கரநாராயணனைப் பற்றி எழுதியிருப்பதை அறிந்து, வருத்தமாக இருக்கிறது. கதைச் சம்பவம் நிகழ்ந்த அன்றைய தினத்தில், கண்ணன்மகேஷ், சங்கரநாராயணன் இருவரும் எனக்கு ஒன்றுதான். என்ன... இந்த 20 வருடத்தில் கண்ணன்மகேஷை அன்று ஒருநாள் மட்டும் பார்த்தேன். சங்கரநாராயணனை நாலைந்து முறை பார்த்திருப்பேன். அவ்வளவுதான்!

எப்படியோ... சாவியில் பணியாற்றிய அந்தப் பழைய மலரும் நினைவுகளில் என்னை மூழ்கடித்ததற்கும், இந்த பிளாகில் ஏற்ற ஒரு புதிய விஷயம் தந்ததற்கும் கண்ணன்மகேஷுக்கு நன்றி!

0 comments: